معصومه در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۱۱ دی ۱۳۹۶، ساعت ۰۱:۱۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۱:
از آقای سید علی ساقی خیلی خیلی ممنونم به خاطر اینکه تمام شعر رو به زیبایی معنی کردن،وهمچنین ممنون از سایت خوبتون، ای کاش برای شعرهای دیگه ی حافظ هم معنی بذارین، برای کسانی مثل من که نمیتونیم درست معنی کنیم، خیلی مفیده
روفیا در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۱۱ دی ۱۳۹۶، ساعت ۰۱:۰۳ دربارهٔ نظامی » خمسه » هفت پیکر » بخش ۷ - در نصیحت فرزند خویش محمد:
اصل بد با تو چون شود معطی
آن نخواندی که اصل لا یخطی
بدگهر با کسی وفا نکند
اصل بد در خطا خطا نکند
بنده نیم بیت سوم را بدین صورت می خواندم :
ناکسی با کسی وفا نکند
حالا دیگر اصل بدی چون ترامپ یا هر بدسگال دیگری دایه دلسوزتر از مادر شده است!
نظامی اخطار می دهد :
مگر تو نمی دانی که اصل بد در خطا کاری خطا نمی کند،
اگر بدسگال با تو معطی شد و از در سخاوت درآمد حتی اگر نقد با تو حساب کرد باید بدانی که یک جای کار می لنگد.
باید بدانی که سرت را نشانه رفته است!
تو که خودت کسی هستی، به وفای ناکس دل بستی؟
ناکسی با کسی وفا نکند،
وفا نکند : به پایان نمی رساند!
مهرداد طباطبایی در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۱۱ دی ۱۳۹۶، ساعت ۰۰:۰۵ دربارهٔ وحشی بافقی » دیوان اشعار » ترکیبات » گلهٔ یار دل‌آزار:
این شعر برای من خیلی خاطره انگیزه ،بعد از عشقی که خودم با دستای خودم باهاش بد کردم برام مرحم شده بود این شعر مخصوصا با دکلمه داریوش که این شعر رو خونده ،خلاصه گذشت و من بعد از چندین سال ک درگیر عشقش شدم ،هنوزم میام این شعر رو میخونم و نفس های عمیقی میکشم....
سام در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۲۹ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۲۰۶:
خاطرم هست خبرنگاری از یکی از بزرگان سئوالی پرسید: " چه آرزویی دارید؟" پاسخ: " بروم به بهشت. آنزمان برای من این جواب،پاسخی سطح پایین بنظر آمد.ولی بعد از چندین سال فهمیدم که جوابی کامل بوده.کسی که به بهشت میرود یعنی موفق به جلب رضایت و خوشنودی خدای خود شده.حکیم سنایی هم رهیدن از آتش جهنم را رستگاری میداند که اگر آتش دوزخ بر من حرام شود یعنی در بارگاه او حرمت دارم
.""گفتیم : ای آتش بر ابراهیم سرد و سالم باش "" 69-انبیا
""سلام بر ابراهیم"" 109-صافات
الهام در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۲۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۷:
مگه بیت دوم نمیشه دل دیوانه از ان شد که نصیحت نشنود؟؟؟؟؟؟؟ من هر جا دیدم همیین بوداااا
احسان در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۲۰:۵۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۷:
نیست بر لوح دلم جز الف قامت ( یار )
روزدار در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۱۹:۱۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۹:
"هر چه کردم، همه از دولت قرآن کردم" هم به دلایلی که در بالا اشاره شد و هم به دلایل زیر محل اشکال است و استدلال موافقین این مصراع قانع کننده نیست.
نخست اینکه در بیت های پیشین اشاره ای به
قربانی در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۱۷:۰۳ دربارهٔ انوری » دیوان اشعار » مقطعات » شمارهٔ ۳۰۴ - در مذمت شعرا:
اشتباه می کنید. طیرگیها درست است، نه تیرگیها.
طیرگی همام طیره گی بوده و "طیره" یعنی خجالت و شرم.
... در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۱۵:۵۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۷۵:
فاطمه بزرگوار
اگرچه زمان زیادی از سوالتون گذشته، اما من فکر می کنم لعبتِ صورت، اضافه تشبیهی باشه. صورت یا جسم به لعبت یا عروسک تشبیه شده که در هنگام دوختن، سوزن در بدنش فرو میره.
و همایون عزیز
دقیقاً به نکته جالبی اشاره کردین. یکی از وجوه اختلاف و افتراق مکاتب عرفانی با فقه و شریعت همین نسبی بودن احکام در عرفان و مطلق بودن اونها در شریعت هست.
