بتی دیدم از عاج در سومنات
مرصع چو در جاهلیت منات
چنان صورتش بسته تمثالگر
که صورت نبندد از آن خوبتر
ز هر ناحیت کاروانها روان
به دیدار آن صورت بی روان
طمع کرده رایان چین و چگل
چو سعدی وفا ز آن بت سخت دل
زبان آوران رفته از هر مکان
تضرع کنان پیش آن بی زبان
فرو ماندم از کشف آن ماجرا
که حیی جمادی پرستد چرا؟
مغی را که با من سر و کار بود
نکوگوی و هم حجره و یار بود
به نرمی بپرسیدم ای برهمن
عجب دارم از کار این بقعه من
که مدهوش این ناتوان پیکرند
مقید به چاه ضلال اندرند
نه نیروی دستش، نه رفتار پای
ورش بفکنی بر نخیزد ز جای
نبینی که چشمانش از کهرباست؟
وفا جستن از سنگ چشمان خطاست
بر این گفتم آن دوست دشمن گرفت
چو آتش شد از خشم و در من گرفت
مغان را خبر کرد و پیران دیر
ندیدم در آن انجمن روی خیر
فتادند گبران پازند خوان
چو سگ در من از بهر آن استخوان
چو آن راه کژ پیششان راست بود
ره راست در چشمشان کژ نمود
که مرد ار چه دانا و صاحبدل است
به نزدیک بی‌دانشان جاهل است
فرو ماندم از چاره همچون غریق
برون از مدارا ندیدم طریق
چو بینی که جاهل به کین اندر است
سلامت به تسلیم و لین اندر است
مهین برهمن را ستودم بلند
که ای پیر تفسیر استا و زند
مرا نیز با نقش این بت خوش است
که شکلی خوش و قامتی دلکش است
بدیع آیدم صورتش در نظر
ولیکن ز معنی ندارم خبر
که سالوک این منزلم عن قریب
بد از نیک کمتر شناسد غریب
تو دانی که فرزین این رقعه‌ای
نصیحتگر شاه این بقعه‌ای
چه معنی است در صورت این صنم
که اول پرستندگانش منم
عبادت به تقلید گمراهی است
خنک رهروی را که آگاهی است
برهمن ز شادی بر افروخت روی
پسندید و گفت ای پسندیده گوی
سؤالت صواب است و فعلت جمیل
به منزل رسد هر که جوید دلیل
بسی چون تو گردیدم اندر سفر
بتان دیدم از خویشتن بی خبر
جز این بت که هر صبح از اینجا که هست
برآرد به یزدان دادار دست
وگر خواهی امشب همینجا بباش
که فردا شود سر این بر تو فاش
شب آنجا ببودم به فرمان پیر
چو بیژن به چاه بلا در اسیر
شبی همچو روز قیامت دراز
مغان گرد من بی وضو در نماز
کشیشان هرگز نیازرده آب
بغلها چو مردار در آفتاب
مگر کرده بودم گناهی عظیم
که بردم در آن شب عذابی الیم
همه شب در این قید غم مبتلا
یکم دست بر دل، یکی بر دعا
که ناگه دهل زن فرو کوفت کوس
بخواند از فضای برهمن خروس
خطیب سیه پوش شب بی خلاف
بر آهخت شمشیر روز از غلاف
فتاد آتش صبح در سوخته
به یک دم جهانی شد افروخته
تو گفتی که در خطهٔ زنگبار
ز یک گوشه ناگه در آمد تتار
مغان تبه رای ناشسته روی
به دیر آمدند از در و دشت و کوی
کس از مرد در شهر و از زن نماند
در آن بتکده جای درزن نماند
من از غصه رنجور و از خواب مست
که ناگاه تمثال برداشت دست
به یک بار از ایشان برآمد خروش
تو گفتی که دریا بر آمد به جوش
چو بتخانه خالی شد از انجمن
برهمن نگه کرد خندان به من
که دانم تو را بیش مشکل نماند
حقیقت عیان گشت و باطل نماند
چو دیدم که جهل اندر او محکم است
خیال محال اندر او مدغم است
نیارستم از حق دگر هیچ گفت
که حق ز اهل باطل بباید نهفت
چو بینی زبر دست را زور دست
نه مردی بود پنجهٔ خود شکست
زمانی به سالوس گریان شدم
