اثر لطف خدایی که چنین زیبایی
تا تو منظور منی شاکرم از بینایی
نیست ما را شب وصل تو میسر زیرا
که شب تیره شود روز چو رخ بنمایی
چون خیال تو ز پیشم نفسی خالی نیست
شرمم آید که شکایت کنم از تنهایی
در مه و مهر به یاد تو نظر میکردم
غیرتم گفت به چشمم که زهی هر جایی
لایق منصب حسنت نبود گر گویم
که چو خورشید جهانگیر و جهانآرایی
گر به رنگ گل رخسار تو بودی خورشید
همچو یاقوت نمودی فلک مینایی
با مشام تو لب خوش نفست همنفس است
مجمر و عود نه و عطر همیآسایی
در حدیث تو که جانیست روان شیرینی
بیش از آن است که گویم شکری میخایی
سخنت را همه گوشیم و ز ذوق سخنت
گوش بیهوش نداند که چه میفرمایی
سخنی لایق وصفت ز زبان میطلبم
ای دریغا که وفا مینکند گویایی
مهرورز تو همام است زهی حسن و کرم
تازه شد در دل پیرم هوس برنایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل ستایش زیبایی معشوق است که شاعر آن را نشانهٔ لطف خدا میداند. روی او شب را روز میکند، خیالش تنهایی را از میان میبرد و حتی نگاه به ماه و خورشید به یاد او، غیرت عاشق را برمیانگیزد. شاعر خورشید را برای تشبیه او کم میشمارد و بوی نفس و شیرینی سخنش را میستاید، اما زبانش را از وصف او ناتوان مییابد. در پایان همام میگوید عشق این معشوق در دل پیر او هوس جوانی را تازه کرده است.
هوش مصنوعی: تو که اینچنین زیبایی، نشانهٔ لطف خدایی. تا وقتی تو منظور و محبوب منی، از اینکه چشم بینا دارم شکرگزارم.
هوش مصنوعی: شب وصال تو برای ما ممکن نیست، زیرا هرگاه چهرهات را نشان دهی، شب تاریک از روشنی رویت روز میشود.
هوش مصنوعی: چون خیال تو لحظهای از پیش چشمم دور نمیشود، شرم دارم که از تنهایی گله کنم.
هوش مصنوعی: به یاد تو به ماه و خورشید نگاه میکردم، اما غیرت عاشقانهام به چشمم طعنه زد که آفرین بر تو ای هرجایی که به جز یار به دیگری مینگری.
هوش مصنوعی: اگر بگویم تو مانند خورشید جهان را میگیری و میآرایی، این سخن شایستهٔ مقام زیبایی تو نیست و از آن کمتر است.
هوش مصنوعی: اگر خورشید به رنگ گل رخسار تو بود، آسمان آبیرنگ از پرتو آن مانند یاقوت سرخ دیده میشد.
هوش مصنوعی: لب خوشبوی تو همدم مشام توست؛ پس نیازی به مجمر و عود نداری و بیعطر هم آسودهای، چون نفس خودت خوشبوست.
هوش مصنوعی: سخن تو که مانند جان روان است، شیرینیاش بیش از آن است که بگویم گویی شکر میجوی.
هوش مصنوعی: همه سراپا گوش سخن توییم، اما از لذت سخنت گوش مدهوش ما نمیفهمد چه میگویی.
هوش مصنوعی: از زبانم سخنی شایستهٔ وصف تو میخواهم، اما افسوس که قدرت گفتار به این کار کفایت نمیکند.
هوش مصنوعی: همام عاشق و دوستدار توست؛ آفرین بر زیبایی و بخشندگیات که در دل پیر من آرزوی جوانی را دوباره زنده کرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بود آیا که خرامان ز درم بازآیی؟
گره از کار فروبستهٔ ما بگشایی؟
نظری کن، که به جان آمدم از دلتنگی
گذری کن: که خیالی شدم از تنهایی
گفته بودی که: بیایم، چو به جان آیی تو
[...]
گر گریزی به ملولی ز من سودایی
روکشان دست گزان جانب جان بازآیی
زین خیالی که کشان کرد تو را دست بکش
دست از او گر نکشی دست پشیمان خایی
رو بدو آر و بگو خواجه کجا میکشی ام
[...]
تو پریزاده ندانم ز کجا میآیی
کآدمیزاده نباشد به چنین زیبایی
راست خواهی نه حلال است که پنهان دارند
مثل این روی و نشاید که به کس بنمایی
سرو با قامت زیبای تو در مجلس باغ
[...]
چون تو از جانب شیراز به تبریز آیی
شکر آن نعمت را وام کنم گویایی
محرمی کو که پیامی برد از من جایی
خدمتی رفع کند پیش جهان آرایی
عجبی ، نادرهیی ، طُرفه کشی ، چالاکی
شکرینی ، نمکینی ، صنمی ، زیبایی
امشب ای پیکِ صبا گر قدمی رنجه کنی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.