مرا دل ده که من سنگی ندارم
به جز خون جگر رنگی ندارم
دل من برده ای نیکوش، می دار
وگر بد داریش جنگی ندارم
سر کویی گرم رسوا کند عشق
چو من عاشق شدم، ننگی ندارم
سرود درد خود با خویش گویم
که نالان تر ز خود چنگی ندارم
ز من تا صبر صد فرسنگ راه است
ولی من پای فرسنگی ندارم
دهندم پند و با من در نگیرد
که من عقلی و فرهنگی ندارم
منم خسرو که از غم کوه فرهاد
به سینه دارم و سنگی ندارم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشقی بیتاب از معشوق دل و دلگرمی میخواهد و میگوید جز خون جگر چیزی ندارد. او دلش را به معشوق سپرده و از رسوایی باکی ندارد، دردش را با خود زمزمه میکند و از صبر و پند پذیرفتن ناتوان است. در پایان با نام خود، خسرو، و اشاره به کوه فرهاد میگوید غمی به سنگینی کوه در سینه دارد اما طاقت سنگ را ندارد.
هوش مصنوعی: به من دل و دلگرمی بده، چون تاب و تحمل سنگگونه ندارم. رنگ چهرهام جز رنگ خون جگر و اشک خونین نیست.
هوش مصنوعی: ای معشوق، دلم را بردهای؛ آن را به خوبی نگه دار. اگر هم با آن بد رفتار کنی، با تو دعوایی ندارم.
هوش مصنوعی: اگر عشق مرا در سر کوی معشوق رسوا کند، باکی نیست؛ چون عاشق شدهام، از رسوایی شرم ندارم.
هوش مصنوعی: آواز درد خود را برای خودم میخوانم، چون سازی نالانتر از خودم ندارم.
هوش مصنوعی: میان من و صبر صد فرسنگ فاصله است، اما من توان رفتن حتی یک فرسنگ را هم ندارم؛ یعنی رسیدن به صبر برایم ناممکن است.
هوش مصنوعی: مرا نصیحت میکنند، اما پند در من اثر نمیکند، چون عقل و ادب و دانشی برایم نمانده است.
هوش مصنوعی: من خسرو هستم که از غم عشق کوهی همچون کوه فرهاد در سینه دارم، ولی دلی سنگین و سخت و طاقت سنگ ندارم. شاعر با نام خود و داستان خسرو و فرهاد بازی کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.