گنجور » حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۱

وزن:	مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن (رجز مثمن سالم)
قالب شعری:	غزل
منبع اولیه:	ویکی‌درج
تعداد ابیات:	۹

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دنبال وفاداری و محبت از طرف محبوب است. او به خوبی می‌داند که خود دچار اشتباهات و ناپاکی‌هایی بوده، اما امید دارد که محبوب با مهربانی و گذشت با او رفتار کند. شاعر به زیبایی‌های موسیقی و می‌نوشیدن اشاره می‌کند و از محبوب می‌خواهد که در میانه غم‌ها، او را فراموش نکند و به دلش آرامش بخشد. او نیز از عشق و سختی‌هایش سخن می‌گوید و در نهایت، امیدوار است که با دلربایی محبوب، غم‌ها و سختی‌هایش تسکین یابد. در پایان، شاعر به هشدار درباره نیرنگ چشمان محبوب می‌پردازد و می‌گوید که محبت او ممکن است دردسرساز باشد.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

برگردان به زبان ساده

# آن، کیست کَز رویِ کَرَم، با ما وَفاداری کُنَد؟

بَر جایِ بَدکاری چو مَن، یِک دَم نِکوکاری کُنَد؟

ان چه کسیست که از روی بخشش بامن وفادار باشد و در پاسخ بد رفتاری هاي من برای لحظه ای مرا دریابد و جوابم را با نیکویی بدهد؟ (از خطایم بگذرد)

# اَوَّل، بِه بانْگِ نای و نِی، آرَد بِه دِل، پِیْغامِ وِی

وآن‌گَه بِه یِک پِیْمانِه مِی، با مَن وَفاداری کُنَد

ابتدا با آواز و نی زدن برایم پیغام بفرستد وسپس در کنارم مي بنوشد و وفادار باشد

# دِلْبَر کِه جان فَرْسود اَز او، کامِ دِلَم نَگْشود اَز او

نومید نَتْوان بود اَز او، باشَد کِه دِلداری کُنَد

افسرده و خسته شده ام از کسی که دوستش دارم ، هنوز مرا به آرزویم نرسانده اما نمی‌توانم از او ناامید شوم، شاید روزی عاشقانه بادلم مهربان شود

# گُفْتَم: «گِرِه نَگْشودِه‌اَم، زآن طُرِّه تا مَن بودِه‌اَم»

گُفْتا: «مَنَش فَرمودِه‌اَم، تا با تو طَرّاری کُنَد»

گفتم تا با تو هستم گره ای از کارم باز نشده و وبه آرزویی نرسیده ام.گفت اين خواست من بوده که در کارت گره بیفتد و به خواسته ات نرسی

# پَشْمینِه‌پوشِ تُنْدخو، اَز عِشْق نَشْنیده‌ست بو

با مَستی‌اش، رَمْزی بِگو! تا تَرْکِ هُشْیاری کُنَد

هوش مصنوعی: شخصی که لباس نرم و لطیفی به تن دارد و خوابی تند و پرخاشگر دارد، از عشق و احساسات عمیق بی‌خبر است. بگو که نشانه‌ای از شوق و شادی وجود دارد تا او به حالت غفلت و بی‌خود شدن بیفتد.

اخطار: برگردان‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

# چون مَن گِدایِ بی‌نِشان، مُشْکِل بُوَد یاری چُنان

سُلْطان کُجا عِیْشِ نَهان، با رِنْدِ بازاری کُنَد؟

هوش مصنوعی: من به عنوان یک فرد فقیر و بی‌هویت، کمک گرفتن از یک سلطان دشوار است. چگونه می‌تواند کسی که به زندگی پنهانی و لذت‌های خود مشغول است، به من که در دنیای عادی زندگی می‌کنم، یاری رساند؟

# زآن طُرِّهٔ پُرپیچ و خَم، سَهْل است اگر بینَم سِتَم

اَز بَنْد و زَنْجیرَش چِه غَم، هَر کَس کِه عَیّاری کُنَد؟

هوش مصنوعی: از آن موهای پرپیچ و تاب، آسان است اگر ببینم ظلم و ستمی که از بند و زنجیرش ناشی می‌شود، چه غمی دارم وقتی هر کس بتواند به نوعی مکارانه عمل کند؟

# شُد لَشْکَرِ غَم بی‌عَدَد، اَز بَخْت می‌خواهَم مَدَد

تا فَخْرِ دین عَبْدُالصَّمَد، باشَد که غَم‌خواری کُنَد

هوش مصنوعی: غم‌های زیادی بر من آمدند و چون یاری از سرنوشت می‌طلبم، امیدوارم که فخر دین، عبدالصمد، بتواند به من کمک کند و از اندوهم بکاهد.

# با چَشْمِ پُر نِیْرَنْگِ او، «حافِظ»! مَکُن آهَنْگِ او!

کآن طُرِّهٔ شَبْرَنْگِ او، بِسْیار طَرّاری کُنَد

هوش مصنوعی: با نگاه جذاب و دلربای او، حافظ به او نزدیک نشو، زیرا آن چهره‌ی زیبا و فریبنده‌اش، بسیاری از کارها را به طرز ماهرانه‌ای انجام می‌دهد.

رونوشت متن رونوشت نشانی نمای مشابه کتابهای چاپی (فقط رایانه)

پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی

راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

غزل شمارهٔ ۱۹۱ به خوانش فریدون فرح‌اندوز
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.

غزل شمارهٔ ۱۹۱ به خوانش سهیل قاسمی

غزل شمارهٔ ۱۹۱ به خوانش آزاده میرشفیعی

غزل شمارهٔ ۱۹۱ به خوانش مهدی سروری

غزل شمارهٔ ۱۹۱ به خوانش مريم خداوردى

همهٔ خوانش‌هاautorenew

غزل شمارهٔ ۱۹۱ به خوانش محسن لیله‌کوهی

غزل شمارهٔ ۱۹۱ به خوانش فاطمه زندی

غزل شمارهٔ ۱۹۱ به خوانش زهرا بهمنی

غزل شمارهٔ ۱۹۱ به خوانش فاطمه نیکو ایجادی

غزل شمارهٔ ۱۹۱ به خوانش پری ساتکنی عندلیب

غزل شمارهٔ ۱۹۱ به خوانش مریم فقیهی کیا

غزل شمارهٔ ۱۹۱ به خوانش احسان حلاج

غزل شمارهٔ ۱۹۱ به خوانش شاپرک شیرازی

غزل شمارهٔ ۱۹۱ به خوانش نازنین بازیان

فعال یا غیرفعال‌سازی قفل متن روی خوانش من بخوانم

پیشنهاد مشق شعر

خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » صنایع الکمال » حضریات » غزلیات » شمارهٔ ۱۸۵

چون سایبان آفتاب از مشک تاتاری کند

روز من بد روز را همچون شب تاری کند

از خستگان دل می برد لیکن نمی دارد نگه

سهلست دل بردن ولی باید که دلداری کند

زینسان که من دنیا و دین در کار عشقش کرده ام

[...]

بلند اقبال » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۷۳

با زلفت از بوهمسری چون مشک تاتاری کند

رخساره تاری زاین گنه در نافه اش تاری کند

گفتی به چشم مست خودتا دل ز هشیاران برد

چشم تونگذارد که کس یک لحظه هشیاری کند

من پارسایم ای پسر شوم ترسا ز بس

[...]

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین

تا به حال ۸۶ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...

سیدعلی ساقی در ‫۹ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۵، ساعت ۱۵:۲۰ نوشته:

آن کیـست کـز روی کـرم بـا مـا وفـاداری کــنــد
بـرجای بـدکاری چـو مـن یـکـدم نکــوکاری کنـد
شاعراحساسِ غریبی پیداکرده ودرپیِ شخصِ جوانمردیست که ازرویِ بزرگواری و بخشندگی،قدم پیش گذارد و دستِ دوستیِ شاعر رابفشارد ودرمقابلِ بدیهایِ او خوبی ونیکوکاری واحسان نماید.البته خودِ شاعر نیزمی داندکه پیداکردنِ کسی که دارایِ چنین فضایلِ اخلاقی باشد ورفتار وکردارِبدِآدمی را بابزرگواری ونکوکاری پاسخ دهدبسیارسخت است،لیکن آرزویست که ازرویِ ملالتِ خاطربرزبان جاری ساخته واین مضمون راپرورده است.ازسایرِعزلیاتِ حافظ چنین بنظرمی رسد که وی ازرفاقت ودوستی دردوره هایِ مختلفِ زندگانی ضربه هایِ روحیِ زیادی دیده است:
رفیقان چنان عهدِصحبت شکستند
که گویی نبودست خودآشنایی
ویا
یاری اندرکس نمی بینیم یاران راچه شد؟
دوستی کی آخرآمد دوستداران راچه شد؟
دراین زمانه رفیقی که خالی ازخلل است
صراحیِ میِ ناب وسفینه یِ غزل است
روشن است که حافظ خودچنین شخصیتی والا داشته وآرزومنداین بوده که بااین چنیم شخصِ کریم ونکو کردارِ خیالی انس والفتی داشته باشد.
برجایِ: درحقِ - در عوضِ
شاعرازاینکه خودرا"بدکار"معرفی نموده،ضمنِ آنکه شکسته نفسی کرده، قصدداشته شخصیتِ این دوستِ فاضلِ غایب رابرجسته ترجلوه نماید،دوستی که به رغمِ بدکاربودنِ رفیقش، دست ازنیکی ومردانگی ومروّت برنمی داردوبرسرِپیمانِ رفاقت پایدارمی ماند.
اوّل به بـانـگ نـای و نـی آرد بـه دل پـیـغـام وی
وانـگـه به یک پیـمانه می بـا مـن وفـاداری کنـد
درتوصیفِ شخصیتِ این رفیقِ شفیقِ خیالی، درادامه یِ بیتِ قبلی اضافه می کندکه کیست آن جوانمردِکریمی که ابتدا پیغامی از معشوق را باصداوآوازِخوشش وبا موسیقیِ نی به من برساند،سپس درکنارم نشسته وباهمدلیِ وهمنوایی با نوشیدنِ پیمانه‌ای شرا ب مرا همراهی کند.درجایِ دیگری چنین اتفاقِ مبارک ومیمون را زِهی توفیق وسعادت می داند:
مقامِ امن ومیِ بی غش ورفیقِ شفیق
گرت مدام میّسرشود زهی توفیق
دلبـر که جان فرسود از او کام دلم نگشود از او
نـومـیـد نتـوان بـود از او باشــد که دلـداری کنـد

