تیغ را گر تو چو خورشید دمی رنده زنی
بر سر و سبلت این خنده زنان خنده زنی
ژنده پوشیدی و جامه ملکی برکندی
پاره پاره دل ما را تو بر آن ژنده زنی
هر کی بندی است از این آب و از این گل برهد
گر تو یک بند از آن طره بر این بنده زنی
ساقیا عقل کجا ماند یا شرم و ادب
زان می لعل چو بر مردم شرمنده زنی
ماه فربه شود آن سان که نگنجد در چرخ
گر تو تابی ز رخت بر مه تابنده زنی
ماه میگوید با زهره که گر مست شوی
ز آنچ من مست شدم ضرب پراکنده زنی
ماه تا ماهی از این ساقی جان سرمستند
نقد بستان تو چرا لاف ز آینده زنی
خیز کامروز همایون و خوش و فرخندهست
خاصه که چشم بر آن چهره فرخنده زنی
سر باز از کله و پاش از این کنده غمی است
برهد پاش اگر تیشه بر این کنده زنی
هله ای باز کله بازده و پر بگشا
وقت آن شد که بر آن دولت پاینده زنی
همچو منصور تو بر دار کن این ناطقه را
چو زنان چند بر این پنبه و پاغنده زنی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش معشوقی خورشیدوار و ساقی جان است که پرتو چهره و شرابش ماه و زهره و همهٔ هستی را مست میکند و بندیان آب و گل را آزاد میسازد. شاعر روح را به باز شکاری کلاهکپوش و پابسته مانند میکند و او را به گشودن بال و پرواز به سوی دولت جاودان فرامیخواند. در پایان مانند منصور حلاج خود را به ترک گفتار و خاموشی دعوت میکند.
هوش مصنوعی: اگر تو مانند خورشید که پرتوش چون تیغ است، لحظهای تیغ خود را تیز کنی و بکشی، این مسخرهکنندگان را خوار میکنی و بر ریش و سبیلشان میخندی.
هوش مصنوعی: تو جامهٔ شاهانه را از تن درآوردی و خرقهٔ کهنهٔ درویشی پوشیدی؛ دل پارهپارهٔ ما را هم مانند وصله بر آن خرقه میدوزی.
هوش مصنوعی: اگر یک حلقه از گیسوی خود را بر این بنده بیفکنی، هر کس که گرفتار آب و گل، یعنی تن و جهان مادی است، از آن بند آزاد میشود.
هوش مصنوعی: ای ساقی، وقتی از آن شراب سرخ به مردم شرمگین بنوشانی، دیگر نه عقلی برایشان میماند و نه شرم و ادبی.
هوش مصنوعی: اگر پرتوی از چهرهات بر ماه درخشان بیفتد، ماه چنان بزرگ و پر میشود که در آسمان نمیگنجد.
هوش مصنوعی: ماه به زهره که نوازندهٔ آسمان است میگوید: اگر تو هم از همان چیزی که من از آن مست شدم مست شوی، ساز را بینظم و پریشان خواهی نواخت.
هوش مصنوعی: از ماه آسمان تا ماهی زیر زمین، یعنی همهٔ هستی، از این ساقی جان سرمستاند؛ تو هم بهرهٔ نقد امروز را بگیر و چرا از آینده لاف میزنی.
هوش مصنوعی: برخیز که امروز روزی خجسته و خوش است، بهویژه اگر به آن چهرهٔ مبارک نگاه کنی.
هوش مصنوعی: سر باز شکاری در کلاهک بسته است و پایش از کُندهٔ چوبین در رنج است؛ اگر با تیشه این کُنده را بشکنی، پایش آزاد میشود. منظور روح گرفتار در قید تن است.
هوش مصنوعی: هان ای باز، کلاهک را پس بده و بال بگشا؛ هنگام آن رسیده که به سوی آن دولت جاودان پرواز کنی و آن را صید کنی.
هوش مصنوعی: مانند منصور حلاج این قوهٔ گفتار را بر دار کن و خاموش شو؛ تا کی مانند زنان ریسنده با این پنبه و پاغنده سرگرمی، یعنی سخن بیهوده میبافی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.