گرچه ما را نیست بر روی زمین ویرانهای
خانه ها چون گنج در زیر زمین داریم ما
از گریبان گل بی خار اگر سر بر زنیم
خار در چشم از نگاه دوربین داریم ما
نوخطی پیوسته ما را هست در مد نظر
بر جگر دایم خراشی چون نگین داریم ما
نیست غیر از نقش پای دشت پیمایان عشق
آشنارویی که در روی زمین داریم ما
جان نثار طلعت خورشیدرویان می کنیم
تا نفس بر لب چو صبح راستین داریم ما
چون به سیر لامکان از خویشتن راضی شویم؟
همچو همت، توسنی در زیر زین داریم ما
صاحب نامند از ما عالم و ما تیره روز
طالع برگشته نقش نگین داریم ما
دورباش نقطه وحدت عنان تاب دل است
ورنه چون پرگار پایی آهنین داریم ما
نیست صائب دست بر ما خاکمال چرخ را
تا غبار خاکساری بر جبین داریم ما
پیش خرمن دست کی چون خوشه چین داریم ما؟
تنگدستی را نهان در آستین داریم ما
نان جو بر سفره ما گر نباشد، گو مباش
نعمتی همچون زبان گندمین داریم ما
چین پیشانی بود شیرازه اوراق دل
پاس دل چون غنچه از چین جبین داریم ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل بیان حال عاشقی تهیدست و خاکسار است که با وجود بیخانمانی، گنجی پنهان در درون دارد. شاعر از زخم همیشگی عشق، جانفشانی برای زیبارویان، بلندی همت و وفاداری به نقطهٔ وحدت سخن میگوید. سپس فروتنی را سپر او در برابر آزار روزگار میداند و قناعت و پوشاندن تنگدستی را ستایش میکند. در پایان، پیشانی درهمکشیده را نگهبان دل جمع و آرام خود میشمارد.
هوش مصنوعی: هرچند در روی زمین حتی ویرانهای از آنِ ما نیست، مانند گنج در زیر زمین خانهها داریم؛ یعنی دارایی ما پنهان و درونی است و خانهٔ حقیقی ما گور و عالم پنهان است.
هوش مصنوعی: اگر هم از گریبان گلی بیخار سر برآوریم، باز به سبب نگاه دوراندیش خود، که پایان کار را میبیند، خاری در چشم داریم؛ یعنی در خوشی هم آسوده نیستیم.
هوش مصنوعی: همواره نوجوانی تازهخط پیش چشم ماست و به همین سبب بر جگر خود زخمی همیشگی داریم، مانند نگینی که نقش بر آن کندهاند.
هوش مصنوعی: در سراسر زمین هیچ آشنا و همدمی نداریم جز جای پای کسانی که در بیابان عشق سفر کردهاند.
هوش مصنوعی: تا وقتی مانند صبح صادق نفسی بر لب داریم، جان خود را فدای چهرهٔ زیبارویان خورشیدچهره میکنیم؛ همانگونه که صبح با نفس خود جان را نثار خورشید میکند.
هوش مصنوعی: چگونه به سیر در جهان بیمکان بسنده کنیم و از خود خشنود باشیم، وقتی مانند همت بلند، اسبی سرکش زیر زین داریم؛ یعنی همت ما از لامکان هم فراتر میرود.
هوش مصنوعی: جهانیان از ما نام و آوازه مییابند و خود ما سیهروزیم؛ بخت ما مانند نقش نگین وارونه است، چون نقش نگین وارونه کنده میشود و بر دیگران نام درست مینشاند.
هوش مصنوعی: آنچه دل ما را از رفتن بازمیدارد، هیبت نقطهٔ وحدت است؛ وگرنه ما مانند پرگار پایی استوار و آهنین داریم و از گرد آن نقطه دور نمیشویم.
هوش مصنوعی: صائب، تا وقتی غبار فروتنی بر پیشانی داریم، گردون نمیتواند ما را به خاک بمالد و خوار کند.
هوش مصنوعی: ما کی مانند خوشهچین پیش خرمن دیگران دست دراز میکنیم؟ تنگدستی خود را در آستین پنهان نگه میداریم و از کسی چیزی نمیخواهیم.
هوش مصنوعی: اگر نان جو هم بر سفرهٔ ما نباشد، باکی نیست؛ زبانی شیرین و پربار داریم که خود نعمتی مانند نان گندم است.
هوش مصنوعی: چین پیشانی مانند شیرازهای است که برگهای دل را کنار هم نگه میدارد؛ از این رو ما مانند غنچه با درهمکشیدن پیشانی از دل خود نگهبانی میکنیم و نمیگذاریم پراکنده شود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
عقد گوهر چون صدف در آستین داریم ما
خونبهای خویش در زیر نگین داریم ما
از غبار ما فلک تعمیر زندان می کند
در دو عالم خاطر اندوهگین داریم ما
با دل دیوانه خود مصلحت ها دیده ایم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.