اسماعیل اسدی ده میراحمدی در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۲۲:۴۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۲۷:

سلام دوستان
اولا ممنونم از بنیانگذاران این سایت ، ب نظرم لخلخه درسته...
دوستان گاهی نظرات بعض از شماها واقعا ادمو نا امید میکنه! اخه این همه توهین مسخره کردن تیکه انداخت اونم تو ی سایتی ک دوستدارانش دوستدار شعر و ادب هستن درست نیست،شعر مولانا رو بالا میخونید اونوقت ...حالا طرفدار اقای چاووشی هستی یا شهرام ناظری فرقی نداره و قرار نیست همه ی سبک گوش بدن و اینکه هرکسی قدمی برای شناسوندن فرهنگ کشورمون برداره باید ممنونش باشیم دم چاووشی شهرام ناظری شکیلا عصار شماعی زاده و...گرم ک اینکارو کردن
خواهشا توهین و بی احترامی نکنید

اسماعیل اسدی ده میراحمدی در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۲۲:۲۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۴۳:

سلام ،چون ک گلی نمیدهی جلوه به بوستان مکن صحیحه
گلستان اشتباهه چون وزن و اهنگ شعر رو میگیره
هرچند خانم شکیلا کارشناس شعر نیستن ولی ایشون هم بوستان میگن ک درسته

نیلوفر در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۲۲:۰۷ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۹:

برترین درود ها نثار تو شیخ اجل که چنین شیرین سخنی.لذت بردم

احقر در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۲۰:۵۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۹:

با سلام و عرض ادب...
اولا که غزلی فاخر از پروردگار تغزل ادب پارسی رو مطالعه نمودید...
خواهشی که کمترین دارد اینست که در صفحات شعرای کلاسیک مثل سعدی و حافظ و صایب و...حرفی از شعرای جدید نزنیم...(به استثنای شهریار)چرا که این بزرگواران همه از عرفا و حکما و فضلای شامخ در عرصه ی عرفان و ادب هستند...و جنس کلامشان به صورت تمام قد با ادبیات نو تفاوت دارد...و متعاقبا مخاطب ایشان هم به طبع دچار عرقی ملفوف نسبت به ایشان هستند...انقباض خواطر این بزرگواران دور از انصاف است...
ثانیا...حقیقتا در حیرتم که چطور کسی میتواند به لحن داوودی استاد خرده بگیرد!!!!
یک مقدار درباره ی مسایلی که محبوبیت عام دارند لطیف تر صحبت کنیم...حکم عقلیه ست...
موید باشید...وشکرگذار...

جمشید پیمان در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۸:۳۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۵۹:

سلام صمیمانه! در پاسخ به عین هدی گرامی: این دو ( کـــه ) مورد نظر شما نمی تواند به معنی کسی یا چه کسی باشد . زیرا شاعر در هر دو مصرع، خودش توضیح می دهد مقصودش از ( تـــــو) کیست و چیست . ( تو) را در مصرع اول ازبیت اول، ،نسخه ی نامه ی الهی ، و در مصرع دوم،آینه ی جمال شاهی ، معرفی می مند. بر این اساس شاعر اگر می خواست مصرع اول را به نثر بیان کند چنین می گفت : " ای تو که نسخه ی نامه ی الهی هستی" و همچنین درمصرع دوم؛" ای تو که آیینه جمال شاهی هستی!! و چون می خواسته این را به نظم در آورد برای حفظ و رعایت وزن، به ضرورت ( کــــه) را به قبل از ردیف شعر یعنی ( توئی) منتقل کرده است! پایدار و سرفراز باشید!

سیمحمد امیرمیران در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۸:۳۱ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵ - نقش حقایق:

دیدی که چه غافل گذرد قافه عمر
بگذاشت به شب خوابت و بگذشت شبابت
آهسته که اشکی به واعت بفشانیم
ای عمر که سیلت ببرد چیست شتابت
این دو بیت یکی از شاه ابیات مرحوم استاد شهریار است ، بسیار ظریف و پر نغز

اسکندر اقدسی عابر در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۸:۰۴ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۹ - حالا چرا:

