دل شد ز دست و بر مژه از خون نشان بماند
جان رفت و یار گم شده بر جای جان بماند
از ناخن ار چه سینه کنم، کی برون شود؟
خاری که در دورنه جانم نهان بماند
دنبال یار رفت روان کرد آب چشم
آن رفته باز نامد و اشکم روان بماند
مرهم نکرد ریش مرا پند دوستان
واندر دلم جراحت گفتارشان بماند
ای دیده، ماجرای دل خون شده کنون
با دوستان بگوی که مرا زبان بماند
یک چند هر چه هست بود مست می پرست
دست صلاح در ته رطل گران بماند
گفتم کنم به توبه سبک دستیی، ولی
عمری گذشت و این دل من هم چنان بماند
ما را وداع کرد دل و عقل هر چه بود
الا سر نیاز بر آن آستان بماند
می خواست دوش عذر جفاهای او خیال
صد تیر آه نیم کش اندر کمان بماند
خسرو ز آه گرم بر آتش نهاد نعل
بر هر زمین که از سم اسپش نشان بماند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشقی که دل و جانش را از دست داده، از رفتن یار و جاری ماندن اشکهایش میگوید. پند دوستان زخمش را بدتر کرده و توبه هم او را از مستی و حال عاشقی بیرون نیاورده است. با این همه، تنها سرِ نیازش بر آستان یار مانده است. در پایان خسرو با آه سوزان بر جای پای اسب یار، نعل در آتش مینهد تا او را بازگرداند.
هوش مصنوعی: دل از دستم رفت و تنها نشانی از خون بر مژههایم ماند. جان هم رفت و به جای جان، یادِ یارِ گمشده در من ماند.
هوش مصنوعی: اگرچه سینهام را با ناخن بخراشم، خاری که در درون جانم پنهان مانده چگونه بیرون میآید؟ درد عشق چنان در عمق جان است که با هیچ تلاشی بیرون نمیشود.
هوش مصنوعی: اشک چشمم به دنبال یار روان شد. آن رفته بازنگشت و اشک من همچنان روان ماند. «روان» هم به معنی رفتن است و هم به معنی جاری بودن اشک.
هوش مصنوعی: پند دوستان مرهمی بر زخم من نشد، بلکه زخمِ سخنانشان هم در دلم ماند.
هوش مصنوعی: ای چشم، اکنون ماجرای دلِ خونشده را تو با اشک به دوستان بگو، زیرا من دیگر توان گفتن ندارم. احتمالاً در اصل «زبان نماند» بوده است.
هوش مصنوعی: مدتی همه مست و بادهپرست بودند و دستِ پارسایی و صلاح زیر جام سنگین شراب گیر کرد و از کار افتاد.
هوش مصنوعی: با خود گفتم با توبه کاری سریع و چابک بکنم و از این حال بیرون بیایم، ولی عمری گذشت و دلم همچنان بر همان حال ماند.
هوش مصنوعی: دل و عقل و هرچه داشتیم از ما جدا شد و رفت، جز سرِ نیاز که همچنان بر آستان یار ماند.
هوش مصنوعی: دیشب خیال یار آمد و میخواست برای ستمهایش عذر بیاورد. از این رو صدها تیرِ آهی که نیمه کشیده بودم در کمان ماند و رها نشد.
هوش مصنوعی: خسرو با آه گرمش بر هر زمینی که نشانی از سُم اسب یار مانده بود، نعل در آتش نهاد؛ یعنی بیقرار شد و با سوز دل در پی بازگرداندن یار برآمد. «نعل در آتش نهادن» افسونی برای کشاندن معشوق و کنایه از بیقراری است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ما بر کنار و با تو کمر در میان بماند
وان چشم پر خمار چنان ناتوان بماند
از پیش من برفتی و خون دل از پیت
از چشم من روان شد و چشمم در آن بماند
گفتم که نکته ئی زدهانت کنم بیان
[...]
مردیم و حرف یاری ما در جهان بماند
رفتیم در کنار و سخن در میان بماند
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.