همچو نی زهری و تریاقی که دید؟
نی در دو شرایط مختلف میتونه زهر یا تریاق باشه و از این نمونه ها به وفور یافت میشه در عرفان، اما در شرع همیشه تمام احکام مطلق بودن و برای همه یکسان.
... در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۱۵:۳۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۷۶:
جناب نادر عزیز
با اینکه شما معمولاً زیر اشعار مختلف فقط یه مصراع یا بیت رو می نویسید و به نوعی تاکید می کنید بر اون مصراع یا بیت، اما حداقل در این فضا هیچ کس رو ندیدم که مثل شما به کنه اشعار مولوی و بعضاً عطار پی ببره. به نظر من شما به یه درک متعالی از روح آثار مولوی رسیدین. فکر می کنید چند نفر تو دنیا می فهمن کعبه روان شده به تو تا که کند زیارتی چیه، از چه جنسیه، چیکار می کنه با آدم؟
من مثل شما نیستم و هنوز ابجد آموزم در این مکتب، اما ذوق یک قطره از این دریا رو تجربه کردم و جنس مستی از این اشعار رو تا حدودی درک می کنم. غبطه می خورم به حال شما که جرعه جرعه مست این واژه ها میشین. مبارکتون باشه.
Dana Taha در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۱۵:۳۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۲:
بگذشت ده انگشت فروبرده به خونم
لطفا معنی این نیمه بیت چیست ؟
سیدعلی (رضا) ساقی در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۱۳:۵۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵:
دراین زمانه رفیقی که خالی ازخلل است
صُراحی مِی ناب و سفینه ی غزل است
خَلَل: اختلال ،رخنه، شکاف، منفذ نقص، نقصان، کاستی ، آشفتگی ، تباهی، عیب، فساد، آسیب، گزند ، تفرق، فاصله
صُراحی: ظرف شراب،ظرفی تقریباً همانندِ پارچ های امروزی که به اشکال مختلف پرندگان ساخته می شد.
سفینه: کشتی، کتاب یا دفتری که در آن مطالب گوناگون به ویژه شعر وغزل نوشته شده باشد. جُنگِ غزل
✍️معنی بیت: دراین دوره ای که بسرمی بریم رفیق شفیق نایاب است( گویاکه زمان نزول این غزل زیبا، همانند زمانه ی نابسامان وناساز ماست!) فتوّت ومردانگی ورفاقت درروابط مردم دیده نمی شود(غالب مردم به دنبال ریاکاری، منافع شخصی هستند وبه همنوعان خویش ترحّم نمی کنند) تنها رفیق بی نقص وعیبی که قابل اطمینان است، همین ظرف شراب آرامبخش ودیوان شعر روحپروراست .
حافظ گویا دردوره ی سخت قحطیِ رفاقت، کاملاً تنها وبی دوست بوده که غزل را چنین اندوهباروغم انگیز شروع کرده است. امّا ظاهراً شراب وشعر اورا تنهانگذاشته وحق دوستی را به نیکی ادا کرده اند! سفینه ی جادویی غزل، حافظ را تا بیکران اقیانوس پندارمی برد تا برای ماازعالم اَسرار خبرهای امیدبخش ونشاط انگیز بیاورد. شراب نیزچونان سمندی مطیع و مهربان،اوراتادشت پرستاره ی اندیشه‌ها، تامرزناشناختگی مرگ و زندگی رهنمون می شودو غبار غم واندوه ازدلش می زداید تا برایمان غزلهای آبدار وانگیزاننده بسراید. شعرهای ناب ونغزی که مارابه خودانگیختگی تشویق کرده وبه تلاش وتکاپو وامی دارند تاباشکستن چارچوبها،مرزها وسنّتهای آمیخته به خرافات وجهالت، ازپوسته ی کهنه گی وباورهای پوسیده خارج شده وبرای تغییریافتن وتروتازه شدن آماده شویم:
بیا تاگل برافشانیم ومی درساغراندازیم
فلک راسقف بشکافیم وطرحی نو در اندازیم
🌿━━━━━━━━━━🌿
جریده روکه گذرگاه عافیت تنگ است
پیاله گیر که عمر عزیز بی‌بدل است
جَریده: مجرّد به معنی رهایی از بندِ تعلّقات
عافیت: رستگاری ،صحت و سلامت، پارسایی.
