|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
|
پیشخان کاربر
|
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از تندخویی و ستیزهجویی معشوق گله میکند و از او میخواهد ستم را کنار بگذارد، زیرا زیباییاش دلیلی بر جفا نیست. سپس از مرگ خود از غم عشق سخن میگوید و وصیت میکند که خونش را از دل بخواهند. در پایان از تحمل هجران و بیکسی خود میگوید که جز خود معشوق کسی از آن خبر ندارد.
هوش مصنوعی: دلم را تنها با ستیزهجویی و جنگطلبی ربودی و به چیزی جز تندخویی و درشتی عادت نکردهای.
هوش مصنوعی: این رفتار را تمام کن؛ تا کی این همه ستم میکنی؟ مگر در جهان فقط تو زیبارویی که چنین بر خود مینازی؟
هوش مصنوعی: از غم عشق مردم و وصیتم این است که خونبهای مرا فقط از دل بخواهی، یعنی دل را که عاشق شد مسئول مرگ من بدانی و کسی دیگر را نه.
هوش مصنوعی: رنج دوری تو را خوب و با شکیبایی تحمل میکنم؛ این را دریاب و بدان. در این کار، یعنی در هجران، تنها تو یار و همراه آنی و جانب آن را میگیری.
هوش مصنوعی: هیچکس حال تنهایی و بیکسی مرا پیش تو بازگو نمیکند، مگر خودت که از آن آگاهی؛ کسی جز تو نیست که آن را بگوید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.