ای باد، ازان بهار خبر ده که تا کجاست
دزدیده زان نگار خبر ده که تا کجاست
گر هیچ در رهی گذرانش رسیده ای
یک ره ازان سوار خبر ده که تا کجاست
من همچو گل بسوختم از آفتاب غم
آن سرو سایه دار خبر ده که تا کجاست
من ز آب دیده شربت غم نوش می کنم
آن لعل خوشگوار خبر ده که تا کجاست
خونم ز غم چو نافه بماند اندرون پوست
آن زلف مشکبار خبر ده که تا کجاست
جانم چو سرمه سوده شد از سنگ آرزو
آن چشم پر خمار خبر ده که تا کجاست
ای پیک تیز رو، برو، آن یار را بپرس
کز من برفت یار، خبر ده که تا کجاست
ای مرغ نامه بر، پر تو گر نوشته شد
باز آی زینهار خبر ده که تا کجاست
خسرو که این حدیث ز یاری شنیده ای
بر پر، وزان دیار خبر ده که تا کجاست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه سراسر پرسش عاشقی دورافتاده دربارهٔ معشوق است که با ردیف «خبر ده که تا کجاست» تکرار میشود. عاشق نخست باد و سپس پیک تیزرو و کبوتر نامهبر را خطاب میکند و از آنان میخواهد نشانی یار را بیاورند. در هر بیت یکی از رنجهای او، مانند سوختن در آفتاب غم و نوشیدن اشک و خون شدن دل، با یکی از زیباییهای معشوق پیوند میخورد: سرو قامت، لب لعل، زلف مشکین و چشم پرخمار. در بیت پایانی خسرو از شنوندهٔ سخنش میخواهد که پرواز کند و از دیار یار خبر بیاورد.
هوش مصنوعی: ای باد، از آن بهار (یعنی معشوق که مانند بهار است) به من خبر بده که کجاست. پنهانی از آن دلبر زیبا خبر بیاور که کجاست.
هوش مصنوعی: اگر هرگز به راهی رسیدهای که او از آن گذشته است، یک بار از آن سوار (معشوق) به من خبر بده که کجاست.
هوش مصنوعی: من مانند گل از گرمای آفتاب غم سوختم. بگو آن سرو سایهدار (قامت معشوق که پناه من است) کجاست.
هوش مصنوعی: من به جای شربت، اشک چشمم را که شربت غم است مینوشم. بگو آن لب سرخ و گوارا مانند لعل کجاست.
هوش مصنوعی: خونم از غم در درون پوستم مانده است، همچون مشکی که در نافهٔ آهو حبس است. بگو آن زلف مشکافشان کجاست.
هوش مصنوعی: جانم از سنگ آرزو مانند سرمه ساییده و نرم شده است. بگو آن چشم مست و پرخمار که سرمه سزاوار اوست کجاست.
هوش مصنوعی: ای پیک تندرو، برو و دربارهٔ آن یار پرسوجو کن. یار از من جدا شده است؛ خبر بیاور که اکنون کجاست.
هوش مصنوعی: ای کبوتر نامهبر، اگر نامهای بر بال تو نوشته و بسته شد، زنهار که بازگردی و خبر بیاوری که او کجاست.
هوش مصنوعی: شاعر با تخلص خود، خسرو، پیک را خطاب میکند: ای که این سخن خسرو را از سر دوستی شنیدهای، پرواز کن و از آن سرزمین خبر بیاور که یار کجاست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.