زِ دُورِ چرخ، چه نالی؟ زِ فعلِ خویش بِنال
که از گزندِ تو، مردم، هنوز مینالند
نگفتمت که: چو زنبور، زشتخوی مباش؟
که چون پَرَت نَبُوَد، پای در سَرَت مالند
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعه خطاب به کسی است که از بخت و گردش روزگار گله میکند، در حالی که گرفتاریاش نتیجهٔ آزارهای خود اوست. سعدی او را به زنبوری تشبیه میکند که تا بال دارد نیش میزند، اما وقتی بالش از کار افتاد زیر پا له میشود. نتیجه این است که ستمگر هنگام ناتوانی، پاداش بدیهای خود را از مردم میگیرد.
هوش مصنوعی: چرا از گردش روزگار و فلک شکایت میکنی؟ از کار و رفتار خودت بنال، چون مردم هنوز از آزاری که تو به آنان رساندی ناله میکنند.
هوش مصنوعی: مگر به تو نگفتم که مانند زنبور بدخو و نیشزن نباش؟ چون زنبور وقتی بال نداشته باشد و نتواند بگریزد، پا بر سرش میگذارند و لگدمالش میکنند؛ یعنی آزارگر وقتی ناتوان شود، مردم تلافی میکنند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.