خونخوار چشم تو که ره مرد و زن زده ست
هر شب به خوابگاه من ممتحن زده ست
من خاک راه بوسم و از خود به غیرتم
آه از صبا که بوسه ترا بر دهن زده ست
دل دامنت گرفت و رها چون کند کسی
پیری که بوی یوسفش از پیرهن زده ست
گه گه بیامدی به سوی کاروان صبر
لیکن بلای غمزه تو راه من زده ست
ساقی بیا که شب به میان کرد زهد و رفت
زان یک غزل که صبحدم آن راهزن زده ست
ای پارسا، چه سر زنیم تو، که می فروش
صد کوزه بر سر من توبه شکن زده ست
دی گفتی، آه می زنی از مات شرم نیست
آتش زده ست درمن و زان یک سخن زده ست
روزم چو بی ویست شبش خواب دیده ام
کان جان پاک تکیه به پهلوی من زده ست
بر کوه باد ناله خسرو نه بر دلت
کاین تیشه ایست سخت که آن کوهکن زده ست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از چشم خونریز معشوق مینالد که خواب و صبر را از او گرفته است. او به باد صبا که بر لب یار بوسه زده رشک میبرد و دل خود را به یعقوب مانند میکند که بوی یوسف را از پیراهن شنیده است. در میانهٔ غزل، زهد و توبه را کنار میگذارد و سرزنش پارسا را نمیپذیرد. در پایان، نالهٔ خود را به تیشهٔ فرهاد تشبیه میکند و آرزو دارد که این ناله به کوه بخورد و دل نازک یار را نیازارد.
هوش مصنوعی: چشم خونریز تو که راه زن و مرد را زده و دل همه را برده است، هر شب به خوابگاه من رنجدیده هم میتازد و خواب را از من میگیرد.
هوش مصنوعی: من به خاک راهت بوسه میزنم و با این حال بر خودم هم رشک میبرم. افسوس از باد صبا که بر دهان تو بوسه زده است.
هوش مصنوعی: دلم دامن تو را گرفته است و چگونه آن را رها کند؟ همچون یعقوبِ پیر که بوی یوسف از پیراهنش به مشامش رسیده باشد و دیگر از آن دست نمیکشد.
هوش مصنوعی: گاهگاه به سوی کاروان صبر روانه میشدم تا شکیبایی پیشه کنم، اما بلای غمزهٔ تو راهم را زد و صبر را از من گرفت.
هوش مصنوعی: ای ساقی بیا، که زهد من در میانهٔ شب کنار رفت و از دست شد، به سبب آن یک غزلی که آن راهزنِ دل سحرگاه خواند و نواخت.
هوش مصنوعی: ای پارسا، چرا مرا سرزنش میکنی؟ وقتی میفروش صد کوزهٔ شراب بر سر منِ توبهشکن کوبیده و مرا یکسره مست کرده است.
هوش مصنوعی: دیروز به من گفتی که آه میکشی و از ما شرم نداری؟ همان یک سخن تو آتش در جانم انداخت.
هوش مصنوعی: چون روزم بی او میگذرد، شب در خواب دیدم که آن جان پاک در کنار من تکیه داده و همراهم است.
هوش مصنوعی: کاش نالهٔ خسرو بر کوه فرود آید، نه بر دل تو؛ زیرا این ناله تیشهای سخت است، همان تیشهای که فرهاد کوهکن بر کوه میزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.