درودها
این شعر استاد شهریار در عین سادگی و در حالی که دارای چندان تکنیک و آرایه ی ادبی نمی باشد جزو معدود شعرهای تاثیرگذار به شمار می آید
یعنی این شعر به شدت در مخاطب نفوذ کرده و ورد زبان او می شود
حتی افرادی که علقه ی چندانی با شعر ندارند هم دو سه بیت این غزل فراگیر را ازبر بوده و با خود زمزمه می کنند
البته باید توجه داشت این غزل سروده ی شاعری است که شاهکارهایی همچون حیدربابا و خان ننه را دارد

اسکندر اقدسی عابر در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۸:۰۱ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۹ - حالا چرا:

درودها
این شعر استاد شهریار در عین سادگی و در حالی که دارای چندان تکنیک و آرایه ی ادبی جزو معدود شعرهای تاثیرگذار می باشد
یعنی این شعر به شدت در مخاطب نفوذ کرده و ورد زبان او می شود
حتی افرادی که علقه ی چندانی با شعر ندارند هم دو سه بیت این غزل فراگیر را ازبر بوده و با خود زمزمه می کنند
البته باید توجه داشت این غزل سروده ی شاعری است که شاهکارهایی همچون حیدربابا و خان ننه را دارد

شمس شیرازی در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۶:۲۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۷:

قربانی آردی و حدیث مفصل..

شمس شیرازی در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۶:۲۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۷:

بابک گرامی،
عهد عتیق کتاب اعداد، قربانی و هدایای روزانه شماره 28:
" خداوند این دستورات را به موسا داد تا به قوم بنی اسراییل ابلاغ نماید:
قربانی هایی که قوم اسراییل بر آتش به من تقدیم می کنند خوراک من است و از آنها خوشنودم
،،،،،
باید از بره های نر یکساله و بی عیب باشد و هر روز دوتا از آنهارا به عنوان قربانی سوختنی تقدیم کنند با آن ها یک کیلو آرد مرغوب که بایک لیتر روغن زیتون مخلوط شده باشد به عنوان قربانی اردی تقدیم شود
همراه آن یک لیتر شراب با هر بره و بایستی در قدس در حضور خداوند ریخته شود
...
در روز سبت علاوه بر آن دو بره یکساله
...
همچنین در روز اول هر ماه دو گاو جوان یک قوچ و هفت بره نر یکساله سال و بی عیب ...."
و تو خود هدیث مفصل بخوان از......

محمد عسگری - وفا - در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۶:۰۲ دربارهٔ باباطاهر » دوبیتی‌ها » دوبیتی شمارهٔ ۱۷۰:

سلام، من همواره سپاسگزار شما هستم بخاطر این خدمت ارزنده به فرهنگ و مردم ایران عزیز و بلکه اهل ادب در هر جای عالم. خواهش و در خواست مصرانه ، بلکه خاک سارانه ام این است که برای سامان دادن بایسته به حاشیه ها، تمام حاشیه های غیر مربوط به شعر در تمام موارد را حذف فرمایید

محمد عسگری - وفا - در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۵:۴۶ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی شاپور سوم » پادشاهی شاپور سوم:

گواژه به نقل از لغتنامه دهخدا به معنی طعنه زدن، به سخره گرفتن.

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۵:۳۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳۶:

 

https://rezasaghy.blogfa.com/

مـژده‌ی وصل توکو کز سرجان برخیزم ​​​​​​​

طـایر قـُدسـم و از دام جهان برخیزم

این غزل نابِ بر روی سنگ مزار سرحلقه ی رندان جهان حضرت حافظ حَک شده است.

"مـژده" : نـویــد ، بشـارت ، خبر خوش

"وصـل" : کامیابی عاشق ومعشوق، رسیدن عاشق به معشوق"از سر جان برخیزم "

: جانم را نثار کنم.............

"طـایـر ِ قُـدس": پـرنده‌ی ِ پاک، آسمانی ، مرغ عالم معنا وملکوت ،استعاره ازروح آدمیست که درقفس تن اسیروزندانیست.

"طایرقـدس" استعاره از پرنده ی بهشتیست. یعنی متعلّق به زمین نیستم.

"دام جهان" : جـهـان برای این پرنده بهشتی مثال قفس وزندان هست. حافظ عاشقی بیقراروناآرام بود هیچیک اززیبائیهای جهان نتوانست توجّه اوراجلب کرده وروح بیتاب اورا آرام کند! اوآرامش  حقیقی را آرمیدن درآغوش ِ معشوق ازلی(خالق هستی بخش) می جوید. ازهمین روخودراپرنده ای آسمانی می پندارد که دردام ِجهان به بندافتاده وگرفتارشده است. اوتازمانی که به وصال نرسد ودروجود معشوق ازلی ذوب نگرددچونان پرنده ای درقفس خودرابه درودیوارقفس کوبیده وبی تابی خواهدکرد...

