شوختر گردد شود چون خال از خط بالدار
فتنه در دنبال دارد اختر دنبالدار
در بیابان جنون از حلقه زنجیر من
هر کجا وحشی غزالی بود،شد خلخالدار
چون سیه مستی است شمشیر سیه تابش به کف
چشم فتانی که دارد سرمه دنبالدار
زلف ازان حسن بسامان برنمی دارد نظر
چون پریشانی که باشد دیده اش برمالدار
با کهنسالان مکن ای نوجوان کاوش که هست
آتشی پوشیده در مغز چنار سالدار
نیست ممکن سوز دل در پرده پنهان داشتن
می تراود شکوه خونین از لب تبخالدار
نقش داغ عیب باشد لوحهای ساده را
قیمتش نازل شود الماس چون شد خالدار
می شد از اهل سعادت گر به گنج زر کسی
جغد می بایست باشد چون هما اقبالدار
از کهنسالی نگردد تیز مغزی بر طرف
سرکه گردد تندتر هر چند گردد سالدار
دلنشین افتاده است از بس که عکس روی او
می کند آیینه تصویر را تمثالدار
گر ز نبضم سوخت انگشت طبیبان دور نیست
شد لب بام از تب سوزان من تبخالدار
درد اگر بر دل شب هجران چنین زورآورد
ساق عرش از آه من صائب شود خلخالدار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مضمونپردازیهای پراکندهای بر ردیف «دار» دارد: خال و خط و چشم سرمهکشیدهٔ معشوق، سوز دل که از لب تبخالزده آشکار میشود و تب و آه عاشق که بام و عرش را هم فرا میگیرد. در کنار آن نکتههایی اخلاقی میآید: با پیران ستیزه مکن، چون آتش در دل چنار کهن و تندی در سرکهٔ کهنه باقی است، و ثروت مایهٔ سعادت نیست، وگرنه جغدِ نشسته بر گنج هم چون هما خوشاقبال میبود.
هوش مصنوعی: خال معشوق وقتی خط (موی تازهٔ گرد چهره) بر آن میروید شوختر و فتنهانگیزتر میشود، چنانکه ستارهٔ دنبالهدار نشانهٔ فتنه و بلاست. خال با خط گردش مانند ستارهای دنبالهدار است.
هوش مصنوعی: در بیابان دیوانگی، هر آهوی وحشیای که بود از حلقههای زنجیر جنون من خلخال به پا کرد؛ یعنی دیوانگی من حتی وحشیان صحرا را هم گرفتار کرد.
هوش مصنوعی: چشم فتنهانگیزی که سرمهٔ دنبالهدار کشیده، مانند مست سیاهمستی است که شمشیر سیاه و درخشان به دست گرفته است؛ سرمهٔ کشیده همچون شمشیر آن چشم مست است.
هوش مصنوعی: زلف پریشان از آن چهرهٔ آراسته و منظم چشم برنمیدارد، همانگونه که آدم پریشانحال چشم به مال و ثروت دیگران دارد.
هوش مصنوعی: ای جوان، با پیران ستیزه و کندوکاو مکن، زیرا در درون درخت چنار کهنسال آتشی پنهان است؛ یعنی پیران هم خشم و سوزی نهفته دارند.
هوش مصنوعی: نمیتوان سوز دل را پنهان نگه داشت؛ از لبی که تبخال زده شکایتی خونین تراوش میکند و راز درون را آشکار میسازد.
هوش مصنوعی: برای دلها و لوحهای ساده و پاک، داغ و نشان عیب به شمار میآید؛ چنانکه الماس اگر لکه و خال پیدا کند ارزشش پایین میآید.
هوش مصنوعی: اگر کسی با داشتن گنج زر از خوشبختان میشد، باید جغد که در ویرانهها بر گنج مینشیند مانند هما خوشاقبال میبود؛ پس ثروت مایهٔ سعادت نیست.
هوش مصنوعی: تندی و تیزی طبع با پیری از میان نمیرود؛ همانطور که سرکه هرچه کهنهتر شود تندتر میشود.
هوش مصنوعی: عکس روی معشوق چنان دلنشین و پایدار است که آینهای را که در آن افتاده صاحب تصویری ماندگار میکند، گویی نقش او در آینه ثبت میشود.
هوش مصنوعی: اگر انگشت طبیبان از گرفتن نبض من سوخت عجیب نیست؛ از تب سوزان من حتی لبهٔ بام هم تبخال زده است.
هوش مصنوعی: صائب میگوید اگر درد در شب هجران اینگونه بر دل فشار آورد، آه من چنان بالا میرود که بر ساق عرش خلخال میبندد و آن را در بر میگیرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.