بی بدل است: جایگزین ندارد
جریده: به تنهایی، باآمادگی
✍️معنی بیت: رستگاری تَنگه ای بسیارباریک در اقیانوسی پهناوراست. به قدری تنگ است که فقط یک انسان آزادشده ازتعلّقات مادّی ومعنوی، فارغ بال ،تنها وعُریان می تواند ازآن عبورکند! بایدهرآن چیزی که وابستگی ایجادمی کند خلاص گردی(شامل مال ومنال،جاه ومقام، چه مادّی وچه معنوی) بایدسبکبارورها،بی تعلّق باشی وبه معصومیّت کودکانه برسی تا بتوانی ازاین گذرگاهِ تنگ عبورکنی. درمصرع دوّم:
دَم ولحظه رادریاب،شراب بنوش ووقت عزیزرابه عیش و عشرت سپری کند که عمر گرانبها، تکرار وجایگزین ندارد هرکس یکبار بیشترفرصت زندگی ندارد پس این چندروزه عمرگذران را غنیمتی بشمار وازآن فیض ببر شادباش وشادی رابه اطرافیان ببخش.
تاکید حافظ برمستی وعیش وعشرت ازاین روست که به تجربه ثابت شده، انسانهای شاد وشنگول به مراتب بهتر ازانسانهای عبوس و غمگین، می توانند درخدمت جامعه وهمنوعان خویش باشند وبه رسالتی که درحیطه ی انسانیّت دارند عمل کنند. ضمن آنکه افرادشاد درقیاس با افراد عبوس وخودبین، تمایلی به عیب جویی ،فضولی درکار دیگران،آزار واذیت، تهمت و.... ندارند وسعی می کنند فضای پیرامونی راگرم وشادمانه نگاهدارند.
دونصیحت کنمت بشنو وصدگنج ببر
ازدرعیش درآی وبه ره عیب مپوی
🌿━━━━━━━━━━🌿
نه من ز بی عملی درجهان ملولم وبس
ملالتِ علما هم ز علم بی عمل است
ملول: غمگین،مکدّر وبه ستوه آمده
ملالت:غمگینی، اندوهباری
"علمای بی عمل" همان متشرّعین متعصّب و واعظانی هستندکه مردم رابه تقواو پاسداری دعوت می کنند ولی وقتی به خلوت می روندآن کاردیگرمی کنند! مردم رابه وقف اموال تشویق می کنندلیکن خودشان همان اموال رابه بهانه های شرعی! تصاحب می کنند.
بیاکه خرقه ی من گرچه رهن میکده هاست
زمال وقف نبینی بنام من درمی
حافظ دراین بیت یک شیطنت رندانه کرده است. روشن است که اوازابتدا قصد کرده بوده تابی عملی ِعلما به فرمایشات خودشان را به باد انتقاد قراردهد، لیکن رندانه ابتدا ازبی عملی خود سخن به میان آورده تا به ظاهر وحداقل، نازکی خاطر مبارک علماوفقهای دینی! رارعایت کرده وبه قبای زُهدشان برنخورد!. "رندی" ازآن روی که، بگونه ای سخن راپیش برده تا هم نتیجه ی دلخواه راگرفته باشد وهم ازسختی سخن کاسته نشودوآگاهسازی مردم نیز برآورده گردد.
✍️معنی بیت: نه تنها فقط من ازاندوهِ بی عملی به ستوه آمده وغمگین هستم بلکه کدورتِ خاطر ودلمردگی ِعلمای دینی نیزازهمین بی عملیست! زمانی که علم ودانش چه دینی وچه غیردینی، ازدیگران بصورت وام گرفته شده ودرذهن وروح وروان آدمی انباشت گردد وبه مرحله ی عمل وانجام برنیاید، روشن است که فرد دچار دانش آلودگی شده وملول وعبوس واخمو خواهدبود چراکه زیربارسنگین وشدید دانش، همچون حیوانی که بار کتاب بردوش داردتحت فشارجسمی وجانی شدیدبوده وتاب وتوانی برای به پیش رفتن ندارد اما زمانی که فرد آگاهی وروشن بینی راباتجربه ی شخصی وعمل کردن به دست می آورد ودانش آلوده نمی شود اوضاع بکلّی تغییرنموده وفرد همانند زرتشتها،بوداها وحافظ ها، ازدرون به شادمانی ودرک وآگاهی می رسد وبه دیگران نیزخیرومنفعت می رساند.
عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس
که وعَظ ِ بی عملان واجب است نشنیدن
🌿━━━━━━━━━━🌿
به چشم عقل در این رهگذار پرآشوب
جهان وکار جهان بی‌ثبات وبی‌محل است
✍️معنی بیت: اگربه دیده ی خرد وحکمت به این دنیای پرفتنه وپرازهیاهو بنگری، درخواهی یافت که جهان وهرچه دراوهست ناپایدار وفناپذیر است. هیچ چیز ثبات ندارد وبرای چیزهای هیچ وپوچ غصّه خوردن ازروی جهل ونادنیست.
اززمانی که چشم به دنیامی گشایم مرگ نیزبامامتولد می گردد اودرتمام لحظات پیش روی ماست وهرلحظه ممکن است مارابه کام نیستی کشیده وهرآنچه که اندوخته ایم نابودسازد خوشا بحال کسانی که چیزهایی اندوخته اندکه مرگ نخواهدتوانست آنهارابازپس گرفته ونابودشان کند.
جهان وکارجهان جمله هیچ درهیچ است
هزاربارمن این نکته کرده ام تحقیق
🌿━━━━━━━━━━🌿
بگیر طرّه ی مَه چهره‌ای و قصّه مخوان
که سَعدونَحس ز تاثیر زُهره و زُحل است
دراین بیت حافظ یک باورعمومی را دستمایه ی خویش قرارداده ومضمون زیبایی خَلق کرده است.
درآن روزگاران مردم چنین باورداشتند که اتّفاقاتِ تلخ وشیرینی که برای آدمیان رقم می خورد تحتِ تاثیر نحوه ی قرار گرفتن ستاره هاست. درباور عموم هرستاره ای تاثیرخاصّی داشته مثلاً زهره نمادِ خوشبختی وزحل نماد بدبختی بود!
این بیت نیزهمانند غالبِ ابیات، دارای معنی دو وَجهی می باشد یکی اینکه بخوانیم ...قصّه مخوان که خوشبختی وبدبختی ازتاثیرات ستارگان است... نه خیراینگونه نیست وهرکس خودش خوشبختی وبدبختی رارقم می زند، زلف مه چهره ای رابگیر وخوشبختی خودت رابااراده ی خویش رقم بزن...
دوّم اینکه بخوانیم...قصّه مخوان...من وتو هیچ اختیاری ازخویش نداریم وآنچه که تعیین کننده هست جریان وروند طبیعی هستی ونحوه قرارگرفتن وموقعیّت ستارگانست، پس تونیز مطابق طبیعت خود،زلف مه چهره ای بگیر وبه عیش بپرداز تادراین جریان هستی ضررنکنی…..
حافظ معمولاً انتخاب رابه عهده ی مخاطبین می گذارد تادست به انتخاب بزنند ودرفرازوفرود این انتخابها بینش ونگرش شخصی خودراپیدا کنند. حافظ هیچ دین ومذهب وروشی رابرای کسی تحمیل نمی کند ومقصود اواز ایجاد معناهای متفاوت، کمک کردن به مخاطب، جهت کشف بینش وجهان بینیِ فردیست. هرکس باید بدون تقلیدازدیگران، ماهیّت وبینش خودراپیداکندتابه رستگاری برسد باتقلیدکردن، ماهیّت وجودی آدمی سرکوب شده وازرشدونموّ بازمی ایستد ودیگران بایدها ونبایدهایمان راتعیین وبه ماتحمیل می کنند.
طرّه : آن بخش ازمو که برپیشانی ریزند.
سعد: خوشبختی ،مبارک ومیمون.
نحس: بدبختی وشوم
✍️معنی بیت: ازتاثیراتِ ستارگان قصّه مگو که خوشبختی وبدبختی ازستارگان زهره وزحل است. این قصّه هارا رهاکن وسعی کن که باگرفتنِ زلفِ ماه سیمایی،به عشقبازی وعیش وعشرت بپردازی. ویا: دربندِ آن مباش که چراچنین وچرا چنان شد، حتّی اگرحقیقیت نیز این بوده باشد که خوشبختی وبدبختی ازدست من وتوخارج است واین اتّفاقات تحتِ تاثیر قرارگرفتن ستارگان رقم می خورد مهم نیست چیزی که اهمیّت دارد این است که توجهدی کنی زلف دلداری به دست بیاوری وعمررا به خوشی بگذرانی.
