سحاب گرد کدورت شراب صبحدم است
نشاط روی زمین در رکاب صبحدم است
صفای چهره شبنم، گل سحرخیزی است
نقاب دولت بیدار، خواب صبحدم است
دمی که تیره نباشد، دم مسیحایی است
شبی که خوش گذرد در حساب صبحدم است
ز تیغ او جگر زخم تازه می گردد
که صیقل دل مخمور، آب صبحدم است
جهان ز پرتو خورشید غوطه زد در تیغ
هنوز شبنم ما مست خواب صبحدم است
مباد صرف کنی اشک و آه را بی وقت
که این متاع گرانمایه، باب صبحدم است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایشِ صبحگاه و سحرخیزی است. صائب صبح را سرچشمهٔ شادی، صفای دل و بختِ بیدار میداند و خوابِ سحر را مایهٔ محرومیت میشمارد. سپس از غفلتِ خود و یارانش گله میکند که خورشید برآمده و آنان هنوز در خوابند. در پایان سفارش میکند که اشک و آه را برای سحرگاه نگاه دارند، زیرا ارزشِ آن در آن هنگام است.
هوش مصنوعی: ابرِ آسمان مانند غبار و دُردی است که شرابِ صاف و روشنِ صبح را تیره میکند. شادی و طراوتِ همهٔ روی زمین همراه و در رکابِ صبحگاه است.
هوش مصنوعی: پاکی و درخشندگیِ چهرهٔ شبنم حاصلِ سحرخیزی اوست. خوابیدن در هنگام سحر پردهای است که بختِ بیدار را میپوشاند و انسان را از آن محروم میکند.
هوش مصنوعی: هر نفسی که به تیرگی و غفلت آلوده نباشد، مانند دمِ مسیح زندهکننده است. هر شبی که به خوشی و با دلِ روشن بگذرد، در شمارِ صبح به حساب میآید.
هوش مصنوعی: از تیغِ صبح، یعنی پرتوِ نخستینِ آن، زخمِ دل تازه میشود و جان میگیرد. زیرا آب و طراوتِ صبحگاه زنگار را از دلِ خمار و افسرده میزداید.
هوش مصنوعی: پرتوِ خورشید همچون تیغ همهٔ جهان را فراگرفته و روز کاملاً برآمده است. با این حال، شبنمِ وجودِ ما هنوز سرمستِ خوابِ سحرگاهی است، یعنی ما هنوز در غفلت ماندهایم.
هوش مصنوعی: اشک و آهِ خود را در وقتِ نامناسب خرج مکن. این کالای گرانبها شایستهٔ سحرگاه است و تنها در آن هنگام خریدار و ارزش دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.