خط نارسته ازان چهره گلگون پیداست
مشک خالص شدن از صافی این خون پیداست
همچو داغ از جگر لاله و چون درد از می
خون ما سوختگان زان لب میگون پیداست
می توان خواند ز سیمای علم آیه فتح
عالم آشوبی ازان قامت موزون پیداست
خط ننوشته ز سیمای رخ روشن او
همچو موج از قدح باده گلگون پیداست
چون نباشد جگر لعل ز رشک تو کباب؟
شوخی نشأه می زان لب میگون پیداست
همچو آبی که نمایان شود از پرده لعل
تن سیمین تو از جامه گلگون پیداست
من گرفتم نفس سوخته را ضبط کنم
داغ من چون جگر لاله ز بیرون پیداست
به خموشی نشود راز محبت مستور
چه زنی مهر بر آن نامه که مضمون پیداست؟
پیش روشن گهران آبله پر خونی است
لعل و یاقوت که از تاج فریدون پیداست
روح سرگشته مجنون غبارآلودست
گردبادی که ازین دامن هامون پیداست
چه ضرورست به میزان خرد سنجیدن؟
ثقل دنیا ز فرو رفتن قارون پیداست
خبر از روشنی سینه خم می بخشد
نور حکمت که ز سیمای فلاطون پیداست
شوخی نرگس لیلی ز سراپرده شرم
پیش صاحب نظران از رم مجنون پیداست
نیست صائب خط ازان صفحه رخسار پدید
سرنوشت من ازان چهره گلگون پیداست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیفِ «پیداست» بر این اندیشه بنا شده که هر چیز پنهان از نشانههای بیرونیاش آشکار میشود: خطِ نرسته از چهرهٔ معشوق، خونِ عاشقان از لبِ او، و رازِ عشق از داغِ دل. شاعر سپس با تمثیلهایی از فریدون و قارون و افلاطون و لیلی و مجنون همین قاعده را گسترش میدهد و در پایان سرنوشتِ خود را در چهرهٔ معشوق خوانا میبیند.
هوش مصنوعی: خطِ ریش و سبزهای که هنوز بر چهرهٔ سرخ معشوق نروییده، از همین حالا پیداست؛ همانگونه که از صافیِ خونِ آهو میتوان دانست که مشکِ خالص خواهد شد.
هوش مصنوعی: همانطور که داغِ سیاه در دلِ لاله و دُرد در تهِ شراب دیده میشود، خونِ ما دلسوختگان هم از آن لبِ شرابگون پیداست؛ یعنی سرخیِ لبش از خونِ عاشقان است.
هوش مصنوعی: از ظاهرِ پرچم میتوان نشانهٔ پیروزی را خواند؛ همینگونه از آن قامتِ موزون پیداست که جهان را به آشوب خواهد کشید.
هوش مصنوعی: خطی که هنوز بر چهرهٔ روشنِ او ننوشتهاند، از رخسارش پیداست، همچنانکه موج در جامِ شرابِ سرخ دیده میشود.
هوش مصنوعی: چگونه دلِ لعل از حسادت به تو کباب نشود، وقتی شور و سرمستیِ شراب از آن لبِ میگونت آشکار است؟
هوش مصنوعی: همانگونه که آب از پشتِ پردهٔ لعل نمایان میشود، تنِ سیمین و سپیدِ تو از زیرِ جامهٔ سرخت پیداست.
هوش مصنوعی: گیرم که بتوانم آهِ سوزانم را نگه دارم و بروز ندهم؛ اما داغِ دلم مثلِ داغِ درونِ لاله از بیرون پیداست.
هوش مصنوعی: رازِ عشق با سکوت پنهان نمیماند؛ مهر زدن بر نامهای که مضمونش آشکار است چه فایده دارد؟
هوش مصنوعی: در نظرِ صاحبدلانِ روشنضمیر، لعل و یاقوتی که بر تاجِ فریدون دیده میشود، تاولی پر از خون است؛ یعنی شکوهِ پادشاهی رنج و خونِ دل است.
هوش مصنوعی: گردبادی که در این دشت پیداست، روحِ سرگردان و غبارآلودِ مجنون است.
هوش مصنوعی: چه نیازی است که دنیا را با ترازوی عقل بسنجیم؟ سنگینیِ دنیا از فرورفتنِ قارون در زمین آشکار است.
هوش مصنوعی: نورِ حکمتی که از چهرهٔ افلاطون پیداست، از روشنیِ درونِ خمِ شراب خبر میدهد؛ اشاره به افسانهٔ خمنشینیِ حکیم و پیوندِ حکمت با باده.
هوش مصنوعی: شوخی و فتنهگریِ چشمِ لیلی از پسِ پردهٔ شرم، برای اهلِ نظر از رمیدن و آوارگیِ مجنون آشکار است.
هوش مصنوعی: صائب میگوید هنوز خطی بر صفحهٔ رخسارِ معشوق پدید نیامده، اما سرنوشتِ من از همان چهرهٔ سرخ خوانده میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عکس ساقی بقدح نه می گلگون پیداست
مینماید بدرون آنچه زبیرون پیداست
این نه خط گرد رخ دوست خطا کرده نظر
دود دل زآینه آنرخ گلگون پیداست
طلب خیمه لیلی چه کنی ای مجنون
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.