که من زآنچه گفتم پشیمان شدم
به گریه دل کافران کرد میل
عجب نیست سنگ ار بگردد به سیل
دویدند خدمت کنان سوی من
به عزت گرفتند بازوی من
شدم عذرگویان بر شخص عاج
به کرسی زر کوفت بر تخت ساج
بتک را یکی بوسه دادم به دست
که لعنت بر او باد و بر بت پرست
به تقلید کافر شدم روز چند
برهمن شدم در مقالات زند
چو دیدم که در دیر گشتم امین
نگنجیدم از خرمی در زمین
در دیر محکم ببستم شبی
دویدم چپ و راست چون عقربی
نگه کردم از زیر تخت و زبر
یکی پرده دیدم مکلل به زر
پس پرده مطرانی آذرپرست
مجاور سر ریسمانی به دست
به فورم در آن حال معلوم شد
چو داود کآهن بر او موم شد
که ناچار چون در کشد ریسمان
بر آرد صنم دست، فریادخوان
برهمن شد از روی من شرمسار
که شنعت بود بخیه بر روی کار
بتازید و من در پیش تاختم
نگونش به چاهی در انداختم
که دانستم ار زنده آن برهمن
بماند، کند سعی در خون من
پسندد که از من بر آید دمار
مبادا که سرش کنم آشکار
چو از کار مفسد خبر یافتی
ز دستش برآور چو دریافتی
که گر زنده‌اش مانی، آن بی هنر
نخواهد تو را زندگانی دگر
وگر سر به خدمت نهد بر درت
اگر دست یابد ببرد سرت
فریبنده را پای در پی منه
چو رفتی و دیدی امانش مده
تمامش بکشتم به سنگ آن خبیث
که از مرده دیگر نیاید حدیث
چو دیدم که غوغایی انگیختم
رها کردم آن بوم و بگریختم
چو اندر نیستانی آتش زدی
ز شیران بپرهیز اگر بخردی
مکش بچهٔ مار مردم گزای
چو کشتی در آن خانه دیگر مپای
چو زنبور خانه بیاشوفتی
گریز از محلت که گرم اوفتی
به چابک‌تر از خود مینداز تیر
چو افتاد، دامن به دندان بگیر
در اوراق سعدی چنین پند نیست
که چون پای دیوار کندی مایست
به هند آمدم بعد از آن رستخیز
وز آنجا به راه یمن تا حجیز
از آن جمله سختی که بر من گذشت
دهانم جز امروز شیرین نگشت
در اقبال و تأیید بوبکر سعد
که مادر نزاید چنو قبل و بعد
ز جور فلک دادخواه آمدم
در این سایه‌گستر پناه آمدم
دعاگوی این دولتم بنده‌وار
خدایا تو این سایه پاینده دار
که مرهم نهادم نه در خورد ریش
که در خورد انعام و اکرام خویش
کی این شکر نعمت به جای آورم
و گر پای گردد به خدمت سرم؟
فرج یافتم بعد از آن بندها
هنوزم به گوش است از آن پندها
یکی آن که هر گه که دست نیاز
برآرم به درگاه دانای راز
به یاد آید آن لعبت چینیم
کند خاک در چشم خودبینیم
بدانم که دستی که برداشتم
به نیروی خود بر نیفراشتم
نه صاحبدلان دست بر می‌کشند
که سررشته از غیب در می‌کشند
در خیر باز است و طاعت ولیک
نه هر کس تواناست بر فعل نیک
همین است مانع که در بارگاه
نشاید شدن جز به فرمان شاه
کلید قدر نیست در دست کس
توانای مطلق خدای است و بس
پس ای مرد پوینده بر راه راست
تو را نیست منت، خداوند راست
چو در غیب نیکو نهادت سرشت
نیاید ز خوی تو کردار زشت
ز زنبور کرد این حلاوت پدید
همان کس که در مار زهر آفرید
چو خواهد که ملک تو ویران کند
نخست از تو خلقی پریشان کند
وگر باشدش بر تو بخشایشی
رساند به خلق از تو آسایشی
تکبر مکن بر ره راستی
که دستت گرفتند و برخاستی
سخن سودمند است اگر بشنوی
به مردان رسی گر طریقت روی
مقامی بیابی گرت ره دهند
که بر خوان عزت سماطت نهند
ولیکن نباید که تنها خوری
