گنجور » حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۴

وزن:	مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
قالب شعری:	غزل
منبع اولیه:	ویکی‌درج
تعداد ابیات:	۸

رونوشت متن رونوشت نشانی نمای مشابه کتابهای چاپی (فقط رایانه)

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به ستایش زیبایی و魅力 معشوق خود پرداخته و او را به آفتاب و زیبایی‌های نادر تشبیه می‌کند. او اظهار می‌کند که کسی که به زلف و زیبایی‌های معشوق بی‌توجه باشد، همیشه در رنج و درد خواهد بود. شاعر همچنین عشق خود را به معشوق بیان کرده و به شوق و تکرار زیبایی‌های او اشاره می‌کند، به طوری که هر لحظه برای او تازگی و حسنی جدید دارد. نهایتاً، او از عشق و علاقه‌اش به معشوق سخن می‌گوید و آرزوی دیدار او را در دل دارد.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

برگردان به زبان ساده

# جمالت آفتابِ هر نظر باد

ز خوبی رویِ خوبت خوب‌تر باد

هوش مصنوعی: خوش‌صورتی تو مانند خورشید است و هر کسی که به تو نگاه کند، باید از زیبایی تو زیباتر شود.

اخطار: برگردان‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

# هُمای زلفِ شاهین شهپرت را

دلِ شاهانِ عالم زیرِ پَر باد

هوش مصنوعی: زلف زیبای شاهین، که استعاره‌ای از جمال محبوب است، دل شاهان جهان را تسخیر کرده و به اسارت خود درآورده است.

# کسی کو بستهٔ زلفت نباشد

چو زلفت درهم و زیر و زبر باد

هوش مصنوعی: کسی که در بند زلف تو نیست، باید بداند که زلف تو مانند پرچم آشفته و درهم است.

# دلی کو عاشقِ رویت نباشد

همیشه غرقه در خونِ جگر باد

هوش مصنوعی: هرکس که عاشق روی تو نباشد، باید همیشه در درد و رنج و عذاب زندگی کند.

# بُتا چون غَمزه‌ات ناوَک فشاند

دلِ مجروحِ من پیشش سپر باد

هوش مصنوعی: ای معشوق، وقتی که با ناز و غمزه‌ات به من نگه می‌کنی، دلم که زخمی است، از شدت عشق و درد باید تسلیم شود و به پیش تو بیفتد.

# چو لعل شکَّرینَت بوسه بخشد

مذاقِ جانِ من زو پُرشِکر باد

هوش مصنوعی: وقتی لب‌های شکرین تو بوسه‌ای به من می‌دهند، جانم شیرین می‌شود و خوشی زیادی را تجربه می‌کنم.

# مرا از توست هر دم تازه عشقی

تو را هر ساعتی حُسنی دگر باد

هوش مصنوعی: هر لحظه عشق جدیدی به تو دارم و امیدوارم هر ساعت بر زیبایی‌های تو افزوده شود.

# به جان، مشتاق روی توست حافظ

تو را در حالِ مشتاقان نظر باد

هوش مصنوعی: حافظ جان خود را فدای زیبایی تو می‌کند و امیدوار است که تو به حال دلدادگان خود توجه کنی.

پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی

راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

غزل شمارهٔ ۱۰۴ به خوانش فریدون فرح‌اندوز
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.

غزل شمارهٔ ۱۰۴ به خوانش سهیل قاسمی

غزل شمارهٔ ۱۰۴ به خوانش محسن لیله‌کوهی

غزل شمارهٔ ۱۰۴ به خوانش فاطمه زندی

غزل شمارهٔ ۱۰۴ به خوانش محمدرضا مومن نژاد

همهٔ خوانش‌هاautorenew

غزل شمارهٔ ۱۰۴ به خوانش پری ساتکنی عندلیب

غزل شمارهٔ ۱۰۴ به خوانش سارنگ صیرفیان

غزل شمارهٔ ۱۰۴ به خوانش مریم فقیهی کیا

غزل شمارهٔ ۱۰۴ به خوانش احسان حلاج

غزل شمارهٔ ۱۰۴ به خوانش افسر آریا

غزل شمارهٔ ۱۰۴ به خوانش نازنین بازیان

فعال یا غیرفعال‌سازی قفل متن روی خوانش من بخوانم

شرح صوتی غزل شمارهٔ ۱۰۴ به خوانش محمدرضا ضیاء
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.

