بی دل و بی قراری ماندهام
زانکه در بند نگاری ماندهام
دلخوشی با دلگشایی بودهام
غم کشی بی غمگساری ماندهام
زیر بار عشق او کارم فتاد
لاجرم بی کار و باری ماندهام
در میانم با غم عشقش چو شمع
گرچه چون اشک از کناری ماندهام
گرچه وصل او محالی واجب است
من مدام امیدواری ماندهام
بی گل رویش در ایام بهار
چون بنفشه سوکواری ماندهام
همچو لاله غرقهٔ خون بی رخش
داغ بر دل ز انتظاری ماندهام
دیدهام میگون لب آن سنگدل
سنگ بر دل در خماری ماندهام
چون دهان او نهان شد آشکار
در نهان و آشکاری ماندهام
زنگبار زلف او مویی بتافت
زان چو مویش تابداری ماندهام
گه به دربند رهی دور و دراز
گه به چین در اضطراری ماندهام
چون سر یک موی او بارم نداد
زیر بار مشکباری ماندهام
صد جهان ناز از سر مویی که دید
من که دیدم بیقراری ماندهام
زلف چون دربند روم روی اوست
من چرا در زنگباری ماندهام
میشمارم حلقههای زلف او
در شمار بی شماری ماندهام
چون سری نیست ای عجب این کار را
من مشوش بر کناری ماندهام
روزگاری میبرم در زلف او
بس پریشان روزگاری ماندهام
شد فرید از چین زلفش مشک بیز
زان سبب زیر غباری ماندهام



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل حال خود را در فراق معشوق شرح میدهد و با ردیف «ماندهام» بیقراری، تنهایی، خماری و امید همیشگیاش را به وصالی ناممکن بازگو میکند. از میانهٔ غزل سخن به زلف معشوق میرسد و شاعر با نامهای زنگبار و دربند و چین و روم و با تصویر مشک، گرفتاری و پریشانی خود را در آن تصویر میکند. در پایان، فرید از زلف معشوق مشکافشان شده اما در غبار آن مانده است.
هوش مصنوعی: بیدل و بیآرام شدهام، چون گرفتار معشوقی زیبا هستم.
هوش مصنوعی: روزی شادمان و همنشین کسی بودم که دلم را میگشود؛ اکنون غمکشی تنها ماندهام که غمخواری ندارد.
هوش مصنوعی: کارم به کشیدن بار عشق او افتاد، پس ناچار از هر کار و باری دیگر بازماندهام. شاعر با «کار» و «بار» بازی لفظی میکند.
هوش مصنوعی: مانند شمع که فتیلهاش در میان آن میسوزد، غم عشق او در میان جانم جای دارد؛ هرچند مانند اشک که از گوشهٔ چشم میچکد، بر کنار و دور افتادهام.
هوش مصنوعی: هرچند رسیدن به او ناممکنی قطعی است، من همچنان و همیشه امیدوار ماندهام.
هوش مصنوعی: در روزهای بهار، بیچهرهٔ گلمانند او، مانند بنفشه که سر به زیر و کبودپوش است، سوگوار ماندهام.
هوش مصنوعی: بیچهرهٔ او مانند لاله در خون غرق شدهام و از انتظار، داغی بر دل دارم، همانگونه که لاله داغی سیاه در میان خود دارد.
هوش مصنوعی: لب شرابرنگ آن معشوق سنگدل را دیدهام و اکنون با دلی سنگین و غمگین در خماری آن ماندهام.
هوش مصنوعی: دهان او چنان کوچک است که پنهان مینماید، و این پنهان بودنش آشکار است؛ من در میان این پنهان و آشکار سرگردان ماندهام.
هوش مصنوعی: زلف سیاه او که مانند سرزمین زنگبار تیره است، تار مویی پیچاند، و از آن من نیز مانند مویش پیچیده و رنجکشیده شدهام.
هوش مصنوعی: گاهی در گذرگاه دربند، در راهی دور و دراز گرفتارم و گاهی در سرزمین چین درمانده و پریشانم؛ کنایه از گرفتاری در بند و چین زلف معشوق.
هوش مصنوعی: چون حتی به سر یک موی او راهم ندادند، زیر بار زلف خوشبوی او ماندهام.
هوش مصنوعی: چه کسی از سر مویی صد جهان ناز دیده است؟ من که چنین نازی را دیدم، بیقرار ماندهام.
هوش مصنوعی: زلف او گذرگاه دربند است و چهرهاش سپید و روشن مانند روم؛ پس چرا من در زنگبار، یعنی تاریکی زلف، ماندهام و به روشنی رویش نمیرسم؟
هوش مصنوعی: حلقههای زلف او را میشمارم و در شمردن چیزی بیشمار درماندهام.
هوش مصنوعی: شگفتا که این کار سر و پایانی ندارد؛ از این رو پریشانحال بر کناری ماندهام.
هوش مصنوعی: روزگارم را در زلف او میگذرانم و به همین سبب بسیار پریشانروزگار شدهام، چون زلف خود پریشان است.
هوش مصنوعی: فرید از پیچ و تاب زلف او مشکافشان و خوشبو شد، و به همین سبب زیر غبار ماندهام؛ همانگونه که مشکبیز در گرد و غبار مشک فرو میرود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.