بازآمدی که ما را درهم زنی به شوری
داوود روزگاری با نغمه زبوری
یا مصر پرنباتی یا یوسف حیاتی
یعقوب را نپرسی چونی از این صبوری
بازآمد آن قیامت با فتنه و ملامت
گفتم که آفتابی یا نور نور نوری
ای آسمان برین دم گردان و بیقراری
وی خاک هم در این غم خاموش و در حضوری
ای دلبر پریرین وی فتنه تو شیرین
دل نام تو نگوید از غایت غیوری
خورشید چون برآید خود را چرا نماید
با آفتاب رویت از جاهلی و کوری
بازآمد آن سلیمان بر تخت پادشاهی
جان را نثار او کن آخر نه کم ز موری
در پرده چون نشستی رسوا چرا نگشتی
این نیست از ستیری این نیست از ستوری
تره فروش کویش این عقل را نگیرد
تو بر سرش نهادی بنگر چه دور دوری
بازآمدهست بازی صیاد هر نیازی
ای بوم اگر نه شومی از وی چرا نفوری
بازآمد آن تجلی از بارگاه اعلا
ای روح نعره می زن موسی و کوه طوری
بازآمدی به خانه ای قبله زمانه
والله صلاح دینی پیوسته در ظهوری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شادمانه در بازگشت معشوق سروده شده و او را به داوود، یوسف، سلیمان، آفتاب و تجلی طور مانند میکند. شاعر بیقراری آسمان و خاموشی خاک، غیرت دل و ناچیزی عقل را در برابر او نشان میدهد و جانِ گریزان را چون جغدی شوم سرزنش میکند. در پایان روشن میشود که این بازگشته صلاحالدین، قبلهٔ زمانه، است که پیوسته جلوهگر است.
هوش مصنوعی: بازگشتی تا ما را با شور و هیجانی برآشوبی؛ تو داوود روزگاری که با آوازی چون نغمهٔ زبور دلها را میلرزانی.
هوش مصنوعی: تو یا سرزمین مصری پر از شکر و شیرینی، یا یوسفِ زندگیبخشی؛ چرا از یعقوبِ منتظر نمیپرسی که با این شکیبایی و دوری چگونه است؟
هوش مصنوعی: آن معشوقِ قیامتانگیز با آشوب و سرزنش بازگشت؛ از او پرسیدم که آفتابی یا نورِ نورِ نوری؟
هوش مصنوعی: ای آسمانِ بلند، تو از این شوق پیوسته در گردش و بیقراری؛ و ای خاک، تو نیز در این غم خاموشی و در حضور او آرام گرفتهای.
هوش مصنوعی: ای دلبرِ پریروز و ای کسی که فتنه و آشوبت شیرین است، دل از شدت غیرت نام تو را بر زبان نمیآورد تا دیگران آن را نشنوند.
هوش مصنوعی: خورشید وقتی طلوع میکند، چرا در برابر آفتابِ روی تو خودنمایی میکند؟ این کار از نادانی و کوری اوست.
هوش مصنوعی: آن سلیمان دوباره بر تخت پادشاهی نشست؛ جانت را نثار او کن، تو آخر از مورچه کمتر نیستی که ران ملخ پیش سلیمان برد.
هوش مصنوعی: ای که خود را در پرده پنهان کردهای، چرا رسوا و آشکار نشدی؟ این پنهان ماندن نه از پردهپوشی و نه از پوشیدهبودن واقعی است، بلکه حکمتی دیگر دارد.
هوش مصنوعی: سبزیفروشِ کوی او هم این عقل را به هیچ نمیخرد، و تو آن را بر سر خود نهادهای و بدان مینازی؛ ببین چه اندازه از حقیقت دوری.
هوش مصنوعی: آن شاهباز که شکارچیِ هر نیاز و آرزوست بازگشته است؛ ای جغد، اگر شوم نیستی چرا از او میگریزی؟
هوش مصنوعی: آن جلوهٔ الهی از درگاه برین دوباره آشکار شد؛ ای روح فریاد برآور، که تو همچون موسی و این تن همچون کوه طور در برابر تجلی است.
هوش مصنوعی: ای قبلهٔ روزگار، به خانه بازگشتی؛ به خدا سوگند تو صلاحالدین هستی و همواره در حال آشکار شدن و جلوهگری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
از دیده گرچه دوری از دور در حضوری
در جسم دل چو جانی در چشم جان چو نوری
معرفی ترانههای دیگر
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.