هر روز پری زادی از سوی سراپرده
ما را و حریفان را در چرخ درآورده
صوفی ز هوای او پشمینه شکافیده
عالم ز بلای او دستار کشان کرده
سالوس نتان کردن مستور نتان بودن
از دست چنین رندی سغراق رضا خورده
دی رفت سوی گوری در مرده زد او شوری
معذورم آخر من کمتر نیم از مرده
هر روز برون آید ساغر به کف و گوید
والله که بنگذارم در شهر یک افسرده
ای مونس و ای جانم چندانت بپیچانم
تا شهد و شکر گردی ای سرکه پرورده
خستم جگرت را من بستان جگری دیگر
همچون جگر شیران ای گربه پژمرده
همرنگ دل من شو زیرا که نمیشاید
من سرخ و سپید ای جان تو زرد و سیه چرده
خامش کن و خامش کن دررو به حریم دل
کاندر حرمین دل نبود دل آزرده
شمس الحق تبریزی بادا دل بدخواهت
بر گرد جهان گردان در طمع یکی گرده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل وصف معشوقی پریزاد و رند است که هر روز میآید و همه را به سماع و شور میکشاند؛ صوفی خرقه میدرد و حتی مرده از او به جنبش درمیآید. در میانهٔ غزل معشوق از دگرگونکردن عاشق سخن میگوید: سرکه را شکر و گربهٔ پژمرده را شیردل میکند و زردرویی را به سرخرویی بدل میسازد. شاعر سرانجام خود را به خاموشی و ورود به حریم دل میخواند و با نفرینی بر بدخواه شمس تبریزی غزل را به پایان میبرد.
هوش مصنوعی: هر روز زیبارویی پرینژاد از سوی سراپردهٔ شاهانهٔ عشق میآید و ما و همدمانمان را به چرخ و سماع درمیآورد.
هوش مصنوعی: صوفی از شوق او خرقهٔ پشمینهاش را دریده و مردم جهان از فتنه و شور او دستار از سر یکدیگر میکشند و بیخود و آشفته شدهاند.
هوش مصنوعی: در برابر چنین رند بیپروایی نه میتوان ریاکاری کرد و نه میتوان پوشیده و پارسا ماند؛ از دست او جام خشنودی و تسلیم را نوشیدهایم.
هوش مصنوعی: دیروز به سوی گوری رفت و حتی در مرده نیز شور و جنبش انداخت؛ پس اگر من بیقرار شدهام معذورم، چون من از مرده کمتر نیستم.
هوش مصنوعی: هر روز جام به دست بیرون میآید و میگوید: به خدا سوگند که در این شهر هیچ دلمرده و افسردهای باقی نمیگذارم.
هوش مصنوعی: معشوق به عاشق میگوید: ای همدم و ای جان من، آنقدر تو را میپیچانم و در رنج میپرورم تا از سرکهٔ ترششده به شهد و شکر شیرین بدل شوی.
هوش مصنوعی: جگرت را من زخمی کردم؛ اکنون جگری دیگر، دلیر چون جگر شیران، از من بگیر، ای که چون گربهای پژمرده و ناتوان بودی.
هوش مصنوعی: با دل من همرنگ شو، زیرا شایسته نیست که من سرخرو و سپید باشم و تو، ای جان، زردروی و سیهچهره.
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید خاموش باش و به حریم دل درآی، زیرا در حرم دل هیچ دلآزردهای نیست و آنجا جای آرامش است.
هوش مصنوعی: ای شمسالحق تبریزی، دل بدخواه تو چنان بیچاره شود که برای یک گردهٔ نان به گرد جهان سرگردان بگردد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ناگاه درافتادم زان قصر و سراپرده
در قعر چنین چاهی ناخورده و نابرده
دنیا نبود عیدم من زشتی او دیدم
گلگونه نهد بر رو آن روسپی زرده
گلگونه چه آراید آن خاربن بد را
[...]
تا ذات تو را یزدان از پرده برآورده
وز آیت رحمانی معجون تو آورده
آن گونه که خود اعلی نام تو علی کرده
تو مالک و ما مملوک تو خواجه و ما مرده
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.