ای شده حسن ترا پیشه جهان آرایی
عادت طبع من از وصف تو شکرخایی
ماه را زرد شود روی چو در وی نگری
روز را خیره شود چشم چو رخ بنمایی
یا بدان لب بده از وصل نصیب عشاق
یا چنان کن که چنین روی بکس ننمایی
بوسه یی دادی و پس طیره شدی لب پیش آر
تا همانجا نهمش باز اگر فرمایی
زانتظار شب وصل تو مرا روز گذشت
می ندانم که چرا منتظر فردایی
بس که در آرزوی وصل تو چشمم بگریست
خواب را آب ببرد از حرم بینایی
ای دل خام طمع آب برین آتش زن
چند بر خاک درش باد همی پیمایی
ذره گم شده یی در هوس خورشیدی
قطره خشک لبی در طلب دریایی
من ازین در نروم زآنک گروهی عشاق
روی معشوق بدیذند بثابت رایی
بلبل از باغ چو بیرون نرود گل بیند
زاغ بر مزبله گردد چو بود هر جایی
سیف فرغانی تا کی بتمنا گوید
بود آیا که خرامان ز درم باز آیی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل زیبایی معشوق را میستاید که ماه و روز در برابرش ناتواناند، و از او میخواهد یا وصل ببخشد یا رخ ننماید. سپس از انتظار و گریه و بیخوابیِ خود میگوید و دلِ طمعکار را به سبب خواستنِ چیزی بزرگتر از اندازهاش سرزنش میکند. در پایان با تمثیلِ بلبل و زاغ تصمیم میگیرد از درگاه معشوق نرود، زیرا پایداری عاشق را به دیدار میرساند، و با آرزوی بازآمدنِ معشوق سخن را تمام میکند.
هوش مصنوعی: ای کسی که کارِ همیشگیِ زیباییات آراستنِ جهان است، طبعِ من نیز از وصفِ تو به شیرینسخنی عادت کرده است.
هوش مصنوعی: اگر به ماه نگاه کنی، از شرمِ زیباییات رنگش زرد میشود، و چون چهرهات را نشان دهی، چشمِ روز از درخششِ آن خیره میماند.
هوش مصنوعی: یا از آن لب بهرهای از وصل به عاشقان بده، یا این چهرهٔ زیبا را به هیچکس نشان نده تا کسی را بینصیب و گرفتار نکنی.
هوش مصنوعی: بوسهای به من دادی و سپس دلگیر و خشمگین شدی؛ لبت را پیش بیاور تا اگر فرمان دهی، آن بوسه را دوباره همانجا بازگردانم.
هوش مصنوعی: در انتظارِ شبِ وصلِ تو روزِ عمرم به سر آمد؛ نمیدانم چرا تو همچنان وعده را به فردا میافکنی و منتظرِ فردایی.
هوش مصنوعی: چشمم از آرزوی وصلِ تو چنان گریست که سیلِ اشک، خواب را از حریمِ چشم برد و بیخوابم کرد.
هوش مصنوعی: شاعر به دلِ خود میگوید: ای دلِ خامطمع، این آتشِ آرزو را خاموش کن؛ تا کی بر خاکِ درگاهِ او بیهوده باد میپیمایی و کارِ بیحاصل میکنی؟
هوش مصنوعی: تو ذرهای گمشدهای که هوسِ رسیدن به خورشید داری، و قطرهای خشکلبی که در جستوجوی دریایی؛ یعنی خواستهات از اندازهات بزرگتر است.
هوش مصنوعی: با این همه، من از این درگاه نمیروم، زیرا گروهی از عاشقان با ثابتقدمی و پایداری به دیدارِ روی معشوق رسیدند.
هوش مصنوعی: بلبل چون از باغ بیرون نمیرود، گل را میبیند؛ اما زاغ چون هرجایی و ناپایدار است، بر زبالهدان میگردد. پایداری عاشق را به مقصود میرساند.
هوش مصنوعی: شاعر خود را خطاب میکند: سیف فرغانی تا کی با آرزومندی بگوید که آیا ممکن است تو خرامان از درِ من بازآیی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بود آیا که خرامان ز درم بازآیی؟
گره از کار فروبستهٔ ما بگشایی؟
نظری کن، که به جان آمدم از دلتنگی
گذری کن: که خیالی شدم از تنهایی
گفته بودی که: بیایم، چو به جان آیی تو
[...]
گر گریزی به ملولی ز من سودایی
روکشان دست گزان جانب جان بازآیی
زین خیالی که کشان کرد تو را دست بکش
دست از او گر نکشی دست پشیمان خایی
رو بدو آر و بگو خواجه کجا میکشی ام
[...]
تو پریزاده ندانم ز کجا میآیی
کآدمیزاده نباشد به چنین زیبایی
راست خواهی نه حلال است که پنهان دارند
مثل این روی و نشاید که به کس بنمایی
سرو با قامت زیبای تو در مجلس باغ
[...]
اثر لطف خدایی که چنین زیبایی
تا تو منظور منی شاکرم از بینایی
نیست ما را شب وصل تو میسر زیرا
که شب تیره شود روز چو رخ بنمایی
چون خیال تو ز پیشم نفسی خالی نیست
[...]
محرمی کو که پیامی برد از من جایی
خدمتی رفع کند پیش جهان آرایی
عجبی ، نادرهیی ، طُرفه کشی ، چالاکی
شکرینی ، نمکینی ، صنمی ، زیبایی
امشب ای پیکِ صبا گر قدمی رنجه کنی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.