جالب اینکه درهردومعنی، حافظ توصیه به عشقبازی وعیش وعشرت را رها نمی کند ودرهر حال مارا به خوشباشی وعشقبازی تشویق می کند. برای حافظ عیش وعشق ازهمه چیز مهمتر است. ازنظر او حتّی اگرکسی درجوانی توفیق عیش وعشق راپیدانکرد،باید دردوره ی پیری به اینکار بپردازد وبه اصطلاح قضای آن رابه جای آورد!
کام خود آخرعمرازمی ومعشوق بگیر
حیف اوقات که یکسر به بطالت برود.
🌿━━━━━━━━━━🌿
دلم امید فراوان به وصل روی تو داشت
ولی اَجل به رهِ عمر رهزن اَمل است
اجل: مرگ؛ زمان انتهای هر چیزی
اَمل: آرزو
«امید وآرزو» برخلاف باورعامه ی مردم واژه هایی فریبنده وویرانگرهستند. توهّم ورویابافی آدمی را درمسیرانحراف قرارمی دهد. «مسیرحقیقی» نیازی به هیچ امیدی ندارد مقصد درجایی دوردست نیست که امیدوارباشیم روزی بدان خواهیم رسید! مقصد وراه درمسلک حافظانه یکی هستند. همان لحظه که عاشق شده ودلمان به طُرّه ی دلداری یا به هرچیزی که دوست داریم بلرزدپیشاپیش درمقصد هستیم (هردم که دل به عشق دهی خوش دمی بود) چیزی که اهمیّت دارد رخ دادن عاشقیست نه به چنگ آوردن معشوق یاهرچیزدیگری. عاشقی به چنگ آوردن وتهاجم وتصاحبگری نیست عاشقی حسی لطیفیست که به محض وقوع؛ سُرور وسعادتمندی نیزرخ می نمایدومتقابلاً دل بستن وامیدواربودن به چنگ آوردن معشوق یاآرزوی تصاحب چیزی؛ عشق راازبین برده وشکست وناکامی ویأس ببارمی آورد این قانون تغییرناپذیر روزگارهست. حافظ نیز همین نکته رامدنظرقرارداده و می فرماید:
دل عاشق پیشه ی من (ازروی خطا‌ی تملّک کردن معشوق) امیدوار وآرزومند بود که روزی درآینده به وصال تو دست خواهد یافت غافل ازآنکه مرگ چونان راهزنان درسر راهِ عمرآدمی کمین کرده وهیچ امکانِ دورزدن ویاعبورکردن ازاین مانع نیز برای هیچ کس وجودندارد. مرگ نابودکننده ی آرزوهای آدمیست ومن می ترسم مرگ مانع ازاین شود که به وصال تونایل گردم. بنابراین باید درزمان حال ،همینجا وهم اینک ازمسیرعاشقی لذّت برد دل بستن به فردای موهوم عبث وبیهوده هست وهیچ تضمینی به رسیدن به فردا وجودندارد.
توخودوصال دگربودی ای نسیم وصال
خطانگر که دل امید دروفای توبست!
🌿━━━━━━━━━━🌿
به هیچ دور نخواهند یافت هشیارش
چنین که حافظ مامست باده ی ازل است
دور: زمانه، محفل وگردهم آیی
باده ی ازل: حافظ معتقد است که درزمان اَزل (روزخلقت) مشمول توجّهاتِ معشوق اَزلی(خالق) شده و جامی ازباده ی لطفِ اوسرکشیده است. ازهمان جا عاشق زیبائیهای اوشده وسرمست ازاین باده ی ناب است وبه همین سبب نظربازی پیشه کرده است.
✍️معنی بیت: این چنین که حافظِ ما سرمست باده ی نابِ اَزلیست، بدانید که این مستی تمام نخواهد شد وهیچ کس در هیچ دوره وزمانه ای اورا هشیار نخواهد یافت.
زیبایی بهترین وخیال انگیزترین نشانه ی الوهیّت است زیبایی امضای خالق کائنات هست زیبااندیشان وزیبادوستان درحوالی مقدّس ربانیّت وکوی معشوق نفس می کشند هرچشمی زیبا؛ هردرخت وگلی زیبا‌هرپرنده ی زیبانشانه ی روشنیست که خداوند درهمان نزدیکیست. جاذبه وجادوی همه ی زیبارویان پرتوی ازفروغ رخ ساقی کائنات هستند ومارابه منبع لایزال زیبایی رهنمون می سازند.
