خیالت بر دل خود شاه سازم
ز بهرش دیده منزلگاه سازم
همه جانها کنم چاک ار توانم
که از بهر سمندت راه سازم
چو دل خواهم برآرم از زنخدانت
رگ جان رشته آن چاه سازم
چو کافوری نخواهد گشت روزم
که شبهای غمت کوتاه سازم
چو بد خواهیم، صد جان بایدم تا
نکو خواه چو تو بدخواه سازم
چو خسرو را تو خود شادان نخواهی
ضرورت با رخ چون کاه سازم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق خیال معشوق را پادشاه دل و چشم خود را منزل او میکند و حاضر است جانها را فرش راه اسب او کند. او از گرفتاری دل در چاه زنخدان معشوق و شبهای بیپایان غم او سخن میگوید. در پایان میپذیرد که معشوق شادی او را نمیخواهد و با رخسار زرد و غم خود کنار میآید.
هوش مصنوعی: خیال تو را پادشاه دل خود میکنم و برای آن، چشمم را منزل و جایگاهش قرار میدهم.
هوش مصنوعی: اگر بتوانم همهٔ جانها را میشکافم تا برای اسب تو راهی باز کنم؛ یعنی جانها را فرش راه تو میکنم.
هوش مصنوعی: هرگاه بخواهم دلم را از چاه زنخدان تو بیرون بکشم، رگ جانم را ریسمان آن چاه میکنم؛ یعنی رهایی دل از چاه زنخدان تو به بهای جانم تمام میشود.
هوش مصنوعی: چون روز سیاه من هرگز مانند کافور سفید و روشن نخواهد شد، نمیتوانم شبهای دراز غم تو را کوتاه کنم.
هوش مصنوعی: چون تو بدخواه منی، صد جان لازم دارم تا آنها را فدا کنم و بدخواهی چون تو را با خود مهربان و نیکخواه کنم.
هوش مصنوعی: چون تو خود نمیخواهی خسرو شاد باشد، ناچار با چهرهٔ زرد و کاهمانند خود میسازم و آن را تحمل میکنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.