کون ومکان: دنیا وهرآنچه که مربوط به دنیاست.

عشق مارا به سمت رشدوتعالی هدایت می کند وبه زندگانی، معنا وهدف می بخشد وزیباییهای نهفته ی آن را پدیداروبرجسته می سازد. عشق درحقیقت تجربه ی نوعی یگانگیست زمانی که این تجربه ی ناب میان یک عاشق فرزانه وبیدار و تمامیّت هستی روی می دهد همان رندانگی و خدایگونگیست که درنهایت به جاودانگی منتهی میگردد.

حافظ باانتخاب درست طریق عشق، وعشقبازی بازیبائیها وخوبرویان زمینی، درحقیقت ازقله ای به قله ی دیگر واززیارت عشقی به زیارت عشقی دیگرمی رفت وتمرین عشقبازی می کرد تا درنهایت به خود عشق برسد ودروجودمقدس خالق عشق ذوب گردد. 

عشق ازهرنوع که باشد چه نشأت گرفته ازبلوغ جنسی وچه برخاسته ازبلوغ روحی وغنای درونی وآگاهی، موهبتی الهیست وهیچ نعمتی والاترو ارزشمندتر ازعشق وجودندارد. دردوران خیال انگیزعاشقی، عاشق چه درهجران بوده باشدچه دروصلت، بی وقفه ازسوی خداوندگارعشق تحت حمایت است همواره به اوچیزی غریب ازغیب می رسد واوراسرمست ومسرورنگاه می دارد.

معنی بیت : خطاب به معشوق 

دریغابشارت ومُژده ی وصال تـو را نمی بینم ونمی شنوم! همچنان بیتابانه درانتظاردریافت این خبرخوش ورهایی بخش بسرمی برم. اگراین اتّفاق مبارک بیافتد ومن مژده ی وصل تورا بشنوم در هماندَم ازخُرسندی ، جانم را به مژدگانی هدیه می کنم. من خاکی وزمینی نیستم،پـرنده‌ ای بهشتی اَم که در این دنیا (دام) گرفتار شده‌ام.

دراین غزل نیز هماننداغلب غزلیات حافظ. سخن گرچه ازعشقبازیست لیکن درهرفرصتی شاعر سعی کرده مبانی فکری وعقیدتی خودرا مطرح سازد. باورهایی که پس ازتحقیق وتفحّص بسیار درفرآیند رشدونموّ معنوی دروجودِ ناآرام حافظ تکوین یافته وشکل گرفته اند. اودرجستجوی حقیقت،همه ی راهها راطی کرد، دایماً باز اندیشی کرده ودرهیچ حصاری باقی نماند وخودرادرهیچ تفکّرواندیشه ای محصورنکرد تاامکان پذیرش نظریات جدیدو متضاد بدون مانع همیشه وجود داشته باشد. حافظ باروحیه ای عصیانگرانه، همه ی باورهای تحمیل شده ازجامعه،سنّت ومکتب ومدرسه را به نقد وبازاندیشی کشید تا بینش فردی وماهیّت وجودی خودراپیداکند وبراساس نگرش فردی زندگی کند. اوبه درستی دریافته بود که راه ومسیردیگران به درداونمی خورند. باجدیّت واشتیاق قلبی،دست ازطلب برنداشت تانهایتاًبه سطحی ازآگاهی وشهود رسید که توانست مسلک رندنگی راپایه گذاری نماید.

اوثابت کرد که آزادفکری سرچشمه ی همه ی فضایل وسجایای اخلاقیست. وقتی باهدف رشدونموّ، ازهمه ی حصارها بیرون آمدت وخودراازبندِ تعلّقات دینی ودنیوی رهاسازی، ناگهان آن اتّفاق عظیم رخ می نماید وعشق رامی بینی که نرم نرمک چونان دلبری دلرُبا باسبد گل بسویت می آید اوآنقدرزیباوخواستنی ست که حاضری برای کسی که مژده ی وصلتِ اورابه توآوَرَد،جان عزیز وگرامی را نثارقدم های مبارک آن خوش خبر کنی.

آن خوش خبرکجاست که این فتح مژده داد؟

تاجان فشانمش چوزَر وسیم درقَدم

🌿━━━━━━━━━━🌿

به وِلای توکه گربنده ی خویشم خوانی

از سر خواجگی ِ کون و مکان برخیزم

"وِلا" : محبّت ،دوستی

"بـنـده":غلام،مخلوق ،ارادتمند و خدمتگـزار

"خواجگی" : سلطنت وسروری ،آقایی ،

"از سر چیزی برخاستن" : ترک کردن و رها کردن.

معنی بیت : درادامه ی بیتِ قبلی،بازخطاب بهمعشوقِ خویش می فرماید:

سوگـنـد به دوستی ومحبّتِ تو که برایم والاترین سوگنداست چنانچه تو مـرا غلام و خدمتگزار خودبخوانی ودرشماربندگانتِ قراردهی، ازپادشاهی بر دنیا که زیباترین لذتِ دنیویست چشم پوشی می کنم.

برای کسی که حقیقتِ عشق رادریافته باشد،دیگرهیچ چیزی به اندازه ی توّجهِ معشوق لذّت پذیر وگوارانخواهدبود. تمام ِ لذّت ِ عاشق دراین است که معشوق اورا درشمار خواهانش قراردهد.

به حاجبِ درخلوتسرای خاص بگو

فلان زگوشه نشینانِ خاک درگهِ ماست.

🌿━━━━━━━━━━🌿

یـا رب از اَبر هـدایت برسـان بارانـی

پـیشترزان که چوگَردی زمیان برخیزم

ابـرهدایت": هـدایـت به اَبر تشبیه شده تا

"بارانی" ازفیض وتوجّهِ خداوندبرخاکِ تشنه ی وجودِ شاعرببارد. وجودی که به تعبیراو همچون گَردی بیش نیست وممکن است به کوچکترین وزش ِ نسیمی ازمیان برود.

معنی بیت :

خداوندا،همچون گردی ضعیف وناتوانم وبیم آن دارم که به بادی ملایم ازکوی ِعشق ، خارج شده وازمیان بروم، قبل ازاینکه این اتّفاق نامیمون رُخ دهد ازتومی خواهم بارانی ازرحمت وعنایت برسانی تا قوی ترشوم وبه اندک نسیمی ازمیدان بدر نروم.

سالک ازنورهدایت بِبَرد راه به دوست

که به جایی نرسد گربه ضلالت برود

🌿━━━━━━━━━━🌿

برسرتُربت من بی مِیْ ومطرب مَنشین

تـابه بویت ز لَحَد رقـص کنان برخیزم

"تابه بویت " ایهام دارد : 1-تابه عطر و رایحـه ی تو ۲- تابه امیدوآرزوی دیدارتو

هنگامی که عشق ازصمیم دل وجان وعاری ازشهوت وکینه وبَدی ها بوده باشد،عشق زمینی نیز به همان میزان که عشقِ آسمانی حُرمت دارد ارزشمند خواهدبود وموازی ودرامتداد یکدیگرجریان پیدا خواهندکرد. عشق زمینی اگردرست هدایت شود وبه سجایای اخلاقی وفضیلت مُزیّن باشد متصّل به عشق حقیقی می گردد. 

خطاب به معشوقِ می فرماید:

بعدازوفاتِ من، هنگامی که به مَزارمن می آیی، مست وغزلخوان بیا بی شراب و موسیقی مباش تا من هم بااستشمام عطر روح پرور تو(یابه امیدِ دیدارتو) رقص کنان برانگیخته شده ودوباره زندگی آغازکنم.

به وفای توکه برتربت حافظ بگذر

کزجهان می شد ودرآرزوی روی توبود

🌿━━━━━━━━━━🌿

خیزو بالا بنما ای بـُت شیرین حرکات

کزسرجان وجهان دست فشان برخیزم

"خیزوبالابنما" یعنی برخیزوبه رقص درآی، قدوقامت نشان بده، به تجلّی درآی وجلوه گری آغازکن. انسانهای باذوق همیشه درآتش اشتیاق دریافت جلوه های محبوب خویش می سوزند وهرگزسیراب نمی شوند.