انسان عاشق پیشه ونظرباز، در مشاهده و مکاشفه ی زیباییها(شامل همه نوع زیباییهای مادی ومعنوی) هر روز بیشتروعمیقتر به رازهای نهفته ی خلقت و به شکوه وجلال دستگاه آفرینش پی می برد، کمالجویی واشتیاق او در عشق ورزی بر کلّ تمامیّت هستی گسترش یافته وازلذّتهای گذرا وفریبنده ی غریزه های حیوانی فاصله میگیردو همین این امر، خود مبنای اخلاقیّات وسنگ بنای فضایل انسانی می گردد. درک "عالم زیباشناختی و نظربازی" برای همگان میسّرنیست وتنهاکسانی که عشق حقیقی راشناخته وهمانندحضرت حافظ ، تجربه ی شهود واشراق اندوخته وسرشارازذوق وشوق بوده باشند می توانند دراین عالم ملکوتی به سیروسیاحت پرداخته وازمشاهده ی زیبائیها محظوظ وبهره مند گردند. تنها راه رسیدن به این مقام ودریافت شایستگی،عشق است واخلاص عمل.
درنظرگاه حافظ، روح انسان در عالم مجرّدات( قبل از ورود به این دنیای خاکی) فروغی ازتجلّی معشوق اَزلی یاهمان "حقیقت زیبایی و حُسن مطلق" رادرزمان خلقت دیده وتجربه نموده است ازهمین رو با مشاهده ی زیبائیها هرچندمجازی ونسبی،به یاد ان زیبایی مطلق که سابقاً درک نموده،زیروزبر شده وبرانگیخته می گرددوهوای عشق او را برداشته وازخودبیخودمی کند.
دراَزل داده ست مارا ساقی لَعل ِلبت
جرعه ی جامی که من مدهوش آن جامم هنوز
🌹🙏
🌿━━━━━━━━━━🌿
نادر.. در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۱۱:۴۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۸۵:
تا که نثار کرده‌ای از گل وصل بر سرم
بر کف پای کوششم خار نکرد خاریی..
بهی در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۱۰:۵۶ دربارهٔ ناصرخسرو » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۴:
هجویات قشنگی استاد نوشتید
این ناصر خسرو عزیز رازی رو اشاره کرده است که باید امثال شما اون رو خنثی کنید و ببندید به اسماعیلیه توجه داشته باشید که ایشون از امام زمان نام میبره و میگه در هر عصری بزرگ اون عصر جانشین حضرت است و از یک بیعت با بزرگ وقتش صحبت میکنه همونجوری که جناب مولوی می فرمایند پس به هر دوری ولیی قائم است
آزمایش تا قیامت دائم است
پس این شعر رو گفته که آقا من هر راهی رو بگید رفتم دنبال مسجد و میخانه رفتم چیزی دستگیرم نشد ولی بزرگ دوران خودم تونست من رو نجات بده و دستگیرم باشه
این واژه دستگیری در ادبیات ما به فراوان اشاره شده
محمد در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۰۹:۵۱ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب اول در سیرت پادشاهان » حکایت شمارهٔ ۳۶:
آهک صحیح تر است زیرا :
آهک با آرد و نان و خمیر سنخیت دارد
ولی آهن هیچ سنخیتی ندارد
ایرانی در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۰۹:۳۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۳:
یک نکته: دوستان غرض از ادبیات اگر در وهله اول موضوع لذت بردن از اون رو بکناری بگذاریم اینه که کمی رفتارمون و زندگیمون همگون با ادبیات بشه. ما اگر نحوه انتقاد کردن و نحوه احترام گذاشتن به هم رو یاد نگیریم، یاد نگیریم کمی مهربانتر و با احساستر متن بزاریم خب چه سود از اینهمه ادبیات و ادبیاتنی فکر کردن و مطالعه؟
ایرانی در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۰۹:۲۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۳:
سلام دوستان
در پاسخ به جناب بابک.
: درود بر شما با این احاطه حضرتعالی بر دانستنها. خوشحالم یاد می گیرم. در تقطیع شعر برای حفظ وزن کلمه روی رویی نوشته میشه. در غیر اینصورت نیاز به "از" خواهیم داشت. دوستان هم بنده را راهنمایی بفرمایند ممنونشان خوام شد.
نادر.. در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۰۸:۳۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۵۷:
یار شو و یار بین
دل شو و دلدار بین...
نادر.. در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۰۸:۱۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۶۱:
چون برگ من ز بالا رقصان به پستی آیم
لرزان که تا نیفتم الا که در کنارش..
کمال داودوند در ۸ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۱۱ دی ۱۳۹۶، ساعت ۰۱:۳۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۶: