پیش ازان روزی که گردون خاک آدم می سرشت
عشق در آب و گلم تخم تمنای تو کشت
پای تا سر جمله لطفی گویی استاد ازل
طینت پاکت نه ز آب و گل ز جان و دل سرشت
روی بنما تا به طاق ابرویت آرند روی
طاعت اندیشان ز مسجد بت پرستان از کنشت
هیچ باور نامدت هر چند چشم خون فشان
بر در و دیوار آن کو شرح شوق ما نوشت
گر نگشتم کشته تو کاش باری بعد مرگ
بهر قبر کشتگانت خاک من سازند خشت
خیز و خونم ریز و فرش لعل گستر زیر پای
چون بساط عمرم آخر چرخ در خواهد نوشت
در بهشت نسیه خلقی بسته دل لیکن به نقد
هر کجا دیدار توست آنست جامی را بهشت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه از ازلی بودن عشق شاعر به معشوق آغاز میکند و سرشت معشوق را از جان و دل میداند. شاعر سپس از اینکه معشوق اشکهای خونین او را باور نکرده گله میکند و آرزو دارد به دست او کشته شود یا دستکم خاکش خشت گور کشتگان او گردد. در پایان، جامی بهشت وعدهدادهشده را در برابر دیدار حاضر معشوق قرار میدهد و همین دیدار را بهشت نقد خود میشمارد.
هوش مصنوعی: پیش از آنکه فلک گِل آدم را بسرشد و انسان آفریده شود، عشق در وجود من بذر آرزوی تو را کاشته بود. یعنی عشق من به تو ازلی است و از آغاز آفرینش با من بوده است.
هوش مصنوعی: از سر تا پا همه لطافت و خوبی هستی؛ گویی آفریدگار ازلی سرشت پاک تو را نه از آب و گل، بلکه از جان و دل ساخته است.
هوش مصنوعی: چهرهات را آشکار کن تا عابدان از مسجد و بتپرستان از بتکده رو به محراب ابروی تو آورند. یعنی زیبایی تو قبلهٔ همه، از هر آیین، میشود.
هوش مصنوعی: هرچند چشم خونبارم با اشک خونین شرح اشتیاق ما را بر در و دیوار کوی تو نوشت، تو هیچ باور نکردی.
هوش مصنوعی: اگر به دست تو کشته نشدم، کاش دستکم پس از مرگم از خاک من خشت بسازند تا بر گور کشتگان عشق تو به کار رود.
هوش مصنوعی: برخیز و خون مرا بریز و زیر پایت فرشی سرخ چون لعل بگستر؛ چون فلک سرانجام بساط عمر مرا در هم خواهد پیچید، بهتر است به دست تو کشته شوم.
هوش مصنوعی: مردم به بهشت وعدهدادهشدهٔ آینده دل بستهاند، اما برای جامی بهشتِ نقد و حاضر هر جایی است که دیدار تو در آن باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چاشتگه در شهر مرو آن نامور فخر زمان
خسرو روی زمین سنجر ز عالم درگذشت
رفته از تاریخ هجرت پانصد و پنجاه و دو
روز شنبه از ربیعالاول از بعد سه هشت
دوش با جمعی حواری باده خوردم در بهشت
مجلسی دیدم همه عیسی دم و مریم جهشت
جمله شیرین پاسخ و شیرین لب و شیرین دهن
جمله نیکو سیرت و نیکو دل و نیکو سرشت
سیب و نارنج و ترنج و نرگس از پیرامنش
[...]
گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت
به که باشد روزنی بر جای آن خشت از بهشت
گیسو اندر پاکشان روزی برون آ تا شود
چون بهشت ای حوروش خاک درت عنبر سرشت
رشته جان است ایوان وصالت را کمند
[...]
شمع رویت کز وجود ما اثر باما نهشت
او بود مقصود خواه از کعبه و خواه از کنشت
آتشین رویت بهشت ماست ای حوری سرشت
خلق میگویند آتش ره ندارد در بهشت
داغ داغم از هوای دوزخ و فکر بهشت
گه چراغ مسجدم سوزد گهی شمع کنشت
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.