عمر بر اومید فردا میرود
غافلانه سوی غوغا میرود
روزگار خویش را امروز دان
بنگرش تا در چه سودا میرود
گه به کیسه گه به کاسه عمر رفت
هر نفس از کیسه ما میرود
مرگ یک یک می‌برد وز هیبتش
عاقلان را رنگ و سیما میرود
مرگ در ره ایستاده منتظر
خواجه بر عزم تماشا میرود
مرگ از خاطر به ما نزدیکتر
خاطرِ غافل، کجاها میرود
تن مَپرور، زانک قربانیست تن
دل بپرور، دل به بالا میرود
چرب و شیرین کم ده این مردار را
زانک تن پرورد، رُسوا میرود
چرب و شیرین ده ز حکمت روح را
تا قوی گردد که آن جا میرود
حکمتت از شَه صَلاح الدین رِسد
آنکِ چون خورشید، یکتا میرود
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به گذر عمر و غفلت انسان‌ها از آن می‌پردازد. او از زندگی کردن در انتظار فردا و سرگرم شدن به رویدادهای بی‌اهمیت انتقاد می‌کند و به خواننده گوشزد می‌کند که باید به امروز توجه کند. مرگ همیشه نزدیک است و هر لحظه، عمر ما را از دست می‌دهد؛ بنابراین، ضروری است که به جای پرورش تن، به پرورش دل بپردازیم. شاعر تأکید می‌کند که باید روح را تقویت کرد تا برای سفر به دنیای دیگر آماده شویم. در نهایت، پیامی از حکمت و بصیرت نیز مطرح می‌شود که از رهبران حکیم و روشنفکران به افراد منتقل می‌شود.
هوش مصنوعی: زندگی انسان با امید به فردا می‌گذرد، در حالی که او غافل از این است که به سمت دنیا و هیاهوی آن میرود.
هوش مصنوعی: امروز را دریاب و به حال خود توجه کن تا بفهمی که در چه بی‌خبری و چه چیزهایی را دنبال می‌کنی.
هوش مصنوعی: عمر ما گاه به شکل کیسه و گاه به شکل کاسه مصرف می‌شود؛ هر نفس که می‌گذرد، از ذخیرهٔ ما کم می‌شود.
هوش مصنوعی: مرگ به‌طور تدریجی و فرد به فرد، انسان‌ها را می‌برد و از ترس و شکوه او، حتی افراد عاقل نیز رنگ و رو و ظاهری تغییر یافته پیدا می‌کنند.
هوش مصنوعی: مرگ در راه ایستاده و منتظر است تا سید (خواجه) بیاید، و در این انتظار بر عزم تماشا که دارد، در حال رفتن است.
هوش مصنوعی: مرگ به ما نزدیکتر از آن چیزی است که در ذهن‌مان تصور می‌کنیم، اما غفلت ما باعث می‌شود که از حقیقت آن دور باشیم و به آن توجه نداشته باشیم.
هوش مصنوعی: به جسم اهمیت نده، زیرا قربانی است و در حال نابودی است؛ به جای آن، به دل توجه کن که با ایمان و روحانیت، به سمت اوج و تعالی میرود.
هوش مصنوعی: به این مردار (کالبد) چرب و شیرین نده، زیرا که دل پرورش داده (معنوی) دارد و او با جسم فانی خود (تن) به آبرو و عزت نخواهد رفت.
هوش مصنوعی: از اندرزهای حکمت به روح، چرب و شیرین بده تا قوی‌تر شود و بتواند به سوی عالم بالا و مقام‌های عالی برود.
هوش مصنوعی: حکمت تو از شه صلاح‌الدین (صلاح‌الدین ایوبی) به تو میرسد، زیرا او مانند خورشید، تنها و یگانه است و به سوی نور و روشنایی میرود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
خیر و شر چون جمله زینجا میرود
نوحهٔ دیوانه زیبا میرود
آنچ از دریا به دریا میرود
از همانجا کامد آنجا میرود
سروبالایی به صحرا میرود
رفتنش بین تا چه زیبا میرود
تا کدامین باغ از او خرمترست
کاو به رامش کردن آنجا میرود
میرود در راه و در اجزای خاک
[...]
بر سر کوی تو سرها میرود
جان فدای روی زیبا میرود
نیست کویت منزل تر دامنان
هر که عیار است آنجا میرود
چون تو پا از خانه بیرون می‌نهی
[...]
سرو سیمینم به تنها میرود
چون به تنها سوی صحرا میرود
سرو نازا بر دو چشم ما نشین
نیست پنهان زآنکه هرجا میرود
دل ببرد و قصد جانم می‌کند
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.