راز دل ها را ز لوح سینه می یابیم ما
آب و رنگ گوهر از گنجینه می یابیم ما
عینک بینایی ما دوربین افتاده است
فیض شنبه از شب آدینه می یابیم ما
آنچه از پیر طریقت کشف نتواند شدن
در خرابات از می دیرینه می یابیم ما
شب به چشم ما نسازد روز روشن را سیاه
فیض صبح از سینه بی کینه می یابیم ما
نیست بر دست سبوی باده چشم ما چو جام
نشأه صهبا ز جوش سینه می یابیم ما
قسمت شاهان نمی گردد ز الوان نعم
آنچه از نان جو و کشکینه می یابیم ما
درنیابند از سمور و قاقم و سنجاب، خلق
گرمیی کز خرقه پشمینه می یابیم ما
می زداید زنگ از دل جلوه گاه یار هم
لذت دیدار از آیینه می یابیم ما
هرچه هر کس را بود در دل نهان، چون آینه
صائب از فیض صفای سینه می یابیم ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گوینده از زبان «ما» دربارهٔ دریافتهای درونی خود سخن میگوید: راز دلها را از صفای سینه میخواند، مستی را از جوش درون میگیرد نه از سبو، و روشنی صبح را از دل بیکینه. او قناعت درویشانه، یعنی نان جو و کشک و خرقهٔ پشمینه، را بر نعمتها و پوستینهای شاهانه برتر مینهد و میخانه را از پیر طریقت کارسازتر میداند. در پایان، دل صاف را به آینهای مانند میکند که نهان هر کس را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: ما راز دلهای مردم را از روی سینهشان، که چون لوحی نوشته است، درمییابیم؛ همانگونه که آب و رنگ و ارزش گوهر را از گنجینهای که در آن نهاده شده میشناسیم.
هوش مصنوعی: عینک بینایی ما دوربین است و آینده را از دور میبیند؛ از این رو برکت روز شنبه را از پیش، در شب جمعه درمییابیم.
هوش مصنوعی: حقیقتی که پیر طریقت با همهٔ ارشادش نمیتواند آشکار کند، ما در میخانه از شراب کهنه به دست میآوریم؛ یعنی شور و مستی عاشقانه از زهد و ارشاد رسمی کارسازتر است.
هوش مصنوعی: تاریکی شب روز روشن را در چشم ما سیاه نمیکند، زیرا ما روشنی و برکت صبح را از سینهٔ بیکینهٔ خود میگیریم.
هوش مصنوعی: چشم ما مانند جام به دست سبوی شراب دوخته نیست و منتظر ریخته شدن شراب نیست؛ ما مستی شراب را از جوشش درون سینهٔ خود به دست میآوریم.
هوش مصنوعی: لذت و برکتی که ما از نان جو و کشک ساده میبریم، با همهٔ خوراکهای رنگارنگ نصیب پادشاهان نمیشود.
هوش مصنوعی: گرمایی که ما از خرقهٔ پشمینهٔ درویشی مییابیم، مردم دنیادار از پوستینهای گرانبهای سمور و قاقم و سنجاب به دست نمیآورند.
هوش مصنوعی: آیینه که جلوهگاه چهرهٔ یار است، زنگار را از دل هم میزداید؛ از این رو ما لذت دیدار یار را از آیینه (دل صاف) مییابیم.
هوش مصنوعی: صائب میگوید: هرچه در دل هر کس پنهان است، ما به برکت صفای سینهٔ خود، مانند آینه، درمییابیم و بازمیتابانیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.