عشق کو کز دل و دین نام و نشان گم باشد
اهل دل باشم و ایمان ز میان گم باشد
ای خوش آن حسرت دیدار ، که گردد ز دلم
صد حکایت به دهان جمع و زبان گم باشد
ای خوش آن بیخودی و ذوق که بر خوان وصال
راه آمد شد دستم به دهان گم باشد
تا ابد مشهد ما نکهت دل خواهد داشت
بوی گل نیست که در فصل خزان گم باشد
عرفی از روز ازل گم شدهٔ کار خودست
فرصتش کو که به گام دگران گم باشد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر آرزوی عشقی را دارد که دل و دین و ایمانِ ظاهری را محو کند. او از حسرت دیدار و بیخودی در وصال سخن میگوید که زبان را بند میآورد و دست را از دهان گم میکند. سپس میگوید بوی دلِ عاشق بر مزارش جاودانه است، برخلاف بوی گل که در خزان از میان میرود. در پایان، عرفی خود را از ازل گمشدهٔ کار خویش میداند و فرصتی برای دنبالهروی از دیگران ندارد.
هوش مصنوعی: کجاست آن عشقی که در آن از دل و دین نام و نشانی نماند؟ آرزو دارم اهل دل باشم و ایمانِ ظاهری از میان برود و گم شود.
هوش مصنوعی: خوشا آن حسرتِ دیدن معشوق که صدها حکایت از دلم به دهانم بیاید و جمع شود، اما زبانم گم شود و نتوانم چیزی بگویم.
هوش مصنوعی: خوشا آن بیخودی و لذتی که بر سفرهٔ وصال چنان مست و حیران باشم که راه رفتوآمد دستم به دهانم را گم کنم و نتوانم چیزی بخورم.
هوش مصنوعی: آرامگاه ما (کشتگان عشق) تا ابد بوی دل خواهد داد؛ این بو مانند بوی گل نیست که در پاییز از میان برود.
هوش مصنوعی: عرفی از روز ازل در کار خود گم و سرگشته است؛ فرصتی ندارد که در پی دیگران برود و در راه آنان گم شود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.