از وصل صدف گهر گریزان است
بر حسن غریب، خانه زندان است
خلوت طلب است حسن سنگین دل
از شش جهت حرم بیابان است
زآنهاکه گذشت بر سر مجنون
بید مجنون هنوز لرزان است
در سینه پر ز ناوک من، دل
شیری است که خفته در نیستان است
دیوانه دروغگو نمی باشد
بر سنگ محک دروغ بهتان است
چون آینه هر که بینشی دارد
در چهره خوب و زشت حیران است
از روی گشاد، فیض می بارد
در خنده برق امید باران است
سررشته عمر مسندآرایان
ممدود به قدر مد احسان است
از سینه گرم آه پیرایان
تا باغ بهشت یک خیابان است
عزلت طلبی که نام می جوید
دامی است که زیر خاک پنهان است
هرگز دل اهل عشق بی غم نیست
در قطره ما همیشه طوفان است
باشند چو گوی خلق سرگردان
تا قامت چرخ همچو چوگان است
آن کس که شناخت ذوق تنهایی
از سایه خویشتن گریزان است
با خویش کسی که مغزی آورده است
چون پسته به زیر پوست خندان است
عمری است که روزگار من صائب
چون روزی اهل دل پریشان است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مجموعهای از مضمونهای جداگانه دربارهٔ عشق، تنهایی و اخلاق است. شاعر از گریز حسن از همنشینی، رنج مجنون و دل پر از تیر عاشق میگوید و گشادهرویی و احسان را میستاید. عزلتِ ریاکارانه را دام میداند و لذت تنهایی راستین را تا گریز از سایهٔ خود میرساند و در پایان از پریشانی روزگار خود شکوه میکند.
هوش مصنوعی: مروارید از همنشینی با صدف میگریزد و میخواهد بیرون آید؛ برای زیبایی که در غربت است، خانه همچون زندان است.
هوش مصنوعی: معشوقِ زیبای سنگدل خلوت و تنهایی میخواهد؛ از این رو حرمِ او از شش سو بیابانی خالی و دستنیافتنی است.
هوش مصنوعی: از رنجها و بلاهایی که بر سر مجنون گذشت، درخت بید مجنون هنوز از ترس میلرزد.
هوش مصنوعی: دلِ من در سینهای که پر از تیر عشق است، مانند شیری است که در میان نیزار خوابیده؛ تیرها چون نیهای نیستان گرداگرد آناند.
هوش مصنوعی: دیوانه دروغ نمیگوید؛ چنانکه نسبت دادن دروغ به سنگ محک تهمت است، او هم معیار راستی است.
هوش مصنوعی: هر که مانند آینه بینش و روشنبینی داشته باشد، در برابر چهرهٔ زیبا و زشت یکسان حیران است و داوری نمیکند.
هوش مصنوعی: از چهرهٔ گشاده و خندان فیض و بخشش میبارد؛ همانگونه که درخشیدن برق امید باران میدهد.
هوش مصنوعی: رشتهٔ عمر صاحبان مقام و مسند به اندازهٔ گستردگی نیکی و بخشش آنان دراز میشود.
هوش مصنوعی: از سینهٔ گرمِ کسانی که آه را زینت خود کردهاند تا بهشت تنها یک راه کوتاه فاصله است.
هوش مصنوعی: گوشهنشینی که در پی نام و شهرت باشد، مانند دامی است که زیر خاک پنهان کردهاند؛ عزلتش فریب است.
هوش مصنوعی: دل عاشقان هیچگاه بیغم نیست؛ در قطرهٔ وجود ما همیشه طوفانی برپاست.
هوش مصنوعی: تا وقتی قامت آسمان مانند چوگان خمیده است، مردم چون گوی سرگرداناند.
هوش مصنوعی: کسی که لذت تنهایی را شناخته باشد، حتی از سایهٔ خود نیز میگریزد.
هوش مصنوعی: کسی که با خود مغز و معنا دارد، مانند پسته در درون پوست خندان و شاد است.
هوش مصنوعی: صائب، سالهاست که روزگار من مانند روزیِ اهل دل پریشان و نابسامان است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
رخ تو ارغوان باغ جان است
غم تو حلقه گوش جهان است
کلاه عشق تو بر فرق عقل است
شراب مهر تو در جام جان است
خیال بی غمی از چشم عالم
[...]
آلودهٔ منت کسان کم شو
تا یک شبه در وثاق تو نان است
راضی نشود به هیچ بی نفسی
هر نفس که از نفوس انسان است
ای نَفسْبه رستهٔ قناعت شو
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.