شمارهٔ ۸۰ - جدائی افگندن تیغ زبان بد گویان میان عاشق و معشوق، و روان شدن دول رانی از خانهٔ دولت سوی کشک لعل، و در فراق خضر خان، از دود آه، کوشک لعل را سیاه گردانیدن
چو اصحاب غرض گفتند هر چیز
فراوان بیخت با نو آن غرض نیز
صواب آن شد کزان فردوس پر نور
به قصر لعل سازد جای آن حور
شه آن دم بود حاضر پیش استاد
کتاب عاشقی را شرح میداد
سخن در قصهٔ یوسف که ناگاه
خبرگوئی زلیخاش آمد از راه
مژه چون دیدهٔ یعقوب تر کرد
ز حال بیت احزانش خبر کرد
چو بشنید آن خبر جان عزیزش
نماند از جان خبر و ز هیچ چیزش
جمال یوسفی را سود بر خاک
زد از مهر زلیخا پیرهن چاک
چو گرگ بیگناه افتاد بیرون
همش پیراهن و هم چهره بر خون
نگار خویش راز آن چشم خون زای
حنامی میبست گوئی بر کف پای
پری چون دید در پا فرق جمشید
چو نیلوفر به صفرا شد ز خورشید
چو تاب آن نماندش در تن خویش
که موئی بگسلد زان مومیان بیش
بسی پیچه برید از جعد چون قیر
که آری میبرد دیوانه زنجیر
نبد جای بریدن چون سر موی
همی برید موی خویش ازین روی
پس آن مو داد بر دستش که باری
زمن بپذیر زینسان یادگاری
پری پیکر چو کرد آن موی بر دست
از آن مویش سخن در لب گره بست
زبانش همچو موی ماند خاموش
سر موئی نماند اندر تنش هوش
بر آن مو کرد لختی گریهٔ زار
چو بارانی که بارد در شب تار
به شاه آن موی بر کف کرده میگفت
که ای با تار مویت جان من جفت
ز تو هر موی دل بند جهانی
کمند عقل و دست آویز جانی
مرا باید دو صد جان وفاجوی
که هر جانی ببندم در یکی موی
چو زینسان عذر خواهی کرد بسیار
شدش لابد جواب هدیهٔ یار
به صد عذر از دو دست نازنینش
کشید و داد دو انگشترینش
چو آن خاتم به دست شاه بنشست
بماند اندر دهانش انگشت زان دست
به زاری گفت چون میداد خاتم
که ای دستت سزای خاتم جم
به هدیه گر رضا باشد درینت
دهم انگشت با انگشترینت
ولیک انگشتری لختی بپاید
ز انگشتم وفاداری نیاید
که عالم بی تو گر خلد برین است
مرا چون حلقهٔ انگشترین است
دگر زان دادمت زینسان خیالی
که دارد از دهان من مثالی
نگهدارد گهٔ بوس نهانم
رسانیدند یکدیگر نهانی
وداع یکدگر کردند گریان
به طوفان هر دو غرق و هر دو بریان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در پی سخنچینی بدخواهان، تصمیم گرفته میشود دولرانی را از کاخ به کوشک لعل بفرستند. خضرخان که نزد استاد داستان یوسف و زلیخا را میخواند، با شنیدن خبر بیخود میشود، جامه میدرد و با چهرهٔ خونین از اشک به پای معشوق میافتد. دولرانی دستهای از گیسویش را میبُرد و به یادگار به او میدهد، و خضرخان در پاسخ دو انگشتر خود را به او میبخشد و حلقهٔ انگشتر را به تنگی جهان بییار و به دهان کوچک خود مانند میکند. سرانجام دو دلداده گریان از هم جدا میشوند.
هوش مصنوعی: وقتی بدخواهان و غرضورزان هرچه خواستند گفتند، بانو (مادر شاهزاده) هم آن غرض را بسیار سنجید و در دل پروراند.
هوش مصنوعی: سرانجام چنین صلاح دانستند که آن حورِ زیبا را از آن کاخِ بهشتمانندِ پرنور به کوشک لعل بفرستند.
هوش مصنوعی: شاهزاده در آن هنگام نزد استادش بود و کتابی دربارهٔ عشق را شرح و درس میکرد.