فعال یا غیرفعال‌سازی قفل متن روی خوانش

منتسب به هر دو سخنور

ناصر بجه‌ای » غزلیات » شمارهٔ ۸ » بیت ۱

جمالش آفتاب هر نظر باد

ز خوبی روی خوبش خوب‌تر باد

همین شعر » بیت ۱

جمالت آفتابِ هر نظر باد

ز خوبی رویِ خوبت خوب‌تر باد

چطور یک شعر می‌تواند به چند شاعر منتسب باشد؟

ناصر الدین بجه‌ای که به ناصر الدین شیرازی و ناصر بجه‌ای هم شهرت دارد، از شاعران پارسی‌گوی سده هفتم و اوایل سده هشتم هجری بود. تخلّص شعری او «ناصر» بود. اشعارش به سعدی و حافظ نیز منتسب شده است. از او دیوان کاملی به جا نمانده. این شعر در دیوانچهٔ ناصر بجه‌ای فراهم شده به همت محمود مدبری و منتشر شده در جلد نهم ناموارهٔ دکتر محمود افشار صفحهٔ ۵۲۹۸ آمده است (با سپاس از دکتر رضا ضیاء جهت ارائهٔ منبع).

پیشنهاد مشق شعر

فخرالدین اسعد گرگانی » ویس و رامین » بخش ۳ - گفتار اندر ستایش سلطان ابوطالب طغرل‌بک

کجا رزمش بود پیروزگر باد

کجا بزمش بود با جاه و فر باد

مشاهدهٔ ۳ مورد هم آهنگ دیگر از فخرالدین اسعد گرگانی

امیر معزی » قصاید » شمارهٔ ۹۶

بقای شهریار تاجور باد

پناهش کردگار دادگر باد

دلیلش دولت و بخت جوان باد

ندیمش نصرت و فتح و ظفر باد

ز رزم شاه در مشرق نشان باد

[...]

نظامی » خمسه » خسرو و شیرین » بخش ۲۹ - مجلس بزم خسرو و باز آمدن شاپور

مرادش با سعادت ره‌سپر باد

ز نو هر روزش اقبالی دگر باد

مشاهدهٔ ۱ مورد هم آهنگ دیگر از نظامی

سید حسن غزنوی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۱۵

فشاند از سوسن و گل سیم و زر باد

زهی بادی که رحمت باد بر باد

به داد از نقش آذر صد نشان خاک

نمود از سحر مانی صد اثر باد

مثال چشم آدم شد مگر ابر

[...]

عطار » خسرونامه » بخش ۱۲ - سبب نظم كتاب

چنین دریا ز دُر پیوسته پُرباد

نثار هر دُری صد دانه دُر باد

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین

تا به حال ۱۶ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...

همیرضا در ‫۱۷ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۱۴ دی ۱۳۸۷، ساعت ۱۷:۵۶ نوشته:

این شعر را برخی از آن حافظ نمی‏دانند و آن را به شاعرانی نظیر ناصر بجه‌‏ای (از معاصران سعدی) یا امیر عبدالمجید منتسب می‏کنند.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

مهسا در ‫۱۷ سال قبل، پنجشنبه ۱۶ مهر ۱۳۸۸، ساعت ۱۵:۲۰ نوشته:

عاشق اسم هما هستم

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

مجید باهر در ‫۱۵ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۸ اسفند ۱۳۸۹، ساعت ۱۴:۰۲ نوشته:

