اشک ریز آمدم چو ابر بهار
ساقیا هین بیا و باده بیار
توبهٔ من درست نیست خموش
وز من دلشکسته دست بدار
جام درده پیاپی ای ساقی
تا کنم جان خویش بر تو نثار
تا که جامی تهی کنم در عشق
پر برآرم ز خون دیده کنار
در ره عشق چون فلک هر روز
کار گیرم ز سر زهی سر و کار
منم و دردیی و درد دلی
دردی و درد هر دو با هم یار
سر فرو بردهای درین گلخن
فارغ از توبه و ز استغفار
درس عشاق گفته در بن دیر
پای منبر نهاده بر سر دار
فانی و باقیم و هیچ و همه
روح محضیم و صورت دیوار
ساقیا گر برآرم از دل دم
ز دم من برآید از تو دمار
بادهٔ ما ز جام دیگر ده
که نه مستیم ما و نه هشیار
موضع عاشقان بی سر و بن
هست بالای کعبه و خمار
گر برآرند یک نفس بی دوست
دلق و تسبیحشان شود زنار
ما همه کشتگان این راهیم
سیر گشته ز جان قلندروار
مست عشقیم و روی آورده
در رهی دور و عقبهای دشوار
زاد ما مانده مرکب افتاده
وادییی تیره و رهی پر خار
بی نهایت رهی که هر ساعت
کشتهٔ اوست صد هزار هزار
چون بدین ره بسی فرو رفتیم
باز ماندیم آخر از رفتار
گه به پهلوی عجز میگشتیم
گه به سر میشدیم چون پرگار
آخر از گوشهای منادی خاست
کای فروماندگان بیمقدار
آنچه جستید در گلیم شماست
لیس فی الدار غیرکم دیار
این چنین وادیی به پای تو نیست
سر خود گیر و رفتی ای عطار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عطار در این غزل از ساقی شراب میخواهد و از توبه و زهد ظاهری دوری میجوید و خود و یارانش را عاشقانی قلندروار میشمارد که جایگاهشان برتر از کعبه و میخانه است. سپس سفر دشوار و بیپایان راه عشق را وصف میکند که رهروان در آن درمانده میشوند. در پایان ندایی غیبی آنان را آگاه میکند که مطلوبشان در درون خودشان است و عطار درمییابد که این راه با پای سلوک او پیمودنی نیست.
هوش مصنوعی: مانند ابر بهاری گریان و اشکریزان آمدهام؛ ای ساقی، زود بیا و شراب بیاور.
هوش مصنوعی: توبهٔ من پایدار و درست نیست، پس از توبه سخن مگو و دست از من دلشکسته بردار.
هوش مصنوعی: ای ساقی، جامها را پشت سر هم به من بده تا جانم را نثار تو کنم.
هوش مصنوعی: هر بار که جامی را در راه عشق سر میکشم، دامنم را از اشک خونین چشمانم پر میکنم.
هوش مصنوعی: در راه عشق مانند آسمان که هر روز گردش خود را از نو آغاز میکند، هر روز کارم را از سر میگیرم؛ چه کار و سرگذشت شگفتی است.
هوش مصنوعی: من هستم و اندکی دُردِ شراب و دردی در دل؛ این دُرد و این درد با هم همراه و یارند.
هوش مصنوعی: در این گلخن (جای پست و آتشخانهٔ حمام، کنایه از خرابات و دنیا) سر فرو بردهایم و از توبه و استغفار آسوده و بیاعتناییم.
هوش مصنوعی: درس عاشقان را در گوشهٔ دیر گفتهایم و پایهٔ منبرمان را بر سر دار نهادهایم؛ یعنی وعظ عاشقانه با جانبازی همراه است.
هوش مصنوعی: ما هم فانی هستیم و هم باقی، هم هیچیم و هم همه چیز؛ هم روح خالصیم و هم نقشی بیجان بر دیوار.
هوش مصنوعی: ای ساقی، اگر آهی از دلم برآورم، از سوز آن آه تو نابود میشوی.
هوش مصنوعی: شراب ما را از جامی دیگر بده، زیرا ما نه مستیم و نه هشیار و حال ما از جنس دیگری است.
هوش مصنوعی: جایگاه عاشقانِ بیسروسامان و بیآغاز و انجام، برتر از کعبه و میخانه است؛ یعنی از دینداری ظاهری و رندی ظاهری هر دو فراتر است.
هوش مصنوعی: اگر یک لحظه بییاد دوست نفس بکشند، خرقه و تسبیحشان به زنار کفر بدل میشود.
هوش مصنوعی: ما همه کشتهشدگان این راه عشقیم و مانند قلندران از جان خود سیر شدهایم.
هوش مصنوعی: مست عشقیم و به راهی دور با گردنهای سخت روی آوردهایم.
هوش مصنوعی: توشهٔ ما تمام شده و مرکب ما از پا افتاده است، و پیش رویمان درهای تاریک و راهی پر از خار است.
هوش مصنوعی: راهی بیپایان است که هر ساعت صدها هزار هزار نفر کشتهٔ آن میشوند.
هوش مصنوعی: چون در این راه بسیار پیش رفتیم، سرانجام از رفتن باز ماندیم و درماندیم.
هوش مصنوعی: گاه از ناتوانی به پهلو میغلتیدیم و گاه مانند پرگار بر سر میگشتیم.
هوش مصنوعی: سرانجام از گوشهای ندا دهندهای برخاست و گفت: ای درماندگانِ بیارزش،
هوش مصنوعی: آنچه میجستید در گلیم خود شما و نزد خودتان است؛ در این خانه جز شما کسی نیست.
هوش مصنوعی: عطار به خود میگوید: این وادی اندازهٔ گامهای تو نیست؛ پی کار خود را بگیر که رفتنت پایان یافت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
بر رُخَش زلف عاشق است چو من
لاجرم همچو منش نیست قرار
من و زلفین او نگونساریم
او چرا بر گل است و من بر خار؟
همچو چشمم توانگر است لبم
[...]
زان مرکّب که کالبد از نور
لیکن او را روان و جان ازنار
زان ستاره که مغربش دهنست
مشرق او را همیشه بر رخسار
بارگی خواست شاد بهر شکار
بر نشست و بشد بدیدن شار
ای دل نا شکیب مژده بیار
کامد آن شمسه بتان تتار
آمد آن سرو جلوه کرده به ناز
آمد آن گلبن خمیده ز بار
آمد آن بلبل چمیده به باغ
[...]
هست ایام عید و فصل بهار
جشن جمشید و گردش گلزار
ای نگار بدیع وقت صبوح
زود برخیز و راح روح بیار
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.