دل خون و جگر پرخون بار دگرم شب شد
خونخواری امشب را اسباب مرتب شد
هر جام که ساقی داد از بخل مرا نیمه
چون یاد لبت کردم از گریه لبالب شد
بگرفت تب هجرم درد سر من اکنون
از بودن سر بر تن خاصیت آن تب شد
دی مست برون راندی بس سر که اسیران را
چون گوی به میدانت زیر سم مرکب شد
هر لحظه سواد غم آرم به بیاض دل
تا دوده آه من با گریه مرکب شد
افتاد دل صدکس سی پاره به راه تو
هرگه که به بر مصحف میلت سوی مکتب شد
آب است تو را غبغب پیدا شود آب از چه
چون است که از آبت پیدا چه غبغب شد
یا رب چه کمان است آن ابرو که ازو هر شب
بس رخنه که در گردون از ناوک یارب شد
جانی تو و از قالب چاره نبود جان را
بازی آی که جامی را جان بهر تو قالب شد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در شبی دیگر از هجران، خون دل میخورد. جام نیمهپرش با یاد لب یار از اشک پر میشود و تب جدایی سرش را به درد آورده است. سپس با تصویرهایی چون گوی و چوگان، مرکّبِ آه و اشک، سیپاره و مکتب، چاه زنخدان و کمان ابرو، زیبایی و ستمگری معشوق را وصف میکند. در پایان، از یار که جان اوست، میخواهد بازگردد، زیرا جان جامی برای او قالب شده است.
هوش مصنوعی: باز شب فرا رسید و دلم خونین و جگرم پر از خون است. امشب همهچیز برای خوردن خون دل آماده شده است؛ یعنی شبی دیگر از غم و رنج در پیش است.
هوش مصنوعی: ساقی از سر بخل هر جام را نیمهپر به من داد، اما چون لب تو را به یاد آوردم، از اشک چشمم لبریز شد.
هوش مصنوعی: تب جدایی مرا گرفت و سردردم آورد. اکنون اثر آن تب چنان است که خودِ داشتن سر بر تن مایهٔ درد شده است، گویی آرزو میکنم سری نداشته باشم.
هوش مصنوعی: دیروز مست سوار شدی و بیرون تاختی و سرِ بسیاری از اسیران عشقت مانند گوی چوگان در میدان تو زیر سم اسبت افتاد.
هوش مصنوعی: هر لحظه سیاهیِ غم را بر سپیدی دلم مینویسم، زیرا دودهٔ آهم با آب اشکم درآمیخته و مرکّب شده است. «مرکب» هم به معنای آمیخته است و هم به معنای جوهر نوشتن.
هوش مصنوعی: هر بار که قرآن در بغل به سوی مکتب رفتی، دل صد نفر در راهت پارهپاره افتاد. «سیپاره» هم قرآنِ سی جزئی است و هم کنایه از دلِ پارهپاره.
هوش مصنوعی: غبغب تو سراسر آب و طراوت است. معمولاً آب از چاه بیرون میآید، پس چگونه است که از آبِ رخ تو چاهِ زنخدان پدید آمده است؟ شاعر با «چه» به معنای چاه بازی کرده است.
هوش مصنوعی: خدایا، آن ابرو چه کمانی است که هر شب به سبب آن، تیر «یا رب» گفتنهای من رخنههای بسیار در آسمان انداخته است؟ یعنی ابروی یار نالههای جانسوزی از من برمیانگیزد که آسمان را میشکافد.
هوش مصنوعی: تو جان منی و جان ناگزیر به تنی نیاز دارد. پس بازگرد، که جانِ جامی سراسر برای تو چون قالب و تن شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.