سلام به همه دوستداران شعر و ادب
در غزل در دیوان دگه بجای ضمیر مخاطب ضمیر غایب استعمال شده
جمالش آفتاب هر نظر باد
ز خوبی روی خوبش خوبتر باد
همای زلف شاهین شهپرش را
دل شاهان عالم زیر پر باد
کسی کو بسته زلفش نباشد
چو زلفش درهم و زیر و زبر باد
دلی کو عاشق رویش نباشد
همیشه غرقه در خون جگر باد
اما اگه به بقیه ابیات نگاه کنیم بجای ضمیر غایب ضمیر مخاطب درست تر است مثل :
بتا چون غمزه‌ات ناوک فشاند
چو لعل شکرینت بوسه بخشد
مرا از توست هر دم تازه عشقی
پس ضمیر مخاطب درست تر است
ازان جا که شعر کلام بلیغ است و کلام بلیغ توجیح پذیر من نیز به گمان خود چند کلمه در شرح این ابیات مینویسم امید گستاخی تلقی نگردد
آفتاب چون محور و مرکز منظومه شمسی بشمار میرود و محبوب حقیقی نیز محور و مرکز است ولی دید و دانش هرکس بدان نمی رسد حضرت حافظ دعا میکنه که جمال محبوب محراق و مرکز توجه هر نظر باد
درین شکی نیست که رخ محبوب در خوبی بی همتا است ولی در دید و دانش همه نیست از ان سبب حضرت دعا میکند که :ز خوبی روی خوبت خوبتر باد یعنی در دید و بصیرت همه خوبی هایت نمایان باد
همای زلف شاهین شهپرت را
دل شاهان عالم زیر پر باد
همای زلف را اگر اضافه بیانی تصور کنم و مراد از ان عشق بگریم و شاهین شهپر را جذبه از جذبات عشق
چون دل و عشق ظرف و مطروف اند و باهم حالیت و محلیت دارند و دل سلطان و حاکم بدن است پس اگر عشق محبوب حقیقی سایه در قلمرو دل اندازد تمام سلاطین زیز سلطه حکم او ایند از حظرت دعا میکند که همه زیر حکم و سلطه باد
کسی کو بسته زلفت نباشد
چو زلفت درهم و زیر و زبر باد
هرانکه در بند وابسته عشق و محبتت نیست حالش مثل زلف پریشان که همه کسرات است الهی زیر و زبر باد
جای دگه میفرماید : هرانکه نیست درین حلقه زنده بعشق براو نمرده بفتوای من نماز کنید
ادامه دارد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

آشنا در ‫۱۳ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۱، ساعت ۰۶:۵۳ نوشته:

همای زلف شاهین شهپرت را
دل شاهان عالم زیر پر باد این زلفیکه چون همای اگر سایه اش بر سر کسی بیافتد او را به پادشاهی میرساند (بی نیازی)مانند پر اصلی (شاه پر)پرواز پرنده است که بی وجودش دل توان پر کشیدن ندارد.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

چنگیز گهرویی در ‫۱۲ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۴ شهریور ۱۳۹۳، ساعت ۱۱:۳۷ نوشته:

دو شرح بر بیت دوم امده .فهم هر دوی این عزیزان با اجازه بسیار مهجورو غریب و غلط میباشد .در فکر فرهنگ و عرفان حافظ زلف جایگاه و مامن و محل دلها میباشد . زلفت هزار دل به یک تار مو ببست *صبا در ان سر زلف ار دل مرا بینی *در پیچ طره تو دل بی حفاظ من *ای که در زنجیر رلفت جای چندین اشناست *و در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت .اما معنی بیت .زلف تو جای دلهی شاهان عالم بادیا همای زلف شاهین شهپر تو دل شاهان عالم را زیر پر بگیرد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

کمال در ‫۱۱ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۴، ساعت ۲۳:۰۳ نوشته:

یک فال جهت این غزل:
ای صاحب فال،خوشابه حال دل نرم و
عاشق وچشم معشوق شناس شماکه،،،
پیوسته جویای وصال است،چه کامیاب
وسعادتمندیدشماکه پیوسته زبان دعا،،
داریدنه نفرین هرچندکه ممکن است،،،،،
گاهی هم محبوب آنگونه که بایدبه شما
توجه نکنداماآفرین برشماکه پیوسته،،،
درانتظاروصال وروزهای خوب آینده ،،
هستید

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محدث در ‫۱۱ سال قبل، پنجشنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۴، ساعت ۲۱:۳۵ نوشته:

