چندم ای نالهٔ سحر بکُشی
هر دم از آتش دگر بکُشی
دَرِ این دودگه دلا در بند
چندم از آه بی اثر بکُشی
این که پروانگی کنم، ترسم
کاتشم را به بال و پر بکُشی
نامه ام سنگ را بگریاند
ای فلک مرغ نامه بر بکُشی
کُشتی از غمزه اهل عالم را
بعد از این غمزه را مگر بکُشی
تا کنم چون چراغ شام بلا
زنده سازی و در سحر بکُشی
چون کسی اهل درد، عرفی را
چشم دارم که بیشر بکُشی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل بر ردیف «بکشی» بنا شده است. شاعر از نالهٔ سحر، دلِ پرآه، فلک و معشوق گله میکند که هر کدام به شیوهای او را میکشند یا آتشش را خاموش میکنند. در بیت پایانی گله به آرزو بدل میشود و عرفی، که خود را اهل درد میداند، از معشوق میخواهد او را بیش از دیگران بکشد.
هوش مصنوعی: ای نالهٔ سحرگاهی، تا کی مرا میکشی و هر لحظه با آتشی تازه جانم را میسوزانی؟
هوش مصنوعی: ای دل، درِ این دودخانهٔ سینه را ببند. تا کی با آههایی که هیچ اثری ندارند مرا میکشی؟
هوش مصنوعی: میخواهم مانند پروانه خود را فدا کنم، اما میترسم که با بال و پرت آتشم را خاموش کنی. «کشتن» در اینجا به معنای خاموش کردن آتش نیز هست.
هوش مصنوعی: نامهام چنان سوزناک است که سنگ را هم به گریه میاندازد. ای فلک، مبادا پرندهٔ نامهرسان را بکشی و نامهام به یار نرسد.
هوش مصنوعی: با غمزهٔ چشمت همهٔ مردم جهان را کشتی. از این پس که کسی نمانده، شاید ناچار خودِ غمزه را بکشی.
هوش مصنوعی: تا کی مرا مانند چراغِ شبِ بلا، شامگاه زنده و روشن میکنی و سحرگاه خاموش میکنی و میکشی؟
هوش مصنوعی: چون عرفی بهراستی اهل درد است، از تو امید دارم که او را بیش از دیگران بکشی؛ یعنی کشتهشدن به دست معشوق را بالاترین بهره میداند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.