شاعرازمعشوق خویش می خواهد هرگاه به تربت اوگذرکند بامی ومطرب باشد وبارقص واواز برمزاراوجلوه گری کند تا مگرآتش اشتیاق درونی اندکی فروکش کند.

بگشای تربتم رابعدازوفات وبنگر

کزآتش درونم دود ازکفن برآید

"بـُت" درادبیّاتِ عاشقانه استعاره از معشوق ِ زیباروی است.

"شیرین حرکات" : کسی که رفتارش دلـپـذیر است

"دست فشـان" :بانشاط و درحال رقص.

معنی بیت : ای معشوقِ خوش حرکات وخوش قامت من، به عزم جلوه برخیز وجلوه گری کن و قـد و بـالای رعـنـای خودرا به من نشـان بـده تا من با مشاهده ی ِ زیبائیهای تو، بانشاط وسرور، رقص کنان دست ازهمه چیز(جان و جهان بشویم ).

همچوصبحم یک نفس باقیست تادیدارتو

چهره بنما دلبرا تاجان برافشانم چوشمع

🌿━━━━━━━━━━🌿

گرچه پیرم تـوشبی تنگ درآغوشم کش

تـا سحر گه ز کنار تو جوان بـرخیـزم

معنی بیت : هرچندکه من سالخورده و پـیـر شده ام ، امّا اگرتوای معشوق زیباروی من،عنایت کنی ویک شب مـرا ازروی مهرومرحمت،در آغوش بـگـیـری ، هنگام سحرکه از کنار تـو برمی خیزم می بینی که چقدرجوان تر شده ام.

آری تنهادردنیای عشق است که چنین اتّفاقهای خارق العاده رُخ می دهد. عشق چنانکه زلیخا را جوان کرد نه تنها پیر وسالخورده راجوان می سازدبلکه ازمرگ عاشق نیزجلوگیری می کند واوراجاویدان وابدی می سازد. چنانکه خودحافظ هنوزپس ازقرنها، ازبسیاری بظاهر زندگان امروزی زنده تر است وبادوستدارانش سخن می گوید! دردنیای رمزالودعشق که بُعدی والاتر  و شگفت انگیزتر ازجهان هستیست، اسیری وبندگی، به مفهوم گسستن زنجیرها وآزادی ازهردوجهانست، گداوپادشه بی هیچ تکلّفی درکنارو برابرهم می نشینند وگدای کوی عشق، گوشه ی تاج سلطنت را ازسر فخروبی نیازی می شکند!. گرچه داستان عشق یک قصّه ای بیش نیست امّا ازهرزبان که بشنوی نامکرّراست!

هرچندپیروخسته دل وناتوان شدم

هرگه که یادروی توکردم جوان شدم.

🌿━━━━━━━━━━🌿

روز مــرگم نفـسی مُهلت دیدار بــده

تا چو حافظ ز سر جان وجهان برخیزم

"نـفـسـی" :لحظه ای، یک نفس ،

دراینجانیز همانندسایرغزلها، حافظ خودرا اززاویه ی نگاه شخص دیگری تماشامی کند وآرزو دارد سرانجامی همانند سرانجام حافطداشته باشد. این شخص دیگرکه دراغلب بیتهای پایانی غزلهای حافظ حضور دارد درحقیقت خودِ شاعراست که اگاهانه ازخودبیرون آمده ووضعیت ،موقعیت وشخصیت خودرا مشاهده می کند و درمورد او (حافظ) سخن می گوید. امروزه نیزدرمبحث مراقبه، به ویژه بوداییان واغلب مراقبه گران سعی می کنندباانجام تمرینات مستمر به قدرتی دست یابند که بتوانند ازخودشان بیرون آمده وخودشان را وافکارواندیشه های خودشان را مشاهده گری کنند.

معنی بیت : هنگام مرگ یک لحظه رُخصتِ دیـدارعنایت فرمای تا همانند حافظِ عاشق پیشه، به شکرانه ی این لطف ومرحمت، جانم را تقدیم کنم و دودست از جهان وهرچه دراوست بشویم.

برای عاشق هیچ چیزدردناک وملال آورترازدوری معشوق نیست. عاشق فقط به لحظه ی دیدار ووصال می اندیشد وبس. اگرموقع جان سپردن دیدارمعشوق میّسر باشد مرگ نیزسهل وآسان خواهدبود.