ز درویش درمنده یاد آوری
فرستی مگر رحمتی در پیم
که بر کردهٔ خویش واثق نیم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: سعدی در حکایت سفر به هندوستان، به چشمان خود بتی ساخته شده از عاج را می‌بیند که مورد احترام بت‌پرستان قرار دارد. او به نوعی حیرت‌زده می‌شود که چگونه انسانها به چنین مجسمه‌ای خشوع می‌کنند، در حالی که خودش به زیبایی و ظاهری فریبنده‌اش معترف است اما آن را به هیچ عنوان نمی‌پرستد. در این سفر، با برهمنی دوستانه گفتگو میکند و از او درباره‌ی این پرستش‌ها می‌پرسد و متوجه می‌شود که بسیاری از پرستندگان در جهل به سر می‌برند. در نهایت، او در معرض خطر قرار می‌گیرد و پس از مشاهده‌ی غوغای ناشی از برچیده شدن بت، به جمعیتی پیوسته و تلاش میکند از خطراتی که در محاصره این بت‌پرستان به او میرسد فرار کند. سعدی در انتهای حکایت به ارزش آگاهی و نیاز به اعتقاد حقیقی اشاره میکند و هشدار میدهد که به تقلید از دیگران گمراه نشوید.
هوش مصنوعی: در سومنات (شهری در هند) مجسمه‌ای از عاج دیدم که به زیبایی و تزئین، همانند مجسمهٔ منات (الههٔ جاهلیت) بود.
هوش مصنوعی: آن مجسمه (بت) به گونه‌ای طراحی شده است که هیچ هنرمند دیگری قادر به ساختن مجسمه‌ای زیباتر از آن نیست.
هوش مصنوعی: از هر سو کاروانها در حرکت‌اند تا آن چهره بدون روح را ببینند.
هوش مصنوعی: چینی‌ها و مردم چگل (مردم ناحیه‌ای در هند) به محبوبیت و زیبایی آن بت دلخواه طمع ورزیده‌اند، اما مانند سعدی به خاطر وفاداری و عشق واقعی، قلبشان از آن بت سنگدل ناامید شده است.
هوش مصنوعی: زبان‌آوران، افرادی که خوب سخن میگویند، از هر جایی رفته‌اند و برای آن بت بی‌زبان (بت پرستان) با التماس و زاری درخواست می‌کنند.
هوش مصنوعی: از فهمیدن ماجرای آن شخص حیرت‌زده شدم که چرا کسی که زنده (و دارای آگاهی) است، به پرستش جماد (موجود بی‌جان) می‌پردازد؟
هوش مصنوعی: مغی، کسی که با من ارتباط داشت، فردی نیکو گفتار و هم‌اتاقی و دوست بود.
هوش مصنوعی: به آرامی از برهمن، یکی از شخصیت‌های هندو، پرسیدم که چرا از رفتار این معبد و مکان پرستش تعجب میکنم.
هوش مصنوعی: این ناتوانان دچار گیجی و سردرگمی هستند و در چاهی از گمراهی گرفتار شده‌اند.
هوش مصنوعی: نه نیروی دست این شخص به اندازه‌ای است که بتواند کار بکند و نه رفتار پای او به قدری است که بتواند از جایش حرکت کند.
هوش مصنوعی: چشمان او مانند کهربا است و زیبایی خاصی دارد، اما انتظار وفاداری از کسی که چشمانش سنگی و سرد است، نادرست است.
هوش مصنوعی: به او گفتم که آن دوست به دشمنی برخاست و از خشمش مانند آتش شعله‌ور شد و این خشمش درون من نیز نفوذ کرد.
هوش مصنوعی: مغان (مخصوص بت‌پرستان) را از این ماجرا باخبر کرد و در آن جمع، پیرانی را ندیدم که به خوبی و نیکی معروف باشند.
هوش مصنوعی: مردان بت‌پرست (گبران) به خاطر دستیابی به منافع شخصی و حیوانی خود مانند سگ‌ها به دور استخوان می‌چرخیدند و در آن وضعیت افتاده و ذلیل شده بودند.
هوش مصنوعی: آنگاه که راه نادرست در نظر آنها درست جلوه میکند، راه صحیح در دیدشان نادرست به نظر میرسد.
هوش مصنوعی: اگرچه فردی دانا و با دل باشد، اما نزد نادانان به‌نظر جاهل می‌آید.
هوش مصنوعی: مثل غریق که به خاطر کمبود راه نجات از چاره‌جویی و تلاش برای بیرون آمدن از آب ناامید شده، من نیز از چاره‌جویی بی‌فایده ماندم و هیچ راهی نمی‌بینم که بتوانم از این وضعیت نجات پیدا کنم.
هوش مصنوعی: اگر دیدی که شخص جاهلی به دشمنی و کینه‌توزی مشغول است، بهترین راه برای حفظ سلامتی این است که با نرم‌خویی و تسلیم، از درگیری دوری کنی.
هوش مصنوعی: من به ستایش برهمن بزرگ پرداختم، زیرا او پیر و آگاه به تفسیر رازها و احکام است.
هوش مصنوعی: من هم از زیبایی این بت لذت می‌برم، زیرا شکل و قامت زیبا و دل‌ربایی دارد.
هوش مصنوعی: ظاهراً زیبا و دلنشین به نظر میرسد، اما از معنای آن بی‌خبرم.
هوش مصنوعی: سالیانی که در این خانه زندگی میکنم، به زودی بر من روشن خواهد شد که تفاوت خوب و بد را کمتر از آنچه فکر می‌کردم می‌شناسم.
هوش مصنوعی: فرزین، کسی است که این نامه را به تو می‌فرستد و او نصیحتگری برای شاه محل است.
هوش مصنوعی: منظور شاعر این است که در دنیای زیبایی و جذابیت، هیچ‌چیز به اندازه‌ی معشوق و بت‌پرستی‌اش جذاب نیست و او خود را نخستین و مهمترین پرستنده‌ی این زیبایی می‌داند.
هوش مصنوعی: پرستش به تقلید از دیگران، راهی به سوی گمراهی است. خوشا به حال آن کسی که آگاه است و دربارهٔ باورهای خود تحقیق میکند.
هوش مصنوعی: برهمن (یکی از متکلمان هندو) به خاطر شادی‌اش چهره‌اش را درخشنده و زیبا نشان داد و گفت: ای کسی که به تو خوشامد می‌گویم، سخن بگو.
هوش مصنوعی: سوال تو درست است و عمل تو نیکوست؛ هر کسی که دنبال دلیل برود، به مقصودش خواهد رسید.
هوش مصنوعی: من در سفرهای خود افرادی چون تو را زیاد دیدم که با بت‌ها (مجسمه‌های موردپرستش) مواجه شدند و از حالت واقعی خود بی‌خبر بودند.
هوش مصنوعی: جز این بت که هر روز از اینجا به سوی خدا دعا میکند، هیچ چیز دیگری وجود ندارد که به مخلوقیت و خدایی او اشاره کند.
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی، امشب همین جا بمان و نرو، چون فردا راز این موضوع برای تو روشن خواهد شد.
هوش مصنوعی: شب را در آنجا به فرمان پیر گذراندم، مانند بیژن که به دلیل گرفتار شدن در چاه بلا، در رنج و عذاب بود.
هوش مصنوعی: یک شب مانند روز قیامت، طولانی شد و مغان (یعنی زرتشتیان) دور من gathered شدند، در حالی که بدون وضو، مشغول نماز خواندن بودند.
هوش مصنوعی: کشیشان هرگز احساس تشنگی نمی‌کنند و مانند فضولات در آفتاب می‌مانند، به این معنی که آنها به روحانیت و معنویتشان بی‌اعتنا هستند و دچار یأس و ناامیدی شده‌اند.
هوش مصنوعی: شاید به خاطر مرتکب شدن به یک کار بزرگ و خطای بزرگ بوده که در آن شب عذاب سختی را تجربه کردم.
هوش مصنوعی: تمام شب در غم گرفتار بودم، یک دست بر روی دل گذاشته بودم و دست دیگر به دعا مشغول بودم.
هوش مصنوعی: ناگهان نوازنده دهل، ضربت محکمی به آن می‌زند و صدای کوس (نوعی ساز) به گوش میرسد که در فضای معبد برهما، خروس می‌خواند.
هوش مصنوعی: خطیب که لباس تیره بر تن دارد، در شب بدون هیچ اشتباهی شمشیر روز را از غلاف بیرون می‌آورد.
هوش مصنوعی: با طلوع صبح، آتش سرخی که در عالم دیده می‌شود، به‌طور ناگهانی تمام جهان را روشن کرده و افروخته میکند.
هوش مصنوعی: تو گفتی که در منطقهٔ زنگبار، ناگهان طهار (تتار) از یک گوشه وارد شد.
هوش مصنوعی: مجسمه‌پرستان (مغان) با ناپاکی و خیالات غلط به سوی معبد (دیر) آمدند، بی‌آنکه به پاکی خود توجه داشته باشند و از کوچه و دشت و هر جا که بودند، به آنجا راه یافتند.
هوش مصنوعی: در آن بتکده، نه مردی در شهر باقی ماند و نه زنی، به گونه‌ای که حتی جای درزن (زن صاحب‌خانه) نیز خالی ماند.
هوش مصنوعی: من از شدت ناراحتی و اندوه بیمار و خمار از خواب هستم که ناگهان بت را از دست شخصی برداشتند.
هوش مصنوعی: ناگهان صدای بلندی از بت‌پرستان برخاست، به‌گونه‌ای که گویی دریا به جوش آمده است.
هوش مصنوعی: وقتی معبد بت‌پرستان از جمعیت خالی شد، برهمن (روحانی هندو) به من نگریست و با لبخند به من نگاه کرد.
هوش مصنوعی: می‌دانم که تو دیگر با مشکلی مواجه نخواهی بود، زیرا حقیقت نمایان شده و باطل از بین رفته است.
هوش مصنوعی: وقتی که دیدم جهل در وجود او ریشه‌دار و قوی است، فهمیدم که تصورات غیرواقعی در او به طور عمیق پنهان شده‌اند.
هوش مصنوعی: من نمی‌توانم از حق هیچ سخنی بگویم، زیرا حق باید از کسانی که باطل را می‌پرستند، پنهان بماند.
هوش مصنوعی: وقتی ببینی که بالاتر از خودت کسی با زور و قدرت بر تو مسلط است، بدان که مردانگی واقعی این نیست که با او مقابله کنی و تلاشی بیهوده برای شکست او داشته باشی.
هوش مصنوعی: زمانی دچار ریا و تظاهر بودم و به خاطر صحبت‌هایم گریستم، زیرا از آنچه گفته بودم، احساس پشیمانی کردم.
هوش مصنوعی: دل کافران به گریه و اندوه می‌آید، اما تعجبی ندارد اگر سنگ‌ها در برابر طوفان جابه‌جا شوند.
هوش مصنوعی: خدمتکاران به سرعت به سمت من آمدند و با احترام و ارادت، بازویم را گرفتند.
هوش مصنوعی: من به عنوان عذرخواهی‌کننده در مقابل شخصی عاجز (و ناتوان) از روی کرسی طلایی، بر روی تختی از چوب ساج نشستم.
هوش مصنوعی: به خاطر نفرتی که از بت و بت‌پرست دارم، به یکی از بت‌ها بوسه‌ای زدم، به این امید که لعنت بر او و کسانی که او را می‌پرستند نازل شود.
هوش مصنوعی: چند روزی به تقلید از کافران، مانند برهمنان (کسانی که پیرو آئین هندو هستند) رفتار کردم و در سخنان و گفتارشان غرق شدم.
هوش مصنوعی: وقتی متوجه شدم در معبد (دیر) به عنوان فرد مورد اعتماد (امین) قرار گرفتم، نتوانستم از خوشحالی خود در زمین جا بگیرم و آرام بمانم.
هوش مصنوعی: در شب در کلیسا، محکم خودم را بستم و ناچار از خوف و نگرانی مانند یک عقرب به چپ و راست می‌رفتم.
هوش مصنوعی: چشمم به پرده‌ای افتاد که از زیر تخت دیده می‌شد و آن پرده با طلا تزئین شده بود.
هوش مصنوعی: پس پرده، زنی آتش‌پرست را دیدم که کنار ریسمانی نشسته و در حال مراقبت است.
هوش مصنوعی: در آن لحظه به‌سرعت روشن شد که داود، پیامبر، وقتی آهن را می‌زند، چقدر نرم و انعطاف‌پذیر می‌شود.
