روشنانی که ز خورشید نظر می گیرند
چشم نظارگیان را به گهر می گیرند
جامه شهپر طاوس در او می پوشند
بیضه زاغ اگر در ته پر می گیرند
نتوانند به صد قرن گرفتن شاهان
کشوری را که به یک آه سحر می گیرند
رهرو عشق به دنبال نبیند چون برق
کاهلان هر نفس از خویش خبر می گیرند
سخن پاک محال است که بر خاک افتد
طوطیان مزد خود آخر ز شکر می گیرند
ای که با سوختگان ذوق تکلم داری
سرمه در راه نفس ریز که در می گیرند
خبر از قافله ریگ روان می گیرند
از من این بیخبرانی که خبر می گیرند
پردلان چشم ندارند که دشمن بینند
نه ز عجزست که بر روی، سپر می گیرند
خجل از آبله های دل خویشم که مدام
ساغری پیش من تشنه جگر می گیرند
خنده با چاشنی عمر نمی گردد جمع
پسته را بی لب خندان به شکر می گیرند
عنقریب است نفس سوختگان خط سبز
از لبش داد من تشنه جگر می گیرند
صائب این صاف ضمیران چو دهن باز کنند
چون صدف دامنی از در و گهر می گیرند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش روشندلان، دلسوختگان و صافیضمیران است که از نور حقیقت گوهر سخن مییابند، با یک آه سحر آنچه را شاهان نمیگیرند فتح میکنند و صحبتشان پست را والا میسازد. شاعر در کنار آن از تشنگی و بیقراری خود، سوز دلش و ستم لب معشوق سخن میگوید و در پایان سخن پاکدلان را به گوهر درون صدف مانند میکند.
هوش مصنوعی: روشندلانی که از خورشید (حقیقت) نور و بینش میگیرند، چشم تماشاگران را با گوهر میانبارند و خیره میکنند؛ یعنی از ایشان گوهر معنا به بینندگان میرسد.
هوش مصنوعی: اگر این روشنان تخم زاغ را زیر بال خود بپرورند، از آن طاووسی با پرهای زیبا بیرون میآید؛ یعنی تربیت و صحبت ایشان پست را والا میکند.
هوش مصنوعی: شاهان در صد قرن هم نمیتوانند سرزمینی را بگیرند که اهل دل با یک آه سحرگاهی فتح میکنند.
هوش مصنوعی: رهرو عشق مانند برق شتابان پیش میرود و به پشت سر نگاه نمیکند، اما تنبلان هر لحظه به خود میپردازند و از حال خود خبر میگیرند.
هوش مصنوعی: سخن پاک هرگز بیاثر و ضایع نمیماند؛ چنانکه طوطیان سرانجام پاداش سخنگفتن خود را با شکر میگیرند.
هوش مصنوعی: ای کسی که میل داری با دلسوختگان سخن بگویی، نفس خود را با سرمه خاموش کن (کمسخن باش)، زیرا سوختگان زود آتش میگیرند و نفس تو در آنان شعله میافکند.
هوش مصنوعی: این بیخبرانی که از من خبر میپرسند، گویی از کاروان ریگ روان خبر میجویند؛ یعنی من چون ریگ روان بیقرار و بینشانم و از من خبری به دست نمیآید.
هوش مصنوعی: دلیران سپر را از ناتوانی جلوی رو نمیگیرند، بلکه چون تاب دیدن روی دشمن را ندارند چشم خود را با آن میپوشانند.
هوش مصنوعی: از تاولهای دلم شرمندهام که همواره پیش من تشنهجگر چون ساغری گرفته میشوند؛ یعنی جز خون دل نوشیدنیای ندارم.
هوش مصنوعی: خنده و شادی با شیرینی عمر جمع نمیشود؛ پسته را بیآنکه لبش خندان (دهانگشوده) باشد در شکر میپوشانند، یعنی آنکه نخندد شیرینکام میماند.
هوش مصنوعی: بهزودی سوختگانی که نفسشان آتشین است، با رویش خط سبز بر لب معشوق، داد من تشنهجگر را از لب او میستانند.
هوش مصنوعی: ای صائب، این پاکدلان هرگاه دهان به سخن بگشایند، مانند صدف دامنی پر از مروارید و گوهر سخن به دست میآورند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.