برانم از عقب کوچ کرده خود بوک
زند جمازه سعیم به خیمه گاهش چوک
کجا به خیمه گه او رسد جز آن رهرو
که گامزن چو جهاز است و بارکش چون لوک
ز آفتاب رخش دور مانده ام شاید
اگر کبود کنم جامه چون فلک زین سوک
ز فرق ساخته پای و ز تاج زر نعلین
ملوک بهر سلوک رهش بلوک بلوک
غریق لجه عرفان خموش چون ماهی
به هرزه نعره زنان واعظ از کناره چو غوک
ز کف مده سر رشته که پیرزن داند
کز اوست گردش چرخ وز چرخ گردش دوک
مکن مبالغه در شرح درد دل جامی
مباد کلک تو را خون فرو چکد از نوک



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از دوری محبوبی که کوچ کرده است مینالد و در پی او شتاب میکند. میگوید به خیمهگاه او تنها رهرو پرتوان و بردبار میرسد و پادشاهان نیز در این راه تاج و سر خود را فدا کردهاند. سپس عارفِ غرق در معرفت را خاموش میداند و واعظِ بیرونمانده را پرهیاهو، و سفارش میکند که سررشتهٔ پیوند با خدا را، که گردش آسمان از اوست، رها نکنند. در پایان به خود هشدار میدهد که در بازگفتن درد دل زیادهروی نکند، مبادا از قلمش خون بچکد.
هوش مصنوعی: در پی محبوبی که کوچ کرده و رفته است شتاب میکنم، به این امید که شاید شترِ تندروِ کوشش من سرانجام در خیمهگاه او زانو بزند و فرود آید.
هوش مصنوعی: به خیمهگاه او کسی جز رهرویی نمیرسد که مانند مرکب سفر پیوسته گام بردارد و مانند شتر نر و نیرومند بار سختیها را بکشد.
هوش مصنوعی: از خورشیدِ روی او دور ماندهام؛ پس رواست که در این سوگ، مانند آسمان که کبودپوش است، جامهٔ کبودِ عزا بپوشم.
هوش مصنوعی: پادشاهان گروهگروه برای پیمودن راه او، سر خود را پا کرده و تاج زرین خود را کفش ساختهاند؛ یعنی در این راه شکوه و سروری خود را فدا کرده و خاکسار شدهاند.
هوش مصنوعی: کسی که در دریای ژرف معرفت غرق شده، مانند ماهی خاموش است؛ اما واعظ که از کنارهٔ این دریا بیرون مانده، مانند قورباغه بیهوده فریاد میکشد.
هوش مصنوعی: سررشته را از دست مده؛ زیرا حتی پیرزنِ ریسنده هم میداند که گردش آسمان از اوست و گردش دوک نیز از گردش آسمان است. یعنی همهٔ کارها به خدا بازمیگردد و باید به او پیوسته ماند.
هوش مصنوعی: ای جامی، در شرح درد دلت زیادهروی مکن؛ مبادا از سوزِ این درد، از نوک قلمت خون بچکد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بسا که مست در این خانه بودم وشادان
چنان که جاه من افزون بد از امیر و ملوک
کنون همانم و خانه همان و شهر همان
مرا نگویی کز چه شدهست شادی سوک؟
مکن تو با دل من بیش از این به جور سلوک
که ملک زیر و زبر میشود ز جور ملوک
لبت به نغمهٔ جانبخش چون مسیحا، جان
دهد به پیکر بیروح مردم مفلوک
وفا کنی بچشیم و جفا کنی بکشیم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.