علامه ی طباطبایی چنانکه گفته می شود در شعر حافظ شناسی ید طولا و تبحر بسیاری داشته است. مرحوم آیت الله شیخ علی سعادت پرور تهرانی شرحی بر اشعار حافظ بر اساس تقریرات درس علامه ی طباطبایی نوشته است که به گمانم در 10 جلد چاپ شده است. من دو سه جلدش را دیده ام ولی فکر کنم دیدگاه علامه نسبت به اشعار حافظ رندانه تر از این نوشته های مرحوم سعادت پرور است و الله اعلم. نام شرح ایشان" جمال آفتاب" است که با تفال به دیوان خواجه و از همین غزل زیبا اخذ شده است.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

فریبا نصیرآبادی در ‫۱۰ سال و ۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱ مهر ۱۳۹۵، ساعت ۱۸:۴۶ نوشته:

بسیار زیبا

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

نادر.. در ‫۹ سال و ۵ ماه قبل، جمعه ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۶، ساعت ۲۱:۱۹ نوشته:

مرا "از" توست هر دم تازه عشقی...

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

تماشاگه راز در ‫۸ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ آذر ۱۳۹۶، ساعت ۰۷:۲۶ نوشته:

شرح جلالی بر حافظ – دکتر عبدالحسین جلالیانمعانی لغات غزل (104)
همای زلف: (اضافه تشبیهی) زلف به علت دردست باد بودن در فضا به مرغ هما تشبیه شده.
زلف شاهین شهپر: (اضافه تشبیهی) زلف به شهپر شاهین تشبیه شده است.
همای زلف شاهین شهپر: گیسوان دردست باد.
بستة زلف: اسیر زلف، گرفتار زلف.
غرقه در خون جگر باد: در غم و اندوه غرق باد، در مضیقه باد، در اضطراب باد.
بتا: بگذار تا، بهل تا.
ناوک: تیر.
ناوک فشاند: تیرپرتاب کند.
لعل شکرین: لب قرمز رنگ شیرین گفتار.
مذاق: جای ذائقه، چشایی.
مذاق جان من زو پر شکر باد: کام جام من از آن شیرین باد.
ترا‌هرساعتی‌حسنی‌دگرباد: ساعت به‌ساعت حسنت فزون باد،‌حسن تو همیشه در فزون باد.
به جان: از صمیم جان، با تمام وجود.

معانی ابیات غزل (104)
(1) روی زیبایت به مانند خورشید، روشنی ‌بخش در پای دیده هر بیننده باد. روی خوبت از خوب هم خوبتر است.
(2) دل پادشاهان عالم زیر بال همای زلف چون شاهین تیز پرواز تو باد.
(3) کسی که به زلف دل نبسته‌ باشد خدا کند که به مانند زلف تو درهم و برهم و پریشان گردد.
(4) الهی دلی که عاشق روی تو نیست همیشه غرق درغم و اندوه و دچار اضطراب باشد.
(5) بگذار، آن زمان که چشمت با ناز و غمزه، تیر کرشمه پرتاب می‌کند، دل آزرده من در برابر آن سپر گردد…
(6) (و) چون لب لعل شیرین تو بوسه می‌بخشد، کام جان من از آن در شیرینی فرو رود.
(7) هر لحظه عشق من به تو صورتی تازه به خود می‌گیرد. آرزومندم که تو هم هر ساعتی جلوه تازه‌تری به خود بگیری.
(8) حافظ به جان اشتیاق دیدن روی تو را دارد. از خدا می‌خواهم که تو هم به حال دوستداران خود توجه داشته باشی.
شرح ابیات غزل (104)
وزن غزل: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیل
بحر غزل: هزج مسدس مقصور
*
این غزل از تراوشات ذوقی ایام شباب شاعر است که با زبان ساده و بدون نکات ایهامی و عرفانی سروده شده است. دقت درمضمون بیت ششم و دعای مشروطی که به ظاهر در حق محبوب ولی در باطن در حق خود می‌کند ما را به این نکته متوجه می‌سازد که این دعایی است رندانه در عبارتی رندانه از رندی در غزلی عاشقانه. شاعر می‌گوید آنگاه که لبت بوسه‌یی به من بدهد، الهی مذاق جان من از لعل شکرین تو شیرین باشد!
****

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۸ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۲۵ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۰۲:۰۰ نوشته:

جمالت آفتاب هر نظر باد

ز خوبی روی خوبت خوبتر باد

این غزل عاشقانه خطاب به معشوقی زمینیست وبرداشت عرفانی،باعث ازبین رفتن ظرافتهای شعری می گردد و جایگاهی ندارد. متاسّفانه شاهدهستیم که بعضی ازعرفان زدگان عزیز، همچنان براین نکته پای اصرارمی فشارند وازتمام غزلیّات حافظ برداشت های بنظرخودشان عرفانی می کنند! این واژه ها وعباراتی که دراین غزل بکارگرفته شده، درصورتی جالب و حس انگیز هستند که به معشوقی زمینی گفته شودنه خداوند!