هوش مصنوعی: سخن به داستان یوسف رسیده بود که ناگهان پیکآورندهای از سوی زلیخای او، یعنی معشوقش، از راه رسید.
هوش مصنوعی: پیک با مژگانی خیس، مانند چشم گریان یعقوب، از حال غمبار معشوق در خانهٔ اندوه خبر داد.
هوش مصنوعی: چون جانِ عزیزش آن خبر را شنید، از خود و از همه چیز بیخبر شد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ یوسفوار خود را بر خاک سایید و از عشق معشوق پیراهنش را چاک زد؛ گویی این بار یوسف برای زلیخا جامه درید.
هوش مصنوعی: مانند گرگِ بیگناهِ داستان یوسف، با پیراهن و چهرهای آغشته به خون از آنجا بیرون رفت.
هوش مصنوعی: به نزد معشوق رفت و به پایش افتاد؛ اشک خونینش پای او را رنگین کرد، چنانکه گویی بر کف پایش حنا میبست.
هوش مصنوعی: آن پریروی وقتی سر شاهزادهٔ جمشیدوار را بر پای خود دید، مانند نیلوفر در برابر خورشید زرد و رنگپریده شد.
هوش مصنوعی: چون در تن لاغر و کمرِ مویینش دیگر تاب و توانی نمانده بود که حتی مویی را بگسلد،
هوش مصنوعی: چند دسته از گیسوی سیاه چون قیرش را برید؛ آری، دیوانه زنجیر را میبُرد.
هوش مصنوعی: چون حتی به اندازهٔ سرِ مویی جای جدایی از یار نداشت، به این سبب موی خود را برید.
هوش مصنوعی: سپس آن مو را در دست شاهزاده نهاد و گفت: دستکم این را به یادگار از من بپذیر.
هوش مصنوعی: وقتی آن پریپیکر مو را بر دست یار نهاد، از غم آن مو سخن بر لبش گره خورد و نتوانست چیزی بگوید.
هوش مصنوعی: زبانش مانند مو خاموش ماند و به اندازهٔ سرِ مویی هوش در تنش باقی نماند.
هوش مصنوعی: مدتی بر آن مو زار گریست، مانند بارانی که در شب تاریک میبارد.
هوش مصنوعی: به شاهزاده که آن مو را در دست داشت میگفت: ای کسی که جان من با تار مویت پیوند خورده است،
هوش مصنوعی: هر موی تو دل جهانی را در بند میکند؛ کمندی برای عقل و دستاویزی برای جان است.
هوش مصنوعی: من دویست جانِ وفادار لازم دارم تا هر جان را به یکی از موهای تو ببندم.
هوش مصنوعی: چون معشوق اینگونه بسیار عذر خواست، بر شاهزاده لازم شد که پاسخی برای هدیهٔ یار بدهد.
هوش مصنوعی: با صد عذرخواهی دو انگشتر از دو دست نازنین خود بیرون کشید و به او داد.
هوش مصنوعی: چون آن انگشتر از دست شاهزاده جدا شد و به معشوق رسید، از شگفتی و حسرت انگشت به دهان ماند.
هوش مصنوعی: شاهزاده هنگام دادن انگشتر با زاری گفت: ای کسی که دستت شایستهٔ انگشتری جمشید است،
هوش مصنوعی: اگر به این هدیه خشنود باشی، حاضرم انگشتم را هم همراه انگشتر به تو بدهم.
هوش مصنوعی: اما انگشتر مدتی میماند و پایدار است، ولی از انگشت من وفایی برنمیآید؛ یعنی من بی تو دوام نمیآورم.
هوش مصنوعی: زیرا جهان بی تو، حتی اگر بهشت برین باشد، برای من به تنگیِ حلقهٔ انگشتر است.
هوش مصنوعی: و این نقش را از آن رو به تو دادم که حلقهٔ کوچکش نشانی از دهان تنگ من دارد.
هوش مصنوعی: این انگشتر بوسهٔ پنهان مرا برای تو نگه میدارد؛ و آن دو، پنهانی پیام و هدیهٔ خود را به یکدیگر رساندند.
هوش مصنوعی: آن دو گریان با هم وداع کردند، هر دو در طوفان اشک غرق و از سوز عشق سوخته.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.