سر دهانت ناگشته مدرک
اهل یقین را افکنده در شک
از روی و زلفت دارم همیشه
صبحی همایون شامی مبارک
صد تیغ رانی حاشا که گردد
حرف وفایت از لوح دل حک
بر آب چشمم می خندی آری
المزن یبکی والورد یضحک
طفلی و نادان لیکن نرسته
از دام عشقت پیران زیرک
دی با سگانت گفتم کزین در
بار اقامت می بندم اینک
دل شد مجاور آنجا که جامی
هذا فراق بینی و بینک



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل دهان ناپیدا، چهره و زلف معشوق را میستاید و از وفاداری خود با وجود ستم او سخن میگوید. معشوق را کودکی نادان میخواند که پیران زیرک هم در دامش گرفتارند و بر گریهٔ عاشق چون گل بر باران میخندد. در پایان، عاشق قصد ترک کوی یار میکند، اما دلش در آنجا میماند و با عبارتی قرآنی از جامی جدا میشود.
هوش مصنوعی: راز دهان کوچک تو که به ادراک درنمیآید و گویی اصلاً وجود ندارد، حتی اهل یقین را هم به شک انداخته است که آیا دهانی هست یا نه.
هوش مصنوعی: از چهرهٔ روشن و زلف سیاه تو همیشه صبحی خجسته و شبی فرخنده دارم؛ چهرهات چون صبح و زلفت چون شام است.
هوش مصنوعی: اگر صد بار هم بر من تیغ بزنی، هرگز ممکن نیست نقش وفاداری به تو از لوح دلم پاک شود.
هوش مصنوعی: بر اشک چشم من میخندی؛ آری، چنین است که ابر میگرید و گل میخندد. من چون ابر گریانم و تو چون گل خندان.
هوش مصنوعی: تو کودکی نادان هستی، اما پیران هوشیار و زیرک هم نتوانستهاند از دام عشق تو رهایی یابند.
هوش مصنوعی: دیروز به سگان کوی تو گفتم که هماکنون بار سفر میبندم و از این درگاه میروم.
هوش مصنوعی: اما دلم در همان کوی ماندگار و مقیم شد و به جامی گفت: این است جدایی میان من و تو؛ یعنی تن رفت و دل در کوی یار ماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.