گرچه معشوق ودلبری که جانم به خاطر او فرسوده گشته ودرحالِ نابودیست، خواسته یِ مرا وآرزوی دلم را برآورده ننموده ، بااینکه هنوزگرهِ مشکلاتم بازنشده، لیکن عیبی نداردبا این وجود نمی توانم ونبایست از او(معشوق) ناامید گردم. بسی امیدهست وامکان دارد که به من توجّه کندو کام ِدلم را برآورده نماید.حافظ هرگز درهیچ شرایطی دست از"طلب" برنمی دارد:
به لب رسیدمراجان وبرنیامدکام
به سررسیدامید وطلب به سر نرسید.
گفتـم ؛ گـره نگشوده‌ام زان طـرّه تـا من بـوده‌ام
گـفتـا ؛ من‌اش فـرمـوده‌ام تـا بـا تـو طـرّاری کنـد
"گره گشودن از طرّه" به معنیِ به وصال رسیدن است.
طرّه : بخشی اززلف که بر پیشانی ریخته است طرّاران : گروهی غارتگربودندکه باحیله گری ومهارت، قافله هاراموردِ دستبردقرارمی دادندلیکن دستگیرنمی شدندوباچابکی می گریختند.
به یار گله ای کردم وگفتم من ازوصالِ تومحرومم به کام نرسیده ام ،این همه زجرواندوه کشیده ام اماتا کنون دستم به زلفِ غارتگر تو نرسیده است درپاسخ گفت : من خودم به (طرّه ام) چنین فرمان داده‌ام که همانندِ طرّاران بدون اینکه گرفتارودستگیر شود دلِ تو را به یغما ببرد. تمامِ واژه ها ازلحاظ ِساختار(صورت ومعنا) خویشاوندانِ یکدیگرند و تناسبِ ظاهری وباطنیِ خیال انگیزی دارند.
معشوقِ حافظ درجایِ دیگری درمقابلِ گله یِ حافظ می گوید که این طرّه که توراآزارمی دهد به حرفِ من هم گوش نمی کند وکاری ازدستِ من برنمی آید:
دی گله ای زطرّه اش کردم وازسرِفسوس
گفت که این سیاهِ کج گوش به من نمی کند.
پشمینه‌پوش تنـد‌خـو از عشق نشنـیـدست بــو
از مستـی‌اش رمـزی بگو تا ترک هُشیاری کـنــد
پشمینه پوشِ تندخو استعاره از درویشان وبه ویژه دراینجاصوفیانی است که قبایِ پشمین به تن کرده وخودراتافته یِ جدابافته می پنداشتند وتکّبر وتظاهرمی ورزیدند.
صوفیِ بد اخلاق و عبوس وتندمزاج، از عشق هیچ چیز نمی داند ( بویی ازعشق نبرده‌است) ازاسرارِ مستیِ عشق ولذتهایِ روحانیِ آن، نکاتی به او نیزبگویید، جرعه ای بچشانید تا شایدبه خودآیدوروبه مسلکِ عاشقی گذاشته وسرمستِ باده یِ عشق شود و از هشیاری (خودبینی ومصلت اندیشی) خلاص گردد.چراکه به هرجارعدوبرقِ عشق اصابت کندبساطِ خودبینی وزهد وریا،بویژه عباوقبایِ پشمینه ی زاهدان وصوفیان که ازاسبابِ تظاهرو تکّبر است خواهدسوخت:
برقِ عشق اَرخرمنِ پشمینه پوشی سوخت سوخت
جورِشاه کامران گربرگدایی رفت رفت
چون من گدای بی‌نشان مشکل بـُوَد یاری چنان
سلطان کجـا عیـش نـهـان بـا رنـد بـازاری کـنــد
گرچه ازاینکه یار،کامِ دلِ شاعررابرنیآورده ،لیکن عاشق ازاین موضوع ناراحت نیست .می گوید یارحق دارد که به منِ رندِ بازاریِ دوره گردِتهیدست (گدای بی نام و نشان) توجّهی نکند.من که باشم که موردِ توجّه ِسلطانِ عظیم الشأن قرارگیرم؟ پادشاه که با گدایِ کوچه و بازار همنشینی نمی کند وبه عیش و نوش پنهانی هم نمی‌پردازد.
من که باشم که برآن عاطرِخاطر گذرم
لطفها می کنی ای خاکِ درت تاجِ سرم
زان‌طرّه‌ی پرپیچ و خم‌سهل‌است اگر بینم ستم
از بند و زنجیرش چه غم هرکس که عیّاری کنـد
عیّاری:(راهزنی- حیله گری امادراینجامعنیِ عاشقی نیزلحاظ شده است چراکه عاشقان نیزهمانندِعیّاران همواره درصددِ بهره مندی ازگنجِ زیباییهایِ معشوق هستند وسعی دارندبه هرحیله ای دلِ معشوق رابه دست آورند.دردلِ دوست به هرحیله رهی بایدکرد)
اگر از آن گیسویِ شکن درشکنش جفایی به من برسد اتفّاقی عادی وقابلِ پیش بینی است وهیچ باکی نیست ، زیرا هر که مانندِمن عیّاری پیشه گیرد،نباید از بند و زنجیر وزندان باکی داشته باشد. ترکیبِ (طرّه‌ی پر پیچ و خم ) "بند و زنجیر وزندان" راتداعی می نمایند.
هزارحیله برانگیخت حافظ ازسرِفکر
درآن هوس که شود رام آن نگارونشد
شد لشکر غم بی‌عدد از بخت می خواهم مدد
تا فخر دین عبدالصّمد باشد که غمخواری کـنـد
غمهایِ بی حدّوبی عددی(بسیاری) بر من روی آورده است درحالی که هیچ غمخواری ندارم، از طالع واقبالِ نیک کمک می طلبم .وامیدوارم که "فخر دین عبدالصمد" ( از عالمان و اندیشمندانِ هم عصرِ حافظ ) به دادم برسدوباعطوفت ومهربانی،غم ازدلم به زداید.
بامرور ومطالعه یِ دیوانِ حافظ ملاحظه می گردد که دربعضی ازغزلها ،حافظ باذکرنامِ یکی از دوستانِ نزدیکِ خویش که باآنها معاشرت داشته،به بهانه هایِ گوناگون ابرازِ ارادت ودوستی می کرده است.این نوع مدّاحی وستایش ازدوستان،درمتنِ غزل که اختصاصن برای بیانِ احوالاتِ عاشقانه مناسب هست، منحصر بفرد بوده و تنها ازعهده ی شاعری چون حافظ برمی آید.زیرا ستایشِ حافظانه ازدوستان، بگونه ای رقم می خوردکه ضمنِ آنکه به اصلِ مضمونِ غزل هیچ آسیبی نمی رسد،مراتبِ تمجیدازممدوح نیزعاری ازهرگونه چاپلوسی بیان شده ومناعتِ طبعِ شاعرمحفوظ می ماند.
ما آبرویِ فقر وقناعت نمی بریم
باپادشه بگوی که روزی مقدّراست
بـا چشـم پر نـیـرنـگ او حافـظ مـکـن آهنـگ او
کــآن طـرّه‌ی شبـرنـگ او بسیـار طـرّاری کـنــد
ای حافظ احتیاط کن ومیل ِ دیدارِ معشوق راازسربیرون کن، چشمانِ افسونگرِ یار سحر و جادو دارد وآن زلفِ ریخته شده برپیشانیِ یار(طرّه) طرارّی ماهراست ودل وجانِ عاشق را به یغما می برد وهرگزبه دام نمی افتد. کسی که قصدِدیدارش دارد ومیلِ وصالش رادرسر می پروراند باید ازدل وجان دست بشوید.
تناسبِ شاعرانه از نوعِ حافظانه بین "طرّه یِ شبرنگ" و"طرّار" در این نکته است که طرّاران برای اینکه شناخته نشوندودستگیرنگردند، لباسِ سیاه به تن کرده و درظلمتِ شب باچابکی ومهارت به راهزنی می پرد‌اختند.
گیسویِ شب رنگ وسیاهِ اوهمانندِطرّاران،دلهایِ عاشقان را غارت می کند بی آنکه گرفتار شود. حافظ درجای دیگر ضمنِ قبولِ ناکامیِ خویش می فرماید:
میلِ من سوی وصال وقصدِ او سوی فراق
ترکِ کامِ خودگرفتم تابرآیدکامِ دوست
تفاوتِ عاشقیِ حافظانه باعاشقیِ دیگرمدّعیانِ عشق، دراین مصرعِ زیبایِ: "ترکِ کامِ خودگرفتم تابرآیدکامِ دوست" است وازهمین تفاوت است که حافظ ازسایرین متمایزمی گردد.

reply thumb_up ۱ thumb_down ۰ flag link

زارا در ‫۱۴ سال قبل، دوشنبه ۲ مرداد ۱۳۹۱، ساعت ۰۹:۱۲ نوشته:

وزن این شعر خیلی زیباست من همیشه مبهوت هنر حضرت حافظ میشم .

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

CCX در ‫۱۳ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۱، ساعت ۲۳:۲۰ نوشته:

سلام
اگه ازین وزن خوشتون میاد پس حتما باید یه نگاه به دیوان شمس مولانا بندازید
شعرایی پرشور و آهنگین در اوج معنا و مفهوم!!!

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

orfi در ‫۱۳ سال و ۵ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۵ اسفند ۱۳۹۱، ساعت ۲۲:۳۲ نوشته:

فوق العاده است این شعر آقای حافظ.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

mah:D در ‫۱۳ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۲، ساعت ۲۳:۴۰ نوشته:

مثل این همه جونشون فرسوده می شه در راه دلبر :دی

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

ایمان در ‫۱۳ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۷ خرداد ۱۳۹۲، ساعت ۱۶:۳۹ نوشته:

اقای سالار عقیلی این شعر رو بسیار زیبا اجرا کرداه اند....

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

ایمان در ‫۱۳ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۷ خرداد ۱۳۹۲، ساعت ۱۶:۴۰ نوشته:

اقای سالار عقیلی این شعر را بسیار زیبا اجرا کرده اند....

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

جاوید مدرس اول رافض در ‫۱۲ سال قبل، جمعه ۱۷ مرداد ۱۳۹۳، ساعت ۱۳:۵۴ نوشته:

تضمین این غزل
برقع فکن ای ماه رو تا چشم دیداری کند
پروانه ای خواهم که با شمع رخت کاری کند
عشاق را آیا بود صاحبدلی یاری کند
آن کیست کز روی کرم با من وفاداری کند بر جای بد کاری چو من یکدم نکو کاری کند
.......................................
گم کردم آن دلدار را شد روزگارانم چو دی
وین دهشت سرمای دی ساقی بیا سازیم طی
باشد که آن دلدار ما آری بگوید جای نـِی
اول ببا نگ نای ونی آرد بدل پیغام وی وانگه بیک پیمانه می با من وفاداری کند
.....................................
جستیم بس یاری نکو آن کیمیا را کو بکو
پیدا نشد آن نیک خو، پیری خطابم زد نجو
یارب چرا آن ماهرو ازمهر نشنید ست بو
دلبر که جان فرسود ازو کام و دلم نگشود ازو نومید نتوان بود ازو باشد که دلداری کند
....................................
گفتا امید مرهم است از آن دری بگشوده ام
گفتم ندیدم من کسی گوید که دل آسوده ام
گفتا که راه عشق را با رنج و غمز آلوده ام
گفتم گره نگشوده ام زان طرّه من تا بوده ام گفتا منش فرموده ام تا با تو طرّاری کند
..................................
گویم شبی با زلف تو درد دلم را مو به مو
از نقد صوفی خرقه را صافی نخیزد هیچ ازاو
خواهد که صافی در کـِشد با رهن خرقه از سَبو
پشمینه پوش تند خو از عشق نشنیدست بو از مستیش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند
..................................
امـّا نه با دیوانگی از کف بهشتم من جنا ن
آواره شد مجنون دل از د ست لیلای زمان
در شاهراه وصلتش از دست شد دل را عنان
چون من گدائی بی نشان مشکل بود یاری چنان سلطان کی عیش نهان با رند بازاری کند
..................................
از کن فکان ربم صمد اعجاز راند در قلم
پر گار صنعش زد رقم در تکیه بر خال صنم
آغشت از روی کرم معجون عشقش بر ا َلـَم
زان طـّره پر پیچ و خم سهلست گر بینم ستم از بند وزنجیرش چه غم هرکس که عـّیاری کند
..................................
عیسی دم آن باد صبا جان در تن ما میدمد
وآن شیر گیر دشت دل همچون غزال میرمد
ساقی بزن کوس ظفر کین خیل دشمن در صَدَد
شد لشگر غم بی عدد از بخت میخواهم مدد تا فخرالدین عبدالصمد باشد که غم خواری کند
.................................
(رافض ) کمان نرگسش در حرب چون سر هنگ او
دل واله صا نع که چون آراستی فرهنگ او
افتاد دل در چنگ او غرقم به دنگ و فنگ او
با چشم پر نیرنگ او حافظ مکن آهنگ او کان طـّره شبرنگ او بسیار طـّراری کند
...................................
تبریز 85.11.6

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

مهدی در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۰ آبان ۱۳۹۳، ساعت ۲۱:۲۴ نوشته:

شعر ای کاروان آهسته رو سعدی هم بر همین وزنه
اونم خیلی زیباست

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

ایمان در ‫۱۱ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۴، ساعت ۰۹:۳۴ نوشته:

اجرای بسیار زیبای این غزل با صدای محمد معتمدی در لینک زیر ببینید
پیوند به وبگاه بیرونی

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

زهرا در ‫۱۱ سال قبل، پنجشنبه ۲۹ مرداد ۱۳۹۴، ساعت ۱۲:۳۵ نوشته:

استاد ناظری هم این شعر رو بسیار زیبا اجرا کردن.
ایشان مصرع اول بیت اول رو اینطور خوندن:
آن کیست کز راه کرم با چون منی یاری کند

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محمد کاویانی در ‫۱۰ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۲ شهریور ۱۳۹۴، ساعت ۰۸:۰۰ نوشته:

چند جمله از آیت الله حسن زاده آملی در معنای این شعر شنیدم، بسیار زیبا بود. بسیار لذت بردم

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

زهرا ه در ‫۱ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۵:۳۸ پاسخ داده:

دوست عزیز فقط ما رو تشنه شنیدن کردید. کاش شرح میدادید که از استاد چه شنیدید

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

ali tarefi در ‫۱۰ سال و ۷ ماه قبل، چهارشنبه ۲۳ دی ۱۳۹۴، ساعت ۱۲:۰۱ نوشته:

واقعا شنیدن این غزل زیبا با صدای استاد ناظری،بسیار دلشین است

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

حبیب در ‫۱۰ سال و ۶ ماه قبل، پنجشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۴، ساعت ۱۹:۵۵ نوشته:

آقای ccx هر شاعر متین و خداپرست، شعرش لذت بخش هست. به اصطلاح ، هر گلی بویی دارد. ذوق هر فردی با مطالعه شعر شاعر خاصی تناسب دارد. همه سلیقه های افراد ادب دوست ، محترم است.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

اسی در ‫۱۰ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۰ اسفند ۱۳۹۴، ساعت ۲۳:۱۸ نوشته:

اقای ccxشما مثل اینکه نمیدونی که حافظ مقام و مرتبه اش از مولانا بالاتره من خودم هر دو شون رو می پرستم ولی حافظ مقامش از مولانا بالاتره

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

اسی در ‫۱۰ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۰ اسفند ۱۳۹۴، ساعت ۲۳:۲۱ نوشته:

اقای ccxمقام حضرت حافظ از حضرت مولانا بیشتره و ایرانیا حافظ رو بیشتر دوست دارند البته این به معنی این نیست که حضرت مولانا رو دوست نداشته باشن یا ازش بدشون بیاد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

ماهور در ‫۱۰ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۵، ساعت ۱۰:۵۳ نوشته:

دوست گرامی جناب آقای اسی
بی شک حضرت حافظ و حضرت مولانا هر دو مردانی آسمانی هستند و مقایسه ی دو انسان آن هم دو مرد آسمانی از عهده ی ما خارج است و مقام معنوی انسانها جز بر حضرت حق بر همگان پوشیده است.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

میثم در ‫۹ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۹ مهر ۱۳۹۵، ساعت ۰۷:۵۶ نوشته:

گفتم گره نگشوده ام زان طره تا من بوده ام
گفتا منش فرموده ام تا با تو طراری کند
این بیت حضرت حافظ من رو یاد دکتر سروش میندازه، خدا حفظشون کنه.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

منوچهر تقوی بیات در ‫۹ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۶، ساعت ۰۶:۳۸ نوشته:

در این غزل روی سخن حافظ با انسان است؛ «آن کیست کز روی... »، از نگاه من پیچیده ترین بیت این غزل بیت هشتم آن است. من در اینجا می کوشم دیدگاه خود را درباره این بیت بنویسم:
8 ـ شد‌ لشکر‌غم بی‌عدد ‌از ‌بُخت می‌خواهم مدد
تا فخر دین عبدالصمد باشد که غمخواری کند
همانگونه که می دانیم پژوهندگانی مانند دکتر قاسم غنی ، دکتر معین و دیگران « عبدالصمد» نامی را درمیان دوستان و هم دوره های حافظ تا کنون نیافته اند که فخر دین باشد. با توجه به واژگان « رمزی بگو » در بیت پنجم و نیز رمز و رازهایی که در شعر حافظ نهفته است، گمان می رود که رمزی در این بیت نهفته باشد ، پس ما به چشم رمز به این بیت می نگریم و یک یک واژه ها را ، ژرف تر و به شیوه ای رمزآمیز ، بررسی می کنیم.
« لشکر غم » ؛ می تواند انبوه طره ی دلبر باشد که حافظ در بیت چهارم می گوید : « گفتم گره نگشوده ام زان طره تا من بوده ام » و در بیت پنجم و ششم این « بند و زنجیر » همچنان دل حافظ را در بند خود دارد. « لشکر غم » هم می تواند نشانی باشد برای لشکر ابر سیاه ، که رمزی است از آیین و باور خرمی یا سیمرغی .
غم ـ در زبان عربی به صورت مصدر و اسم هر دو به کار می رود. در فارسی بیشتر به صورت اسم استفاده می شود و به معنای اندوه، تیمار، آذرنگ ، دلتنگی، مه آلود و ابرناکی، ناهویداشدن راه و. . . است. در زبان فارسی از آن مصدرمرکب می سازند مانند: غم خوردن، غم داشتن ، ابرناک شدن هوا و مانند آن.
واژه ی « بُخت »از ریشه ی بوختن در زبان پهلوی به معنای نجات دادن و رهایی دادن و رستگار کردن است. بُخت به معنی پسر ، بنده ، نجات داده ، نجات یافته هم آمده است. دهخدا می نویسد : « نام پادشاهی جبار است که پدر او نصر بود و بیت المقدس را ویران کرد . . . نام پادشاه بابل خراب کننده ی بیت المقدس . . . بُخت النصر، به صاد معرب و مغلوب ، نرسی است ، بُخت النرسی هم گفته می شود . . . عطارد ، سیماب ، تیر ، که معنای آن نافذ در امور است ، دبیر فلک ، خدای روز چهارشنبه و . . . » نام های بسیاری در زبان فارسی از واژه ی بُخت ساخته شده است مانند : بُخت نرسه ، بُخت نرسی ، بُخت آذر ، بُخت آفرید ، آذر بُخت ، فیروز بُخت دُخت ، یزدان بُخت . . . آنچه در بالا گفته شد نشان می دهد که بُخت نام یکی از خدایان ایران باستان و آیین خرمی است که مسلمانان و نیز زرتشتی ها آن را کفر می دانسته اند !!
درباره ی واژه ی « بَخت » دهخدا می نویسد : « در اصل بخش بوده ، شین معجمه را بدل به تا کرده اند. یعنی بخش ، قسمت ، بهره ، مقدر و نصیب ، دولت ، سعادت ، اختر طالع ، پیشانی ، فره ایزدی شاهان ، فره و . . . بخت سپهری و . . . »
فخر یعنی چیره شدن بر کسی ، مباهات ، سرافرازی ، بالیدن ، نازیدن به خوی نیکو.
دین ـ دهخدا درباره ی این واژه می نویسد : « یعنی کیش ، طریقت ، شریعت . در سانسکریت و گات ها و دیگر بخش های اوستا مکرر کلمه ی " دئنا " آمده . دین در گات ها بمعانی مختلف کیش ، خصائص روحی ، تشخص معنوی و وجدان بکار رفته است و بمعنی اخیر دین یکی از قوای پنجگانه ی باطن انسان است . . . » بنا برباور آریایی های باستانی، نیروهای درونی انسان {سروش ( ایزد شنیدن ) ، رشن ، بهمن ( ایزد خرد و باور) ، بهرام و رام } ایزد هایی بودند که مانند حواس پنجگانه در خود انسان رشد می کردند و تن آدمی را یاری می دادند این نیروها ماوراء طبیعی نبودند.
فخر دین یعنی مباهات یا سرافرازی یک دین یا باوراست. این گوشه از رمز را نظامی با اشاره به آیین سیمرغی چنین می گشاید : « سریر سرافراز شد نام او ـ درو تخت کیخسرو و جام او » و نیز « سریر افروز اقلیم معانی ـ ولایت گیر ملک زندگانی ».
« عبدالصمد » را اگر رمزگونه نگاه کنیم، می شود « ابدالصمد » نوشت. اِبدال به معنی قرار دادن حرفی به جای حرف دیگر است ، ابدال صمد یعنی تغییر حرف های "صمد" می شود که می شود مبدل کردن "صمد" به « س ، مذ » . سه مذ یا سه مد به معنای سئنا sēna یعنی سیمرغ است که در شاهنامه زال پدر رستم(انسان = مردم) را پرورش می دهد . از نگاه رمز این نشان ها در این بیت هست؛ «لشکر غم» یعنی ابر سیاه ، « بُخت » که خدایی ایرانی و نشان کفر است ، « فخر دین » که سرافرازی باور یا کیش است ، می تواند؛ سریر سرافراز ، باشد و سرانجام « عبدالصمد = ابدال صمد » که می شود سه مذ ، که همه نشانه های باور خرمی یا سیمرغی ( جهان خدایی ) است. درباره ی سیمرغ یا عنقا حافظ می گوید: « من به سر منزل عنقا نه به خود بردم راه ـ قطع این مرحله با مرغ سلیمان کردم 2 / 312 » ؛ مرغ سلیمان هد هد است و پیشه اش قاصدی و پیام رسانیدن است . مولوی بلخی می گوید: « نوبت هدهد رسید و پیشه اش ـ وآن بیان صنعت و اندیشه اش ».
فرهنگ فارسی معین درباره ی سیمرغ می نویسد : [ پهلوی sēna- murv , sēnē - muruk ] در فروردین یشت بند 97 آمده ، فروهر پاکدین سئنه saēna پسر اهوم ستوت را می ستاییم . . . در مینوگ خرت ( پازند ) آمده . . . آشیان سین مورو ( سیمرغ ) بر درخت " هرویسپ تخمک " است که آن را "جد بیش " ضد گزند می خوانند و هرگاه سین مورو از آن درخت برخیزد هزار شاخه از آن درخت بروید و چون بر آن نشیند هزار شاخه از آن بشکند و تخم هایش پراکنده گردد. » مهرگان و جشن خرمن و گردآوری تخمه ها، جشن خدای مهر یا سیمرغ و همای بوده است . لغت نامه ی دهخدا از قول فرخی سیستانی می نویسد: « مهرگان آمد و سیمرغ بجنبید زجای ـ تا کجا پر زند امسال و کجا دارد رای » . مهرگان ، مهر و سیمرغ افسانه نبودند بل که باورهایی بودند که مردم با آن ها زندگی می کرده اند. لغت نامه ی دهخدا زیر واژه ی مهریا خدای مهر می نویسد : « یکی ازبغان یا خداوندگاران آریایی یا هند و اروپایی پیش از روزگار زرتشت است. . . نام گیاهی باشد که آن را به فارسی مردم گیا و به عربی یبروح الصنم خوانند ...[( سبزه خط تو دیدیم و ز بستان بهشت ـ به طلبکاری این مهرگیاه آمده‌ایم 3/366 م.ت.ب)] آریاییان هنگام ورود به ایران قوای طبیعت مثل خورشید و ماه و ستارگان و آتش و خاک و باد و آب را می پرستیدند. خدایانی را هم که مظهر قوای طبیعت بودند « دئوه » می خوانده اند. . . » واژه ی دئوه در فارسی بد نام شده و امروز " دیو " نامیده می شود و عاشق را هم که مذهب او عشق است ؛ دیوانه می نامند. یادآور می شویم که حافظ نیز مانند پدران آریایی خود پرستنده و ستایش کننده ی قوای طبیعت بوده است : « مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو ـ یادم از کشته ی خویش آمد و هنگام درو 1 / 399 ». این بیت خواجه ، همانند شعر فرخی درباره ی سیمرغ و مهرگان است که در بالا از آن یاد کردیم.
غم خواری ـ دهخدا در زیر این واژه می نویسد : « دوستی حقیقی و شفقت و شرکت در غم و اندوه ، تیمار داری ، دلسوزی ، غمگساری ، مهربُنی و . . . »
معنای بیت بالا، به گونه ای معمولی و متعارف می شود : شمار لشکر غم ( کدام لشکر و چرا ؟ ) فراوان شد ، از اقبال ( بَخت ) یاری می خواهم تا افتخار دین ، بنده ی خدا (کدام بنده ی خدا و یا کدام عبدالصمد ؟ و این چه رابطه ای با دلبر و گیسوی وی دارد ؟ ) باشد که غمگساری کند. اما به چشم ما، این بیت دارای رمزی بوده و ما کوشیدیم آن را بگشاییم . کار به درازا کشید و پیچیدگی های فراوانی داشت.
چکیده بیت هشت؛
8 ـ سیاهی زلف دلبر( غم دلبر ) بی شمار شد ، از ایزد رهایی بخش ( دبیر فلک یا عطارد ) یاری می خواهم، امیدوارم سرافراز کیش ( یا کیش سرافراز )؛ سه مذ ( sēna سئنا = سیمرغ ) خدای مهر، دلسوزی و مهربُنی کند.
نتیجه :
در این غزل خواجه ی شیراز درباره ی درون مایه ی فرهنگ ایرانی که وفاداری به انسان ، موسیقی ، می ، پیمانه و پیمان است؛ سخن می گوید. رمز عشق خود را به ایزد مهر به شیوه ای رندانه بازگو می کند و سراندیشه های رندی را به گونه ی زیر بر می شمرد:
• رند وفاداری به انسان را نکوکاری می داند( بیت 1 )
• برای رند بانگ نای و موسیقی پیام درونی انسان است و « می » نشان وفاداری به
فرهنگ مردم پرست ایران است. ( بیت 2 )
• در راه عشق به انسان وفادار است و از بی مهری یار( مردم ) ناامید نمی شود( بیت 3 )
• رند می داند که دستیابی به زلف یار و مهرورزی با وی دشوار است و این دشواری را از ویژگی های خصلت انسان می داند. ( بیت 4 )
• زاهد پشمینه پوش را از عشق و رمز و راز مستی ، بی بهره می داند.( بیت 5 )
• رند که پای بند هیچ آداب دینی و اجتماعی نیست خود را در برابر نوع انسان کوچک و کم بها می داند. ( بیت 6 )
• رندان نیز مانند عیاران در راه عشق به مردم از بند و زنجیر باکی ندارند ( بیت 7 )
• رند در راه عشق از خدای مهر( س مد = sēna سئنا = سیمرغ ) دلسوزی و مهر بُنی می خواهد. (بیت 8 )
• چشم یار را زیبا ، افسونکار و درد سرآفرین می داند. ( بیت 9 )
منوچهر تقوی بیات

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

nabavar در ‫۹ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۶، ساعت ۰۰:۳۷ نوشته:

همین مانده بود که بَخت را ” بُخت “ بخوانیم
خداوند شفا بدهد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

حسین در ‫۹ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۶، ساعت ۱۵:۴۷ نوشته:

بیت اول را من چنین سراغ دارم
آن کیست کز راه کرم با چون منی یاری کند
بر جای بدکاری چو من یک دم نکوکاری کند

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

naaz در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، جمعه ۱۲ خرداد ۱۳۹۶، ساعت ۱۸:۰۹ نوشته:

هفته بعد باز دیدیمش گفتیم اسمت چی بود؟
گفت :دلبر که جان فرسود از او!
گفتیم مگه تو هم بلدی؟ گفت :اسممه! رفت.
عین رفتن جان از بدن، دیدم که جانم میرود!

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

عقل سرخ در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ تیر ۱۳۹۶، ساعت ۲۰:۲۳ نوشته:

وزنی زیبا و تند با قافیه میانی.طبق اطلاعات کسب شده فخرالدین عبدالصمد استاد شیخ بوده

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

فرخ مردان در ‫۹ سال قبل، جمعه ۲۰ مرداد ۱۳۹۶، ساعت ۱۰:۰۷ نوشته:

1- توضیحات @ سید علی ساقی را بخوانید. مطابق حاشیه قزوینی-غنی، منظور "عبدالصمد بحرآبادی از رجال و امرای معاصر حافظ" بوده است که ظاهرا تعمدا ندیده گرفته اید.
2- چرا اگرچیزی را معنی نتوانستید کنید یا مبهم بود به هردلیلی، نتیجه می گیرید فورا که رمز آلود و پرده درپرده است؟ هر بچه ای هم متوجه میشود این اسم عبدالصمد اشاره به شخصی هست و یک مدحِ با متانت هست در واقع.
واقعا هدف از بالا بردن این شعرای گرانقدر به مقام ماورای انسانی چیست؟ آیا فکر میکنید خدمتی به فرهنگ ما میشود؟ اینها هم آدمهایی بوده اند مثل من و شما، فرزند زمان خودشان و البته با استعدادی سرشار. بت درست نکنید لطفا.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

ادوارد در ‫۸ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۷ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۱۱:۳۵ نوشته:

اقای فرخ شما همانطور که خود فرموده اید بچه ها اینگونه میفهمند و البته افرادی که اینگونه نمی فهمند و نظری مخالف نظر شما دارند انسان های بزرگی هستند که در پیاله عکس رخ یار دیده اند و بچه های بیخیر از لذت شرب مدام انها بهتر است به بازی های خود مشغول باشند و از ظن خود یار ایشان نشوند و این حکم ادب است . و خوب است که بزرگ شویم و نه از روی هوس بلکه از روی فهم و منطق با مطالعه و تحقیق مطلبی را درک کرده ابتدا برای خود و سپس در صورت لزوم برای غیر نقل کنیم
امیدوارم موفق باشید

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

بی سواد در ‫۸ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۷ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۱۶:۳۹ نوشته:

naaz,
دلبر رخت سفر بسته بود ، دلشده سرآسیمه، بی قرار
دیوان خواجه گشود:
دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد........
باورش دشخوار است، اما راست است، پیش آمد
به چشم خویش دیدم.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

کامر در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۱۱ آذر ۱۳۹۶، ساعت ۰۱:۴۲ نوشته:

8-شد‌ لشکر‌غم بی‌عدد ‌از ‌بُخت می‌خواهم مدد
تا فخر دین عبدالصمد باشد که غمخواری کند
مراد از فخر دین حضرت مولی امیر المومنین علیه السلام است که هم فخر دین است و هم بنده خاص حضرت صمد که از اسماء الهیه است و است که امداد به بندگان خدا میرساند چون اولا حضرت حافظ از دراویش و صوفیه و از اولیاء الهی و عرفا حقیقی است که به وصال یار رسیده است و اکثر اهل باطن و تصوف و عرفان حقیقی سلسله خود را به حضرت مولی منتهی می دانند و چون حضرت مولی صاحب ولایت کلیه الهیه هست که مقام ولایت هم همان مقام عبودیت محضه است و ممد و امداد رسان برای تمام مخلوقات عالم، لذا شعر حضرت حافظ را باید بر اساس مرامش تفسیر کرد نه بر اساس پندار خود و گرایش اعتقادی خود

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

امیرحسین در ‫۸ سال و ۷ ماه قبل، دوشنبه ۴ دی ۱۳۹۶، ساعت ۰۴:۳۲ نوشته:

استاد شهرام ناظری این شعر را فوق العاده زیبا خواندند...واقعا با آواز ایشان می توان خیلی زیبا دردناکی غم عشق موجود در این شعر را درک کرد.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

نیکومنش در ‫۸ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۳۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۱۵:۱۵ نوشته:

درود بیکران بر دوستان جان
-آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند
بر جای بدکاری چو من یک دم نکوکاری کند
معنی و مفهوم ابیات:آن عاشق صاحب نظر به وصال رسیده کیست و کجاست که از روی کرم به وفا داری هم کیشی با من ، منی که الوده به گناه منیت هستم را به سوی دوست رهنمون کرده و در حق من نکو کاری کرده باشد
2-اول به بانگ نای و نی آرد به دل پیغام وی
وان گه به یک پیمانه می با من وفاداری کند
بدین گونه که به دلیل کامیابی از دوست وجود او چون نی و هرچه از دهان او بیرون می اید آوای دوست است باعث آسوده خاطری روح و روانم گشته وبه یاد وصال با دوست با من هم پیمانه شده وجام وجودم را از می معشوق لبریز کند.
3-دلبر که جان فرسود از او کام دلم نگشود از او
نومید نتوان بود از او باشد که دلداری کند
وبا اینکار از انجا که چشم دلم هنوز به رخ زیبای دوست منور نگشته و جانم در این راه فرسوده گشته است و هنوز امید به وصالش در وجودم برق می زند موجب ارام دل و خاطر من گردد.
4-گفتم گره نگشوده‌ام زان طره تا من بوده‌ام
گفتا منش فرموده‌ام تا با تو طراری کند
به او گفتم که با این همه تلاش از زمانی که هست شده ام هنوز نتوانسته ام حتی یک گره از زلف یارم را باز کنم و دایما اسیر زنجیر زلف یار هستم او به من گفت من چنین خواسته ام که با تو چنین دلبری و افسونگری کند
5-پشمینه پوش تندخو از عشق نشنیده‌است بو
از مستیش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند
به او گفتم که این پشمینه پوستان قیافه حق به جانب گرفته تند خو از عشق هیچ بویی نبرده اند لطف کن و رمزی از حقایق عشق برایشان باز گو کن که دست از این خود باهوشی برداشته و به عشق برسند
6_چون من گدای بی‌نشان مشکل بود یاری چنان
سلطان کجا عیش نهان با رند بازاری کند
به او گفتم گدای بینام و نشانی چومن چگونه می تواند آن پادشاه عالم را به یاری برگزیند و چگونه ممکن است سلطان نظر و علاقه پنهانی و درونی با من رند مقیم کوچه بازار داشته باشد
7-زان طره پرپیچ و خم سهل است اگر بینم ستم
از بند و زنجیرش چه غم هر کس که عیاری کند
من در راه عشق محبوب همچو آن عیار و جوانمرد جان باخته ای هستم که هیچ ترسی از بند و زنجیر گیسوان یار ندارم و محال هست که از ستم ‌و جفا های زلف یار رنجشی به دل بگیرم
8- شد لشکر غم بی عدد از بخت می‌خواهم مدد
تا فخر دین عبدالصمد باشد که غمخواری کند
در راه عشق او از هر جهت غم های فراوان به سوی من روانه می شوند دستم به دامن اقبال دراز گردیده که مرد یگانه و بی همتای خدایی که باعث مباهات دین می باشد (مجازا وزیر...)پیدا شده و غمخواری مرا بکند
-با چشم پرنیرنگ او حافظ مکن آهنگ او
کان طره شبرنگ او بسیار طراری کند
او به من گفت:حافظ با چشمان پر از حیله و فریبی که من از نگار ازلی سراغ دارم قصدو نیت او را نداشته باش چرا که زلف مجعد به هم پیچیده او بسیار بی رحم و جان کش و یغماگر می باشد.
سربه زیرو کامیاب

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

احمد در ‫۸ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۱ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۱۸:۰۹ نوشته:

در هرزمان مجذوبان وعشاق پوشیده ای وجود دارند که بعضی از اولیاء آنان را میشناسند چه بسا فخرالدین عبدالصمد یکی از آنان بوده باشد . این عشاق به خداوند بسیار نزدیک اند که بقیه از آنان طلب کار گشایی مسایل روحی را میکنند.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

روفیا در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۲۰ خرداد ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۳۷ نوشته:

دوستان دیرین
در کانال تلگرامی گنجور لینک گروهی برای حافظ خوانی درج شده است.
اگر دوست دارید عضو شوید.
گرچه تعداد پست های متفرقه بسیار زیاد است و رشته افکار دایما از هم گسسته می شود.
بنده درآن گروه پرسیدم فاعل این بیت کیست :
اول به بانگ نای و نی آرد به من پیغام وی
وانگه به یک پیمانه می با من وفاداری کند
ولی پاسخی نگرفتم.
نیم بیت نخست از پیغام رسان می گوید،
نیم بیت دوم چه می گوید؟
پیغام رسان با یک پیمانه می وفاداری کند؟؟
وفاداری یعنی کار را به انتها رساندن!
مگر اینکه بگوییم پیغام رسان خود معشوق است که با به ارمغان آوردن عشق پیغام و موهبتی از جانب خدای « وی » می آورد!

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

حسین،۱ در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۲۰ خرداد ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۳۷ نوشته:

روفیای گرامی
نمی دانم من اشتباه فهم می کنم یا شما به بیت اول غزل التفات نکردید.
آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند
بر جای بدکاری چو من یک دم نکوکاری کند
اول به بانگ نای و نی آرد به دل پیغام وی
وان گه به یک پیمانه می با من وفاداری کند
شاعر به دنبال کسی ست که به بانک نای و نی از معشوق پیغامی آورد ، سپس با او هم پیاله شود. و این لطف را منتهای نکوکاری و وفاداری پیام آور می شمارد.
یا شاید هم در آخر غزل از اقبال خویش مدد میخواهد و امیدش به عبدالصمد است و یاری او
اگر منظور شاعر را متوجه نشدم خواهش می کنم راهنمایی کنید.
زنده باشید

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

روفیا در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، دوشنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۲۶ نوشته:

نمی دانم حسین،1 گرامی
وفاداری یعنی به جای آوردن پیمان
انتظار وفاداری از پیامرسان و بعد هم پیالگی کمی عجیب است نیست؟
البته شاید چون این موضوع یک بک گراند ناخوشایند در ذهن من دارد چنین احساس می کنم.
مردی در شیراز دلباخته دخترکی بود و نمی دانم از چه رو برای برقراری ارتباط با وی دست به نامه نگاری زده بود و نامه ها را به دخترخاله اش می داد تا به معشوق برساند.
دخترخاله نامه رسان هم در این آمد و شد از فرصت استفاده کرد و حق وفاداری با پسرخاله را تمام و کمال به جای آورد. القصه ازدواج سر گرفت و ثمره آن هم سه فرزند معلول بود.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

نادر.. در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، دوشنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۴۹ نوشته:

درود دوستان جان
به گمانم منظور حافظ پیام رسانی است که به مقام وحدت رسیده و با این هم پیالگی، او را نیز بی خویش خواهد نمود..
عهد ما با لب شیرین دهنان بست خدا...

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

روفیا در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، دوشنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۰۰ نوشته:

درود نادر جان
چنین پیام رسانی که شما توصیف کردید بس اغواگر و وسوسه انگیز می نماید!
معشوق هر چه باشد بهتر از این نمی تواند باشد!

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

حسین،۱ در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، دوشنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۳۱ نوشته:

آفرین نادر.. گرامی
خلوص نیت و بی آلایش بودن نعمتی ست ارزنده
مبارکتان باشد
زنده باشید

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

۷ در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۲ خرداد ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۴۸ نوشته:

پشمینه پوش تندخو فاعل است که به جای آن کیست می آید(شاید فرستاده صمد آقا) و مزه شراب را به کام تلخ تلخ میکند و شاعر از بخت بد خویش به بخت بلند عبدالصمد تونل میزند و کرم و وفاداری را بی واسطه در او می یابد.
کرم میتواند کیسه پول باشد.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

حسین،۱ در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، پنجشنبه ۲۴ خرداد ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۲۴ نوشته:

حسین،1 نوشته:
آفرین نادر.. گرامی
خلوص نیت و بی آلایش بودن نعمتی ست ارزنده
مبارکتان باشد
زنده باشید
با تشکر، نظر شما به زودی پس از بازبینی برای همه قابل مشاهده خواهد بود.
هنوز در باز بینی ست؟

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

حسین،۱ در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، پنجشنبه ۲۴ خرداد ۱۳۹۷، ساعت ۰۱:۲۸ نوشته:

دوستان جان
چهار بار حاشیه نوشتم ، رفت به محاق بازنینی
زنده باشید

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

علی در ‫۸ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۳ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۶:۴۸ نوشته:

چقد قشنگه این شعر. حال و هوای عجیبی داره

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

سیدعلی ساقی در ‫۸ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۴۱ نوشته:

جناب فرخ خان درنوشته این ناتوان مطلبی درمورد فخردین عبدالصمد آنگونه که شما روایت نموده اید وجودندارد. احتمالاً نوشته ی عزیزی دیگررامطالعه فرموده سپس روی انتقادتان رابه سمت حقیرگرفته اید. تنها چیزی که من درمورد این بنده خدا نوشته ام این است:
".....از طالع واقبالِ نیک کمک می طلبم وامیدوارم که “فخر دین عبدالصمد” ( از عالمان و اندیشمندانِ هم عصرِ حافظ ) به دادم برسدوباعطوفت ومهربانی،غم ازدلم به زداید"
لطفاً درمطالعه وانتقادازمطلب دقت فرمائید.
ضمن اینکه بنده هم باشما درمورد تفسیرها وتاویلهای متعصّبانه که شما اشاره فرموده اید هم نظروموافق هستم.
بنده نیز مثل شما ازکسانی که مغرضانه یاجاهلانه حافظ رادر جایگاهی دورازدسترس قرارمی دهند دلم خون است. حافظ مردمی ترین شاعرتاریخ این سرزمین هست واتّفاقاً برخلاف نظرهمین آقایی که شما مطالب اورا اشتباهاً به من نسبت داده اید حافظ همه ی عقاید خودرا پیرامون خدا ،عشق،انسانیّت ودین ومذهب،تعصّب وخشکه مغزی و..... خیلی ساده، روشن وبی تکلّف باشهامتی بی نظیربیان کرده ونیازی نیست مابه آنها آب وتاب داده وچیزهایی اضافه کنیم که روح نازنین حافظ نیزازآنها بی خبربوده وقطعا باشنیدن آنها به خنده می افتد. سوال فرموده بودید که چرا این حضرات چنین می کنند وحافظ را رازآلود وقلعه ای تسخیرناپذیرمعرفی می کنند؟ پاسخ روشن است آنها ازشناخته شدن حقیقت حافظ هراس دارند ونمی خواهند مردم باشخصیت وطرزفکر این رندِ فرهیخته آشناشوند. برای آنکه اندیشه های ناب حافظانه باتعصّب وخشونت وجنگ وریاکاری همخوانی ندارد واگرپرده ازاین اندیشه های نغزوروشنگرانه برداشته شود ریاکاران رسواخواهندشد.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

سیدعلی ساقی در ‫۸ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۴۰ نوشته:

جناب فرهادپیرمرد،درنوشته این ناتوان هرگز ادّعا نشده که حافظ باد وخورشید می پرستیده ، این حاصل خطای برداشت ِشماست. حافظ خداپرست بوده حافظ ِ قرآن بوده ودرفضایی کاملاً مذهبی بزرگ شده بود، لیکن باتوجه به غزلیّاتی که ازاوبه جامانده،دیری نکشیده که بامشاهده ی تعصّب ودروغ ودغل وریاکاری ازمتشرّعین یکسویه نگرِ آن زمان، همانها که امروزه نیزبصورت داعش ظهورکرده وغیرازخودشان همه راناحق می شمارند، خیلی زود طریق رندی درپیش گرفت،تعصّب وفرقه گرایی وخشکه مغزی را نشانه ی جهالت ونادانی دانست وبه یک نوع آزاداندیشی بامحوریت عشق ومحبت وانسانیّت رسید وتاپایان عمردراین طریق گام برداشت. ازهمین روست که اندیشه های اوباضوابط ومعیارهای مذهبی،قومی گرایی وتعصّب همخوانی ندارد. اورندی وارسته ازقید وبندِ تعلّقات دُنیی ودینی هست واورانمی توان به هیچ یک ازادیان نسبت داد. به صرف ِ خواندن یک یا چند بیت ازحافظ درمورد یک مذهب،نتیجه گیری درمورد اینکه حافظ چه مذهبی داشته نادرست ونشانه ی شتابزدگیست. باید کلیّات اندیشه های اورا کاوید تابه نتیجه ی قابل قبولی دست یافت.اودرحالی که درقالب هیچ یک ازمذاهب ومسلکها نمی گنجد با همه ی مذاهب،ملّتها ومسلکها نیزپیوندی عمیق دارد چراکه اوطریق عشق وانسانیت رابرگزیده واین طریق شاهراه همه ی طریقهاست.
جنگ هفتاد ودوملت همه عذربنه
چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

سید حسن در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۵۳ نوشته:

این غزل فوق العاده است و یک شاهکار، رحمت خدا به روان پاک حافظ که نظیر نداره واقعا.
راجع به مصرع دوم بیت آخر که یکی از دوستان هم در همون حاشیه های اول تذکر داده بود که باید تصحیح بشه خواستم بگم باید به این شکل تصحیح بشه: کان چشم مست شنگ او...
یعنی دو کلمه مست و شنگ به این ترتیب پشت هم بیایند. احتمال میدم منظور دوستمون هم همین بوده و اشتباهشون از بی دقتی بوده.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

فاطمه در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۵۳ نوشته:

اگر می خواهید این شعر وارد جان شما شود، به آلبوم آتشی در نیستان با آواز استاد شهرام ناظری کوش دهید.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محمد رضا در ‫۶ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۵۲ نوشته:

درودها دوستان
زنده باد سید علی ساقی

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محمد رضا در ‫۶ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۵۳ نوشته:

به نظر بنده حرفهای سید علی ساقی کاملا صحیح است در مورد اندیشه حافظ

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

برگ بی برگی در ‫۶ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۸:۳۱ نوشته:

با چشمِ پُر نیرنگِ او، حافظ مکن آهنگِ او

کان طُرِّهٔ شب رنگِ او بسیار طَرّاری کند

نیرنگ شاید همان تدبیر باشد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

احسان در ‫۶ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۰ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۲۱ نوشته:

حافظ شنید از بخت یار آمد رسید بر آن عیار... سالم سلیم آمد حکیم هر دم نکو کاری کند...

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

رحمت مقصودلو در ‫۶ سال و ۵ ماه قبل، پنجشنبه ۸ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۳۷ نوشته:

سلام گرم به همه ی دوستانی که در این مباحث عشق و محبت عرفان و ادراک جانب ادب و نزاکت را رعایت کردند و ما را از فیض کلام خویش پر نصیب.
در پایان یک سوال دبیرستانی داشتم خارج از مباحث شلوغ و پر غوغای عشق زمینی و آ سمانیتان و آن
نقش ش در بیت پشمینه پوش تند خو از عشق نشنیده ست بو
از مستیش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند بسیار سپاس

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

کمیل در ‫۳ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۲۸ خرداد ۱۴۰۲، ساعت ۱۰:۵۴ پاسخ داده:

با سلام خدمت جناب مقصودلوی بزرگوار.

ضمیر «ش» در اصل برای فعل بگو بوده و در اینجا رقص ضمیر رخ داده و ش بعد از مستی آمده. یعنی در اصل بوده «از مستی رمزی بگویش» یعنی از مستب به او رمزی بگو و چون بعد از حرف اضافه آمده اگر اشتباه نکنم باید نقش متمم داشته‌باشه.

امیدوارم اشتباه نکرده باشم. فرخنده و سرزنده باشید.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

رحمت مقصودلو در ‫۶ سال و ۵ ماه قبل، پنجشنبه ۸ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۴۱ نوشته:

سلام
من در این غوغای عشق حقیقی و مجازی سوال دبیرستانی داشتم و آن نقش "ش" در مستیش است
از مستیش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

.. در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۰۵:۳۵ نوشته:

درود
به گمانم ش مفعول غیرمستقیم است
از مستی برای او چیزی بگو (که او بی‌خبر از عالم مستی‌است)

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

nabavar در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۰۸:۵۰ نوشته:

پشمینه پوش تندخو از عشق نشنیده‌است بو
از مستیش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند
تند خویی را به مغرور بودن می توان تعبیر کرد
و رمزگفتن را به هشداردادن

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

بابک چندم در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۶:۵۹ نوشته:

مستیش یا مستی اش -> مستی از آن عشق است و نه پشمینه پوشِ تند خوی...
می گوید از مستیِ عشق ( عشق مستی آور است و خود نیز از آن مستی مستِ مست است) برای پشمینه پوش رمزی بگو تا هوش و حواسش را از دست بدهد...

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

۸ در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۲۵ نوشته:

پشمینه پوش تندخو را که بویی از عشق نبرده است، رمز مستی بگشایید تا دست از هشیاری بشوید.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

بابک چندم در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، شنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۲۸ نوشته:

8 جان
موافق نیستم!
اگر که "رمز مستی بگشایید" برابر با آنرا در کل آشکار، هویدا، فهمیدنی کنید باشد...می گوید "رمزی" یا یک رمز از رموز، به عبارتی گوشه ای، ذره ای از آن گافیست...
دیگر آنکه جنابش صاحب اختیار نیست که به خواست خود " دست از هشیاری بشوید"، بلکه این یک رمز از رموز یا گوشه ای، ذره ای از آن هوش را از کله او می رباید، از هوش می رود، بی هوش می شود...
@ رضا ساقی
به گمانم روی سخن فرخ با شما نبود و با دیگرانی بود که بیان شما را نادیده گرفتند...

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

بابک چندم در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، شنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۳۲ نوشته:

کافیست

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

۸ در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، شنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۳۶ نوشته:

بابک جان،
بی گمان به از من میدانیدکه ضمایر ملکی م ت ش
و...... گاه در حالت مفعولی اند، به ویژه در شعر:
که گفتت برو دست رستم ببند؟!
بگذشت و بازم آتش در خرمن جنون زد
و سحرم دولت بیدار به بالین آمد
در بیت مورد اشاره روی سخن با پشمینه پوش تند خویی است که میباید راز مستی ( بخوانید عشق ) را دریابد.
ای بسا خواجه بر عماد کرمانی خرده می گرفته است
که مراد شاه شجاع بود، شعر نیکو می سرود و شاعر گویا بر او رشک می برده است والله اعلم

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

nabavar در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، شنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۵۸ نوشته:

پشمینه پوش تندخو از عشق نشنیده‌است بو
از مستیش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند
گمانم بر دو وجهه بودن مستیش است
این ”مستیش“ میتواند هم به عشق اشاره باشد و از نظری دیگر به پشمینه پوش:
از مستی عشق رمزی به پشمینه پوش بگو
واز منظر دیگر
از مستی ای که پشمینه پوش پس از آگاهی از رمز و راز ، خود نیز مست عشق خواهد شد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

بابک چندم در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۰۰:۴۸ نوشته:

ناباور جان،
گزینه دوم را بی خیال شو...
سلسله مراتب اینگونه است:
مستیش-> شنیدن رمز آن مستی-> "تا" هشیاری از سرش بپرد
1-مستیش : مستیِ که؟ پشمینه پوش که بویی از عشق نبرده که مست باشد، پس مستی از آن عشق است.
2- رمزی : رمز بیانگر آن مستی است، پشمینه پوش هم که مست نبود، پس این رمزی از مستی عشق است. اگر مست می بود که دیگر نیاز به شنیدن رمز نداشت....
3- تا: تا رمز را نشنیده ترک هشیاری نمی کند، رمز مستی که؟ خودش؟صحبت از مستی و رمز و رازش پیش از شنیدن آن رمز و راز است و نه پس از آن -> که پس از شنیدن آن هوش از سرش می رود

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

nabavar در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۲:۵۲ نوشته:

گرامی بابک
این بازبینی گنجور هم جان به لبم کرد
باش تا مجوز صادر شود

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

بابک چندم در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۴:۳۶ نوشته:

چشم،
نشسته ام و تِکون نمی خورم...

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

nabavar در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۶:۰۲ نوشته:

چشمانت سلامت

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

nabavar در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۲۱:۴۹ نوشته:

باز هم به محاق سانسور رفت

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

lahze در ‫۶ سال و ۲ ماه قبل، پنجشنبه ۱۵ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۲۷ نوشته:

سلام
تابلو هست که حافظ در مستیش منظورش عشق بوده. میگه از مستی عشق یک رمزی از دریای رموز براش بگو تا هوشیاری خودش رو از دست بده
ترسم که اشک در غم ما پرده در شود
وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

امین در ‫۶ سال قبل، پنجشنبه ۱۶ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۱۶:۵۸ نوشته:

درود بر همه ی دوستان و گنجوریان
خوانش این غزل توسط مرشد مرادی در دهه ی پنجاه که در برنامه گلچین هفته پخش شده رو گوش کنید تا عظمت این شعر دستتون بیاد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

عرفان در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۲ مهر ۱۳۹۹، ساعت ۱۱:۴۲ نوشته:

خوانش آقای فریدون فرح اندوز در اولین ویس بسیار زیبا بود حتما گوش بدین

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

Tak در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۵ مهر ۱۳۹۹، ساعت ۱۸:۳۷ نوشته:

در دیوانی که من دارم بیت آخر به این صورت هست .
مصرع دوم : کان چشم مست شنگ او بسیاری مکاری کند .
باتوجه به مصرع اول به نظر میاد درست باشه .

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محمود عبادی در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، دوشنبه ۱۷ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۷:۲۳ نوشته:

دوستان عزیز:
آیا توجه کرده اید که جز مصرع اول مطلع در الباقی اولین مصع ها ی این غزل زیبا قافیه وجود دارد مثلا:
اول به بانک نای و نی/ آرد بدل پیغام وی
و الی آخر غزل.
زبان فارسی در دست خواجه مانند موم بوده است اگر تنگنای قافیه سبب شده است که عده ای از شعرا نتوانسته اند شعر خوب بگویند این عرصه برای خواجه جولانگاهی بوده است تازیباتراین حرف ها را در دلکش ترین اوزان عروضی برای من و شما بیادگار بگذارد.
ما باید شکر گذار خدا باشیم که پارسی زبان مادری ما میباشد چرا که بوسیله آن میتوانیم شعر خواجه را بخوانیم و لذت ببریم.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محمود عبادی در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۳ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۶:۲۴ نوشته:

دوستان توجه کرده اید که غیر از مصرع اول مطلع در اولین مصراع های بقییه ابیات این غزل خواجه غوغا کرده است بنوعی که در هرمصرع قافیه و وزن وجود دارد به عنوان مثال " پشمینه پوش تند خو/ کز عشق نشینده بو" که بین کلمه خو و کلمه بو قافیه وجود دارد خواجه هر چه گفته دلربائی کرده است. وی با انتخاب زیباترین اوزان عروضی ما نند بحر رمل عده زیادی از غزلیاتش را در این وزن سروده است و بهمین ترتیب است وزن دلنشین غزل حاضرکه رجز مثمن سالم است و سعدی نیز در این وزن پیش از حافظ طبع آزمائی کرده است.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

زیبا در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۳۰ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۱۴ نوشته:

با تشکر از همه نکات مفیدی که دوستان زحمت کشیدن و گذاشتن. یک طرح کلی که به نظر من می رسه: حال و هوای شعر غمگین است. حافظ در دوران سیاهی است که نای و نی قدغن شده و البته می. همه هم به نام دین. و از طرفی وفاداری بسیار بسیار نایاب شده! حافظ که اینکاره هست پس در این دوران بدکار محسوب می شود. در ناامیدی و قحطی وفاداری آرزوی کسی می کند که این نوش دارو را به مردم بدحال برساند پس آن فرد باید واقعا وفادار باشد. اولا نوای نای و نی را که مستقیم از دلبر به دل پیغام می آورد. دوم پیمانه ای می برای حافظ. چرا آرزوی می دارد؟ در ادامه شعر: شکایت از دلبر در این دوران سیاه و اوضاع پیچاپیچ و در هم بر هم زمانه که روح زلال را رنج می دهد. شاید همان دلبر هم به حافظ می گوید با این پشمینه پوشان عیبجو از مستی حرف بزن باشد که دست بردارند. بنابراین حافظ دوباره به خودش می آید و مقام دلبر را که قبلا از او گله کرده بود یادآور می شود و به پیشنهاد او تصمیم به عیاری می گیرد ... تا می رسد به نام کسی که دعا می کند از او دستگیری کند و غمش را بزداید. در بیت آخر هم شاید دوباره به خودش نهیب می زند که قصد این زمانه پر نیرنگ نکن ...

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

رضا در ‫۵ سال و ۵ ماه قبل، یکشنبه ۳ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۰۱:۲۳ نوشته:

مرشد مرادی بخشی از این شعر را به طرز فوق العاده ای اجرا کرده اند:
پیوند به وبگاه بیرونی

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

در سکوت در ‫۴ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۱۱ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۶:۲۰ نوشته:

این غزل را "در سکوت" بشنوید

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

یوسف شیردلپور در ‫۳ سال و ۶ ماه قبل، یکشنبه ۲ بهمن ۱۴۰۱، ساعت ۱۶:۵۶ نوشته:

بادرود بیکران خدمت دوستان گرامی گنجوری وزحمت کشان این سایت پربار ومفید ادبی،

این غزل حضرت حافظ هم زیباست

اما براستی ببشتریا همه غرلیات حافظ

که نه بیشتر شاعران مشهور ما پرمعنا وزیبا هستند واینکه بگیم مولانا دراوج وصدر بوده یا حافظ، نه این طور هم نیست،نظردادن اولاً کارماتیست درنتیجه نظ دادن درمورد همه شاعران کمی مشکل است چون هرشاعری در یک سبک وسوغی تبحری خاص دارد وشاهکاری در سرودن شعر یکی معنوی یکی حماسی

یکی عرفان وآن یکی عاشقانه وحتی اجتماعی وگاها سیاسی،

بطور مثال غزل 403

فروغی بسطامی،

گرعارف حق بینی چشم ازهمه برهم زن،

یاقصیده 25 سعدی دروصف بهار،

402 سنایی

ملکا ذکر تو گویم که توپاکی وخدایی،

وشعر حماسی وعاشقانه َسراسر عشق وسوز وگدازفردوسی بزرگ،

همی نالد رستم از مرگ اسفندیار

ندارد بجزناله از اویادگار

اخ که باخواندن این شعر بویژه این بیت آتیشی بجان آدمی میافتاد و سرپاشعله میشود وشوق و امید ماورایی، یا شعر

بمیرید بمیرید دراین عشق بمیرید

حضرت مولانا،

هرچند بسیاری از استادید واهل ادب وادبیات واندیشمندان پژوهشگران براین باورند که مولانا یک سروگردن بقول معروف ازهمه بالاتر است بنده کمینه برای نظرات این عزیزان هم کمال احترام راقایلم اما هرگلی بویی درود ها بر همه عزیزان وسروران 💐💐✋

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

پرگل غفاری در ‫۳ سال قبل، سه‌شنبه ۳ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۲۱:۴۸ نوشته:

ممنون از اقای سید علی ساقی که شعر حضرت حافظو انقد قشنگ تفسیر کردن 💛

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

دکتر صحافیان در ‫۲ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۲، ساعت ۰۸:۴۱ نوشته:

آیا بزرگ منشی پیدا می‌شود که( پس از این همه فراق؛ معشوق یا حال خوش) وفادارمان باشد و در حق بدکرداری مانند من( ایهام:مانند من به جای بدی خوبی کند) نیکوکاری پیشه کند.
۲- نخست پیام دلکشش را با نوای موسیقی به دل رساند، پس از آن با یک پیمانه شراب بیخودی بر سر وفا رود.
۳- دلم در این فراق فرسوده شد، اما نومید نیستم در انتظار کامروایی‌اش می‌مانم(خانلری: کار دلم)
۴- در شکایت از این فراق گفتم حتی یک بار هم گیسوانت را باز نکرده‌ام، پاسخ داد: خودم به آنها گفته‌ام تو را در فراق بگذارند.
۵-صوفی پشمینه‌پوش با اخلاق تندش یقینا از عشق بهره‌ای نبرده است.از این مستی رمزی برایش بازگو، تا بی‌خود شود(خانلری: تنگ‌خو- همه دریافتها و خلق‌های نیکو در دوری از خودخواهی است)
۶- (در نفی خودخواهی)
گدای بی‌نام و نشانی چون من، چگونه معشوقی چون تو داشته باشد؟! آری سلطان عشق، عیش مخفیانه با رند بازاری نمی‌کند.
۷- ستم دیدن از گیسوان پر پیچ و خمش، برایم آسان است. هر کس در برابرش سرکشی کند گرفتار بند و زنجیر خواهد شد.
۸- اکنون که لشگر غم بی‌اندازه شده از سرنوشت یاری می‌طلبم، تا افتخار دین عبدالصمد غمخوار زخمهایم شود( دکتر تقوی بیات در گنجور با نگاه رمزآلود به کل غزل نگاه کرده‌اند که ایهام زیبایی است: پژوهندگانی چون دکتر غنی و معین برای عبدالصمد نامی نیافته‌اند که هم‌عصر حافظ باشد.اگر به چشم رمز نگاه کنیم:سه مد یا سه مذ به معنای سئنا‌ یعنی سیمرغ...)
۹- ای حافظ! با این چشم پرفریب قصد دیدارش را نکن! که آن زلف سیاه بسیار ستمکار است.(خانلری: کان چشم مست شنگ او بسیار مکاری کند)
دکتر مهدی صحافیان
آرامش و پرواز روح

