وای دل آن که دلستانش برود
وز باغ نظر سرو روانش برود
گفتی که به رفتنم رضا ده هیهات
چون زنده رضا دهد که جانش برود
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
وای دل آن که دلستانش برود
وز باغ نظر سرو روانش برود
گفتی که به رفتنم رضا ده هیهات
چون زنده رضا دهد که جانش برود
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر نگران از جدایی و رفتن معشوق است و احساس می‌کند که با رفتن او، دلش نیز از بین می‌رود. او می‌گوید که اگر معشوق بخواهد او را راضی به جدایی کند، این کار اصلاً ممکن نیست، زیرا جانش نیز در گرو عشق اوست و نمی‌تواند با دوری از معشوق زندگی کند. حسرت و اندوه او به خوبی در این ابیات نمایان است.
هوش مصنوعی: آه، چه بر دل می‌گذرد زمانی که معشوقش از او دور شود و زیبایی‌های زندگی‌اش را از دست بدهد.
هوش مصنوعی: تو گفتی که وقتی می‌روم، راضی باشم، اما چطور می‌توانم راضی باشم در حالی که جانم به خطر می‌افتد؟
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.