هوش مصنوعی: وقتی که ناچار و با قوت، رشته را در دست می‌کشد، صنم (مجسمه یا بت) هم دستش را بالا می‌آورد و فریاد می‌زند.
هوش مصنوعی: برهمن (روحانی هندو) به خاطر زیبایی من شرمنده شد، چون موی من مانند بخیه‌ای بر روی کار او (مشغولیت و زحمتش) بود.
هوش مصنوعی: من به طرف او شتافتم و چون به او نزدیک شدم، او را به چاهی انداختم.
هوش مصنوعی: اگر بدانم که آن برهمن زنده است، به دنبال کشتن من خواهد بود و تمام تلاشش را میکند.
هوش مصنوعی: اگر چیزی از من برآید که باعث دردسر شود، دوست ندارم که آن را فاش کنم و یا به نمایش بگذارم.
هوش مصنوعی: اگر از زشتی‌های کسی آگاه شدی، او را از خودت دور کن و کنار بگذار.
هوش مصنوعی: اگر او (بی‌هنر) زنده بماند، تو دیگر هرگز زندگی خوشی نخواهی داشت.
هوش مصنوعی: اگر کسی سرش را به نشانهٔ خضوع و خدمت به درگاه تو بگذارد، اگر به تو دست پیدا کند، نمی‌گذارد سر تو در این وضعیت بماند و تو را از بین می‌برد.
هوش مصنوعی: بعضی از افراد فریبنده و مکار هستند، وقتی به آنها نزدیک شدی، نباید اجازه دهی که از تو سوءاستفاده کنند و باید مراقب باشی که به دامشان نیفتی.
هوش مصنوعی: من آن شخص ناپاک را به شدت تنبیه کردم و کشتم، زیرا اطمینان داشتم که او در آینده نیز سراغ بدی‌هایی نخواهد رفت و از کسی دیگر درباره‌اش خبری نخواهد آمد.
هوش مصنوعی: وقتی دیدم که در آنجا سر و صدایی به‌پا شده، آن سرزمین را ترک کرده و فرار کردم.
هوش مصنوعی: وقتی در نیستان (جایی که نی می‌روید و نماد سرزمین یا جامعه‌ای است) آتش بیفروزی، باید از شیران (قدرت‌ها یا حاکمان) دوری کنی، اگر خردمند هستی.
هوش مصنوعی: عزیزان، در جایی که بچهٔ ماری وجود دارد، مردم را نیش می‌زند. پس اگر در جایی که او زندگی میکند، به آنجا نروید، مانند این که در کشتی دیگر نروند، زیرا ممکن است خطرناک باشد.
هوش مصنوعی: اگر به زنبور عسل نزدیک شوی و او را عصبانی کنی، باید از محل زندگی‌اش فرار کنی، چون به شدت به تو حمله میکند.
هوش مصنوعی: چو در زندگی با شخصی قوی‌تر از خود رو به‌رو شدی، از او دوری کن و به خودت توجه بیشتری داشته باش. اگر به درافتادی، باید خودت را حفظ کنی و از مشکلات فاصله بگیری.
هوش مصنوعی: در نوشته‌های سعدی چنین نصیحتی وجود ندارد که اگر پای خود را بر روی دیوار بگذاری، بایست.
هوش مصنوعی: من به هند سفر کردم و پس از آن از آنجا به سمت یمن و سپس به حجیز (مکانی در نزدیکی مکه) حرکت کردم.
هوش مصنوعی: به خاطر سختی‌ها و مشکلاتی که بر من گذشته است، از دیروز تا امروز نتوانسته‌ام طعم شیرینی را بچشم و این خوشی امروز برایم تازه است.
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به بوبکر (که به احتمال زیاد اشاره به ابوبکر صدیق، اولین خلیفه مسلمانان دارد) اشاره میکند و می‌گوید که او در اقبال و تأییدش، مانند کسی نیست که مادرش فرزندی به همتایی او به دنیا آورد. این جمله نشان‌دهنده‌ی برتری بوبکر و ویژگی‌های خاص اوست.
هوش مصنوعی: از ظلم و ناملایمات روزگار به این سایه‌ی حمایت‌گر پناه آورده‌ام.
