پیش آن آیینه رو راه سخن داریم ما
بخت سبز طوطی شکرشکن داریم ما
چشم ما چون زاهدان بر میوه فردوس نیست
دستگیری چشم ازان سیب ذقن داریم ما
نیست از کنج دهان یار قسمت خال را
خلوتی کز یاد او در انجمن داریم ما
وحشت زندان تنگ از مصر غربت می کشیم
جذبه ای چشم از عزیزان وطن داریم ما
گرچه ما با ماه کنعان زیر یک پیراهنیم
جا ز شرم عشق در بیت الحزن داریم ما
نعل ما چون لاله در آتش بود جای دگر
بر جگر داغ غریبی در وطن داریم ما
طاقت ما می کند دندانه تیغ کوه را
در محبت جان سخت کوهکن داریم ما
غیرت ما چشم بر راه نسیم مصر نیست
بوی یوسف را نهان در پیرهن داریم ما
می کند خون در دل آب روان بخش حیات
این عقیقی کز صبوری در دهن داریم ما
خون به اکسیر قناعت مشک خالص می شود
این نصیحت را ز آهوی ختن داریم ما
نیست قابل هر زمینی تخم ما را چون سهیل
چشم رغبت بر جگرگاه یمن داریم ما
نیستیم آسوده زیر خاک از اعمال زشت
خجلت صبح قیامت از کفن داریم ما
از لباس بندگی سخت است بیرون آمدن
نیست از غفلت تعلق گر به تن داریم ما
پیچ و تاب عشق را از چشم شور حاسدان
چون زره پوشیده زیر پیرهن داریم ما
سنگ هیهات است با آیینه گردد سینه صاف
سازگاری چشم ازان پیمان شکن داریم ما
ناله شبخیز ما با خواب صائب دشمن است
حق بیداری به مرغان چمن داریم ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از زبان عاشقی است که به داشتنِ عشق و پیوند با معشوق مینازد و بینیازی خود را از بهشت و نسیم مصر و دیگر واسطهها میگوید. شاعر با یاری گرفتن از داستان یوسف و یعقوب و فرهاد، غربت در وطن، صبر و قناعت و پنهان داشتن رنج عشق از حسودان را بیان میکند. در پایان به شرم از گناه و دشواری رها شدن از تن میپردازد و نالهٔ شبانهٔ خود را بیدارکنندهٔ مرغان چمن میداند.
هوش مصنوعی: ما در برابر آن معشوقِ آینهرو اجازه و راه سخن گفتن داریم؛ مانند طوطی که پیش آینه سخن میآموزد، بخت سبز و خوش طوطیِ شیرینگفتار نصیب ماست.
هوش مصنوعی: ما مانند زاهدان چشم به میوههای بهشت نداریم؛ امید دستگیری و رهایی را از سیبِ چانهٔ یار داریم.
هوش مصنوعی: خلوتی که ما با یاد یار در میان جمع داریم، حتی نصیب خالی که در گوشهٔ دهان یار نشسته نیست؛ یعنی تنهاییِ ما با یاد او از نزدیکیِ خال هم خصوصیتر است.
هوش مصنوعی: ما در غربت، که مانند مصر برای یوسف است، رنج و تنگیِ زندان را میکشیم و چشم داریم که کششِ عزیزانِ وطن ما را به خود بازگرداند.
هوش مصنوعی: هرچند ما با یوسفِ کنعانی (معشوق) زیر یک پیراهن و در کمال نزدیکی هستیم، از شرمِ عشق مانند یعقوب در کلبهٔ اندوه جای گرفتهایم.
هوش مصنوعی: دیگران مانند لاله در غربت بیقرار و آتشبهجاناند، اما ما در خودِ وطن داغ غریبی بر جگر داریم.
هوش مصنوعی: تاب و تحمل ما لبهٔ تیغِ کوه را کُند میکند؛ ما در عشق جانی سخت و استوار مانند جان فرهاد کوهکن داریم.
هوش مصنوعی: غیرتِ ما اجازه نمیدهد چشم به راه نسیمی باشیم که از مصر بوی یوسف بیاورد؛ بوی یوسف را پنهان در پیراهن خود داریم.
هوش مصنوعی: این عقیقی که از سرِ صبر در دهان نگه داشتهایم، دل آب حیات را هم به خون مینشاند؛ یعنی صبر و خاموشیِ ما از آب حیات گرانبهاتر است.
هوش مصنوعی: خون با کیمیای قناعت به مشک ناب بدل میشود؛ این پند را از آهوی ختن آموختهایم که خونِ نافش با صبر و قناعت مشک میشود.
هوش مصنوعی: هر زمینی شایستهٔ پذیرفتن تخم وجود ما نیست؛ ما مانند ستارهٔ سهیل، که عقیق را در یمن میپرورد، دل به سرزمین یمن بستهایم.
هوش مصنوعی: ما به سبب کارهای زشت خود زیر خاک هم آرامش نداریم و از کفنِ سپید خود که مانند صبح قیامت است شرمندهایم.
هوش مصنوعی: اگر به تن دلبستگی داریم از غفلت نیست؛ بیرون آمدن از جامهٔ بندگی که همین تن است کار دشواری است.
هوش مصنوعی: پیچ و تاب و رنج عشق را از چشمزخم حسودان، مانند زره، زیر پیراهن پنهان نگه داشتهایم.
هوش مصنوعی: محال است که سنگ با آینه یکدل و صاف شود؛ با این حال ما از آن معشوقِ سنگدل و پیمانشکن امید سازگاری داریم.
هوش مصنوعی: صائب، نالهٔ شبانهٔ ما با خواب دشمن است؛ ما بر گردن مرغان چمن حقِ بیدار کردن داریم، چون نالهمان آنان را بیدار میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.