دل در غم چون تو بی وفایی
در بستم و می کشم جفایی
عمرت خوانم ازآنکه با کس
چون عمر نمی کنی وفایی
هرروز بهر کسیت میلی
هر لحظه بدیگریت رایی
گر نیست دل تو راست باما
می زن بدروغ مرحبایی
گم گشت و نشان همی نیابم
مسکین دل خویش را بجایی
در کوی خود ار ببینی اورا
از ما برسان بدو دعایی
دردل غم غیر تست ای دوست
در خانه کعبه بوریایی
ای مرهم انده تو کرده
درد دل ریش را دوایی
وی مصقله غم تو داده
آیینه روح را صفایی
گر سود کند زیان ندارد
در کوی تو گه گهی گدایی
سیف از غم عشق تو سپر کرد
گر تیغ برو کشد قضایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از بیوفایی و هرجایی بودن معشوق گله میکند و او را به عمر ناپایدار تشبیه میکند و حتی به خوشامدی دروغین از او راضی است. سپس از دل گمشدهاش که در کوی معشوق مانده سخن میگوید و غم معشوق را مرهم دل زخمی و صیقل آینهٔ جان میداند. در پایان، گدایی در کوی دوست را بیزیان میشمارد و سیف غم عشق را سپر خود در برابر تیغ تقدیر میگیرد.
هوش مصنوعی: دلم را به غم معشوقی بیوفا چون تو بستهام و از این رو ستم و آزار تحمل میکنم.
هوش مصنوعی: تو را «عمر» مینامم، چون تو نیز مانند عمر با هیچکس وفا نمیکنی و ماندگار نیستی.
هوش مصنوعی: هر روز به کسی دل میبندی و هر لحظه نظر و خواستت متوجه دیگری است.
هوش مصنوعی: اگر دلت با ما صادق و یکرنگ نیست، دستکم به دروغ به ما خوشامدی بگو.
هوش مصنوعی: دل بیچارهام گم شده است و هیچجا نشانی از آن نمییابم.
هوش مصنوعی: اگر دلم را در کوی خود دیدی، از سوی ما به او سلام و دعایی برسان؛ یعنی دلم در کوی تو گرفتار مانده است.
هوش مصنوعی: ای دوست، غمِ چیزی جز تو در دل من مانند بوریایی بیارزش در خانهٔ کعبه است؛ دل جایگاه غم توست و غم دیگران در آن ناشایست و ناچیز است.
هوش مصنوعی: ای کسی که مرهمِ غمِ تو برای درد دل زخمی داروی شفابخش شده است.
هوش مصنوعی: و ای کسی که غم تو مانند صیقل، آینهٔ جان را روشن و پاک کرده است.
هوش مصنوعی: گدایی کردن گاهبهگاه در کوی تو اگر سودی برساند، زیانی ندارد؛ پس امید دارم که از درگاه تو بهرهای ببرم.
هوش مصنوعی: سیف غم عشق تو را سپر خود ساخته است، تا اگر تقدیر بر او تیغ بکشد، با آن از خود دفاع کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای غره شده به پادشائی
بهتر بنگر که خود کجائی
آن کس که به بند بسته باشد
هرگز که دهدش پادشائی؟
تو سوی خرد ز بندگانی
[...]
ای جان و جهان من کجایی
آخر بر من چرا نیایی
ای قبلهٔ حسن و گنج خوبی
تا کی بود از تو بیوفایی
خورشید نهان شود ز گردون
[...]
با خاک در تو آشنایی
خوشتر ز هزار پادشایی
دیده رخ راز مه ببیند
بر عارض تو ز روشنایی
از نکتهٔ طوطی لب تو
[...]
سررشتهٔ قدرت خدایی
بر کس نکند گرهگشایی
ای مونس جان من کجائی
از دیده من چرا جدائی
چون دل دهدت که هر زمانی
صد باره به نزد من نیائی
در دل شغب و دغا چه داری
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.