پیوند به وبگاه بیرونی

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

شهریار در ‫۱ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۹ تیر ۱۴۰۴، ساعت ۰۰:۴۳ نوشته:

سلام

این شعر با صدای شهرام ناظری حال آدم را دگرگون می کند گوئی پیوند آدم با این دنیای خاکی قطع می شود

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

شهریار در ‫۱ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۹ تیر ۱۴۰۴، ساعت ۰۰:۴۷ نوشته:

مولانا و حافظ ستارگان آسمان شعرند

شهرام ناظری هم به غایت زیبا شعر این ستارگان را می خواند

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

شهریار در ‫۱ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۹ تیر ۱۴۰۴، ساعت ۰۰:۵۲ نوشته:

من تحلیل دوستان را چه در مورد این شعر و یا سایر اشعار می خوانم و برخی از تحلیل ها به جان و دل می نشینند و آشکارا پیداست که اهل مطالعه و نظرند.

دوستانی به نام امین کیخا و روفیا بسیار دلنشین می نویسند

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

شهریار در ‫۱ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۹ تیر ۱۴۰۴، ساعت ۰۱:۰۴ نوشته:

خواندن درست منطوق ادبی شعر و تفسیر درست آن ملازمه دارد با یک آشنائی نسبی با اسلوب شعر خوانی.

خواندن شعر بر اساس منطق مجرد آن(صرفا تکیه بر متن)لازم اما کافی نیست.

مهارت خاص نیاز است.روح شعر بر خود متن،مرجح است.بین آن دو همپوشانی برقرار می باشد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

شهریار در ‫۱ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۹ تیر ۱۴۰۴، ساعت ۰۱:۱۳ نوشته:

اشعار حافظ در نهایت عشق و کمال سروده شده اند.

وقتی می خوانی در لحظه پی به اعجاز و ایجاز آن اشعار می بری.

در یک مصرع کوتاه دنیائی از معنا و معرفت مستتر است.

مدلول الفاظ اشعار حافظ برای ما قابل فهم نیست.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

شهریار در ‫۱ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۹ تیر ۱۴۰۴، ساعت ۰۱:۱۹ نوشته:

ولی برای من مولانا انسان و شاعر دیگریست.

ابیات او به رشته ای مروارید می ماند که تا ابد هیچ نیروئی توان گسلیدن آن را ندارد.

از این همه تبحر در چیدمان کلمات رازآلود در کنار هم،دنیای شعر در حیرت است.

هیچ کلمه و یا جمله ای که قابلیت توصیف مولانا را دارا باشد به واقع وجود ندارد.

او یک خدای بالقوه است

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

شهریار در ‫۱ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۹ تیر ۱۴۰۴، ساعت ۰۱:۴۳ نوشته:

دیوان کبیر او به مانند هدیه ای آسمانی از سوی پروردگار به بشریت است.

خواندن آن روح را به تلاطم و پروار در می آورد.

اشعار مولانا نه این که معنا را نشان دهند بلکه خود باطن و معنا هستند.

او انگار به راز خلقت آگاه است

تمام دنیا و ظاهر و باطن در اشعار او می غلتند.

تمام کلمات ساده و غامض بدون هیچ نقصان گو اینکه در همیان و در محضر اویند برای خلق مثنوی معنوی و دیوان شمس.

تسلط مولانا بر نحوه به کارگیری و چینش کلمات یک تسلط محیط است

او پروردگار تمام شعراست.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

شهریار در ‫۱ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۹ تیر ۱۴۰۴، ساعت ۰۲:۲۵ نوشته:

دوستی به نام امیر حسین در بالا گفتند که صدای شهرام ناظری غم عشق موجود در این شعر رو به خوبی نشان می دهد.

دقیقا همینگونه است که امیرحسین بیان کردند.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

شهریار در ‫۱ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۹ تیر ۱۴۰۴، ساعت ۰۲:۳۳ نوشته:

قطع نظر از این که مقصود حافظ کدامین عشق است زمینی یا آسمانی،باید توامان و دفعتا عاشق شده باشی و شکست خورده باشی تا ذره ای از سعه و ضیق این شعر را بفهمی.

همچنین است راجع به غزل زیبای " ای ساربان " سعدی

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

شهریار در ‫۱ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۹ تیر ۱۴۰۴، ساعت ۰۲:۵۷ نوشته:

رشته تحصیلی من ادبیات نیست.

صرفا یک شعرخوان عام هستم.

بنابراین بدیهی ست قدرت تحلیل من از شعر اندک باشد.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

علی احمدی در ‫۷ ماه قبل، جمعه ۱۲ دی ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۰۰ نوشته:

آن کیست کز رویِ کرم، با ما وفاداری کند

بر جایِ بدکاری چو من، یک دَم نکوکاری کند

چه کسیست که از روی بزرگواری با ما وفاداری کند یعنی در راه عشق با ما وفادار بماند و مثل یک ساقی رفتار کند .و نسبت به من که از نظر اهل شریعت بدکار خوانده می شوم نیکوکاری کند .

اول به بانگِ نای و نی، آرد به دل پیغامِ وی

وانگه به یک پیمانه مِی، با من وفاداری کند

اول با نوای نی و آواز خود پیغام معشوق را برساند و سپس با یک پیمانه شراب وفاداری اش را اثبات کند .

حافظ به دنبال کسی است که مثل او حدیث مطرب و می را بشناسد و در راه عاشقی با او وفادار بماند .

دلبر که جان فرسود از او، کامِ دلم نَگْشود از او

نومید نتْوان بود از او، باشد که دلداری کند

از این بیت از معشوق صحبت می کند .می گوید جانم از بابت دلبر فرسوده شد ولی به آرزوی دلم نرسیدم.اما ناامید نیستم امید دارم که هوای دلم را داشته باشد.

گفتم گره نَگْشوده‌ام، زان طُرِّه تا من بوده‌ام

گفتا مَنَش فرموده‌ام، تا با تو طَرّاری کند

به دلبر گفتم گره آن موی کنار پیشانی ات را نتوانستم باز کنم او گفت خودم به او دستور داده ام تا با تو مثل راهزن رفتار کند .

از نظر حافظ زلف یار، راه پر پیچ و خم عاشقی است که عاشق باید گره هایش را یکی یکی باز کند تا به روی یار برسد .

پشمینه‌پوشِ تندخو، از عشق نشنیده‌است بو

از مَستیَش رمزی بگو، تا تَرکِ هشیاری کند

رو به یاران وفادار می کند و می گوید آن صوفی پشمینه پوش که تندخو شده است بویی از عشق نبرده است تو بیا و رازی از مستی به او بگو تا دیگر هشیار نماند و مست شود.

نکته جالب ارتباط تندخویی با هشیاری است .حافظ تندخویی را ناشی از محاسبات عقل و ایده آل گرایی آن می داند .چیزی که در مستی وجود ندارد .در مستی عقل مهار می شود و به قاعده های دست و پاگیر اعتنایی نمی شود.

چون من گدایِ بی‌نشان، مشکل بُوَد یاری چُنان

سلطان کجا عیشِ نهان، با رندِ بازاری کند؟

در مورد معشوق به یک نتیجه می رسد :برای گدای بی نشانی چون من دشوار است یاری مثل او داشته باشم او مثل سلطانی است که نمی تواند با یک لاابالی بازاری مثل من در نهان به عیش بپردازد .

زان طُرِّهٔ پُرپیچ و خَم، سهل است اگر بینم ستم

از بند و زنجیرش چه غم، هر کس که عیّاری کند؟

بنابر این فهمیدن ستم دیدن از آن زلف کنار پیشانی پر پیچ و خم (راه عاشقی پر از چالش) دشوار نیست .من که عیار هستم از ریسمان و زنجیر زلفش غمی ندارم .

شد لشکرِ غم بی عدد، از بخت می‌خواهم مدد

تا فخرِ دین عَبدُالصَّمَد، باشد که غمخواری کند

بی عدد در اینجا یعنی بیشمار .می گوید لشکر غم بیشمار شده است و از عدد بیرون است از بخت و اقبال کمک می خواهم تا کسی مثل فخرالدین عبدالصمد بیاید و غمخواری کند .

یک خوانش دیگر هم جای تامل دارد .عبارت"بختِ مِی" را در نظر بگیرید .از بختِ مِی خواهم مدد یعنی از فرصتی که به من مِی داده شود استقبال می کنم تا لشکر غم را به عقب برانم .و این تعبیر به نظرم برای این بیت مناسب تر است.

با چشمِ پُرنیرنگِ او، حافظ مکن آهنگِ او

کان طُرِّهٔ شبرنگِ او، بسیار طَرّاری کند

علیرغم همه امیدی که حافظ برای رفع غم عشق و نوشیدن دوباره می و مستی دارد ولی به خود هشدار می دهد که داستان چالشهای عشق ادامه دارد .دوباره یار با چشمان فریبنده اش تو را به زلف خود فرامی خواند تو فریبش را نخور چون طره (زلف) سیاهش بسیار راهزنی خواهد کرد و در حسرت وصال یار دوباره غمگین خواهی شد .

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.

	غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
	راهنمای نوار ابزار
	پیشخان کاربر
	اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر
	اعلان‌های کاربر
	ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
	خروج از حساب کاربری گنجور
	لغزش به پایین صفحه
	لغزش به بالای صفحه
	لغزش به بخش اطلاعات شعر
	فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
	فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط
	کپی نشانی شعر جاری در گنجور
	کپی متن شعر جاری در گنجور
	همرسانی متن شعر جاری در گنجور
	نشان کردن شعر جاری
	ویرایش شعر جاری
	ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
	شعر یا بخش قبلی
	شعر یا بخش بعدی

ورود به گنجور

غزل شمارهٔ ۱۹۱