در حریم سینه عشاق، غم نامحرم است
در نزاکت خانه آیینه، دم نامحرم است
باده روحانیان را ساغری در کار نیست
در خرابات محبت جام جم نامحرم است
می کند مغشوش، جوهر صفحه آیینه را
نامه ما ساده لوحان را رقم نامحرم است
صبح را در خلوت روشن ضمیران بار نیست
در دل یکتای ما تیغ دو دم نامحرم است
تا سر مویی تعلق هست، محرومی بجاست
هر که این زنار دارد، در حرم نامحرم است
فکر دنیا ره ندارد در حریم اهل دل
جغد ماتم پیشه در باغ ارم نامحرم است
در گذر ای ابر گوهربار از گلبانگ رعد
لاف همت بر لب اهل کرم نامحرم است
پر برون آرم مگر چون مور از اقبال عشق
ورنه در راه طلب نقش قدم نامحرم است
هیچ برهانی برای کذب چون سوگند نیست
راستی چون پرده بردارد، قسم نامحرم است
چون غبار خط برآرد سر ز کنج آن دهان
هر که دارد گرد هستی در حرم نامحرم است
چاک کن صائب دل خود را که در زلف سخن
هر که در دل شق ندارد چون قلم، نامحرم است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «نامحرم است» حریم دل عاشق و اهل معنا را جایی پاک میداند که غم، فکر دنیا، تعلق، دورویی و خودبینی در آن راه ندارند. شاعر با تمثیلهایی چون آیینه و دم، جغد و باغ ارم، و ابر و رعد نشان میدهد که هر نشانهٔ بیرونی و ادعایی در برابر حقیقت بیگانه است. در پایان به خود میگوید که برای محرم شدن در عالم سخن باید چون قلم دلی شکافته داشت.
هوش مصنوعی: در حریم دل عاشقان، غم بیگانه است و راه ندارد؛ همانگونه که در خانهٔ لطیف و نازک آیینه، نفس و بخار دم بیگانه است و صفای آن را تیره میکند.
هوش مصنوعی: شراب اهل معنا و روحانیان به پیاله نیازی ندارد؛ در میکدهٔ محبت حتی جام جهاننمای جمشید هم بیگانه و بیجاست.
هوش مصنوعی: همانگونه که جوهر (نقشهای ریز) صفحهٔ آیینه را آشفته میکند، نامهٔ ما سادهدلان هم نوشته و خط برنمیتابد؛ دل ساده و بینقش ما جای هیچ نقشی نیست.
هوش مصنوعی: صبح در خلوت روشندلان راه ندارد، چون خودشان روشناند؛ در دل یکرنگ و یگانهٔ ما نیز تیغ دودم (نماد دورویی و دوگانگی) بیگانه است.
هوش مصنوعی: تا وقتی به اندازهٔ سر مویی دلبستگی باقی است، محروم ماندن سزاست؛ هر کس این زنار تعلق را بسته باشد، حتی اگر در حرم باشد، بیگانه است.
هوش مصنوعی: اندیشهٔ دنیا به حریم اهل دل راه ندارد، همانگونه که جغد ماتمزده در باغ بهشتی ارم جایی ندارد.
هوش مصنوعی: ای ابر گوهرافشان، از غرش رعد بگذر؛ لاف زدن از بخشندگی بر زبان اهل کرم بیگانه است و کریم بیهیاهو میبخشد.
هوش مصنوعی: شاید به یاری بخت عشق مانند مور بال درآورم و پرواز کنم؛ وگرنه در راه طلب، جای پا گذاشتن و قدم برداشتن بیگانه و ناکافی است.
هوش مصنوعی: هیچ دلیلی بر دروغگویی مانند سوگند خوردن نیست؛ وقتی راستی آشکار شود، قسم بیگانه و بینیاز است.
هوش مصنوعی: وقتی خط سبز چون غبار از کنار دهان یار سر برآورد، هر کس گرد هستی و خودبینی داشته باشد در آن حرم بیگانه است.
هوش مصنوعی: صائب، دل خود را بشکاف، زیرا در زلف سخن هر کس مانند قلم دلی شکافته نداشته باشد، محرم آن نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
عشق چون آمد به دل در سینه غم نامحرم است
در دیار حاکم عادل ستم نامحرم است
اهل دل را نقش پا گر در حرم نامحرم است
من به جایی می روم کانجا قدم نامحرم است
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.