هوش مصنوعی: من امید دارم که خداوند این نعمت و سعادت را برای من پایدار نگه دارد و به عنوان بنده‌ای از او دعا میکنم.
هوش مصنوعی: دلیل اینکه من زخم‌های خود را با مرهم نمی‌پوشانم این است که باید برای پذیرایی و احترام از دیگران هزینه کنم.
هوش مصنوعی: من در کمال شکرگزاری، نعمت‌های خود را چطور به جا بیاورم، و اگر بر سر خدمت به دیگران برسم، چه کنم؟
هوش مصنوعی: بعد از اینکه از سختی‌ها و مشکلات رهایی یافتم، هنوز هم پندها و سخنان آموزنده آن دوران در گوشم طنین انداز است.
هوش مصنوعی: هر بار که به درگاه کسی که به اسرار آگاه است و می‌تواند کمک کند، دست نیازم را بلند میکنم،
هوش مصنوعی: به یاد می‌آورم که آن دختر زیبا از چین، خاک در چشمان متکبر خود می‌ریزد.
هوش مصنوعی: می‌دانم که قدرتی که باعث شد تا دستم را بلند کنم، از نیروی خودم نیست.
هوش مصنوعی: صاحبدلان (افراد با بصیرت و عارف) هرگز از کار و تلاش دست برنمی‌دارند، زیرا آنها به اراده و عنایت غیبی وابسته‌اند و در عملشان به این نیرو دلگرم هستند.
هوش مصنوعی: در انجام کارهای خوب و شایسته، درها باز است و فرصت‌ها مهیاست، اما نه هر فردی توانایی انجام این کارها را دارد.
هوش مصنوعی: عبارت «همین است مانع» به این معناست که تنها این موضوع مانع ورود به بارگاه و برای پذیرفته شدن است که آن هم به دستوری از سوی شاه امکان‌پذیر است. در واقع، رفتار و عمل نیکو به تنهایی کافی نیست و باید رضا و اجازه‌ی شاه (خدا) نیز وجود داشته باشد.
هوش مصنوعی: هیچ‌کس جز خداوند قادر مطلق نمی‌تواند سرنوشت و ارزش حقیقی اشیا را تعیین کند؛ تنها اوست که فرمانروایی و قدرت را در دست دارد.
هوش مصنوعی: ای مردی که به دنبال حقیقت و راه درست هستی، بر تو منت نمی‌نهد، بلکه خود خداوند است که راه راست را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: اگر در باطن، خداوند سرشت نیکو و خوبی به تو داده باشد، کردار زشت و ناپسند از خود تو به وجود نخواهد آمد.
هوش مصنوعی: حلاوت و شیرینی که از زنبور به وجود آمده، همان خدایی است که زهر را نیز در مار آفریده است. این بیت اشاره به قدرت خداوند دارد که می‌تواند چیزهای مختلف را به وجود آورد؛ هم نعمت و هم بلا.
هوش مصنوعی: وقتی که خداوند بخواهد سلطنت تو را خراب کند، ابتدا افرادی را از تو بی‌ثبات و ناراحت می‌سازد.
هوش مصنوعی: اگر خداوند بر تو رحمت کند، به مردم از تو آرامش و آسایش خواهد رسید.
هوش مصنوعی: تکبر نکن بر راه درست، چون کسانی تو را یاری کردند و تو را بالا بردند.
هوش مصنوعی: اگر از مردان عاقل و اهل علم سخن سودمندی بشنوی، به جایی می‌رسی و به طریقت صحیحی راه پیدا می‌کنی.
هوش مصنوعی: اگر راهنمایی برایت پیش بیاید که مقام بزرگی به دست می‌آوری، آن مقام در خور و جایگاه عزت و احترام خواهد بود.
هوش مصنوعی: اما نباید فراموش کنی که از درویش فقیری جز یاد و خاطره نگیری و در تنهایی خود، از او بهره‌مند نشوی.
هوش مصنوعی: من انتظار دارم که خداوند رحمتی به من عنایت کند، زیرا به کارهایی که قبلاً انجام داده‌ام، اطمینان ندارم و ممکن است آنها درست نبوده باشند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
همین شعر » بیت ۳۲
شبی همچو روز قیامت دراز
مغان گرد من بی وضو در نماز
شبی همچو روز قیامت دراز
پریشان چو موی بتان طراز
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۱۸ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.