روز مـرگـم نفسی وعـده‌ی دیـدار بـده

وانگهم تـا بـه لَحَـد فارغ و آزاد بـبـر

اسماعیل اسدی ده میراحمدی در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۴:۳۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۹:

سلام سلام سلام
دوستان واقعا خوشحالم ک در جمع شمام
اقای دکتر ترابی چقد شما خوبید....
روح همه درگذشتگان حادثه دلخراش زمین لرزه بم مخصوصا ایرج بسطامی عزیزم گرامی باد
استاد شجریان تو یکی از کنسرتهاش اینو خییییلی زیبا میخونه و بیت اول رو دوبار میخونه دیدن و گوش کردنش خالی از لطف نیست
ان شاالله غم و غصه از دل همه مردم رخت بربنده و صلح و ارامش در دنیا حکم فرما بشه و هیشکی هیچ غمی نداشته باشه
رسید مژده ک ایام غم نخواهد ماند ، چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند

سیدمرتضی غفاریان در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۲:۵۸ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۸۴ - قصهٔ بازرگان کی طوطی محبوس او، او را پیغام داد به طوطیان هندوستان هنگام رفتن به تجارت:

تمام شعرهای مولانا بامفهوم ومحتوای فراوانی هستند ولی این مصرع که میگه چون توبا بد بد کنی پس فرق چیست بسیار زیبا وپرمفهوم ومحتواست که اگر این مصرع رو سرلوحه زندگیمون کنیم هیچ وقت ناراحتی سراغمون نمیاد

رضا در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۱:۵۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۲:

آب درون کوزه است چنان که جان است درون تن.
میراب کسی که آب دارد و آب می دهد که همانا جان دارد و جان می دهد اما کوزه را دهانه کوچک است باید آن را شکست تا مانند کاسه گشاده گردد و روح پذیر.
در امتحان عشق عقل رفوزه است و راه قبولی بی هشیست (بر گیجگاه ما زن)

بابک چندم در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۱:۲۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۷:

@ مصطفی،
دوست عزیز این بیان شما:
"نه مسکرات لجن آلود دنیوی که جز پست تر از حیوانیت برای آدمی عایدی ندارد" ، جای تامل بسیار دارد...
به خصوص برای کباب خواران، که تحقیقات نشان داده از کلسترل و چربی خون و دیابت و نقرس گرفته تا سرطان روده را "می عنابی" است که پیشگیر است...
من مانده ام که خدایش چرا شراب را حرام کرد و کباب را رها؟...

بابک چندم در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۰:۴۷ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب دوم در احسان » بخش ۱۴ - حکایت:

حسین جان،
با شما کلاً و کاملاً در توافقم...

Mostafa ۲۰۲۰ در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۰:۰۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۷:

شخصی به نام «سخن» کامنت گذاشته و می گوید: «نکته ی دیگر بیت، تکرار جنگ عشق با فلسفه و دین است. عشق حافظی با دین در اینجا و با فلسفه در جایی دیگر منافات دارد.»(؟؟؟؟؟!!!!)؛ این نگاه به حضرت حافظ که صدر تا ذیل زندگی اش مبتنی بر شریعت و دین و عمل به قرآن بوده و کمترین مراتب سلوکش ترک محرمات و انجام واجبات بوده، وگرنه هیچگاه از شراب ناب توحید (نه مسکرات لجن آلود دنیوی که جز پست تر از حیوانیت برای آدمی عایدی ندارد) به او عطا نمی شد، نگاهی بس سخیف و فاقد کمترین حد فهم از ساحت قدسی این عارف شاعر عرشی و توحیدی است. باعث تاسف است که برخی می خواهند به زور از ظن سخیف خود یار این بزرگ مرد دست نیافتنی شوند و با خواندن دو کلمه و واژه و اصطلاح عرفانی، قیاس به نفس ظلمانی خود می کنند و زود برای رم کردن از شریعت و فرو رفتن در اظلم العوالم جهالت، توجیهی بس نادرست و نافهم، آن هم از ساحت قدسی چنین عارفان بزرگی دست و پا می کنند!... زهی جهالت مرکب!!

آرما در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۰۹:۴۰ دربارهٔ خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » بدایع الجمال » شوقیات » شمارهٔ ۲۵۰:

بیت پنجم مصرع دوم، "می‌روم و «نمی‌رود» از سر من هوای تو" صحیح است.