شاعرخوش ذوق وصاحب نبوغی مثل حافظ، به خداوند نمی گوید روی ماهت ازخوب هم خوب تراست!! دراینصورت کلام کلامی شاعرانه نخواهد بود و لطفِ این سخن وقتی برجسته وحس انگیز می شود که خطاب به یک دوستی زمینی، رفیق گرمابه وگلستان ومقام معنوی مانند پیرمغان، ویا به معشوق خویش ویا.....بوده باشد. دراینصورت است که ظرافتهای شعری پدیدارمی گردد وآدمی حظًی روحانی می بردوبااحساسات وعواطف حافظ،همذات پنداری می کند

درحقیقیت محبوبیت حافظ به این نیست که همه ی غزلیّاتش عارفانه هست! اتّفاقاً محبوبیت اوبیشترمتاثّرازاین نکته هست که حافظ مثل هیچکدام ازعرفا نیست ویک ساختارشکنِ منحصربفردِ بی همتاست.

اوعلاوه برمتفاوت بودن ازعارفان،به قدری مهارت ونبوغ دارد که به راحتی می تواند با دوستان ِ گرمابه وگلستان خویش، بافرهنگ وادبیّات عارفانه سخن بگوید. اودرهمه ی عرصه ها ساختارشکنی بی ماننداست. هم اوست که بابی باکی ادبیّات عرفانی را ازانحصار چندنفر معدود خارج ساخت وبه میان مردم عوام آورد.

حافظ به مددِ نبوغ وشهامتی که درساختارشکنی دارد قدرت آن رادارد که درفراق ِرفیق وهمدم وهم پیاله ی خویش ناله ی عاشقانه ای غیرمعمول سردهد وباخودزمزمه کندکه: شربتی ازلبِ لعلش نچشیدیم وبرفت! غیرمعمول ازآن رو که چنین که دیگران، مضمون های اینچنینی را خطاب به جنس مخالف می گویند! امّا حافظِ ساختارشکن می داند چگونه ازعهده ی این کارظریف ولطف برآید.

ازکارهای غیرمعمول والبته اندیشه زا وحظّ انگیزحافظ این است که مفاهیم عرفانی رادر توصیف محبوب زمینی بکارمی گیرد ویابرعکس، محبوبِ آسمانی راباواژه های زمینی توصیف می کند تافاصله ی عوام باعارفان وفاصله ی خلق باخدارا را ازمیان بردارد وچه توفیق عظیم وشگفت انگیزی که دراین هدف والا بدست آورده است.!

اوگاه همانند یک دوست صمیمی درروبروی خدا چشم درچشم اودوخته می نشیند وبااوبه زبانی گلایه آمیز سخن می گوید!

این چه استغناست یارب وین چه حکمت قادراست؟

کاین همه آهِ نهان است ومجال آه نیست!

حافظ ازاین ساختارشکنی، طریق رندانگی رابنانهاد معنای واژه های بسیاری رادستخوش تغییر ودگرگونی نمود وبدانها ژرفا وعُمق بخشید وبه بیداری عمومی درهمه ی دورانهاکمک بزرگی نمود.

برگردیدم به غزل:

جمال: خوبی صورت وزیبایی سیرت، حُسن وجذابیّت

درمصرع اوّل زیبائیِ سیرت ودرمصرع دوّم زیبایی ِصورت محبوب موردتوجّه ومدّ نظرشاعرقرارگرفته وبه توصیف درآمده است.

"باد" دربعضی بیتها دعایی هست یعنی آرزومی کنم چنین رقم بخورد،الهی که چنین شود. باد دراین بیت به معنی اینچنین هست می باشد ودعایی نیست چراکه معشوق، سیرت وصورت زیبایی دارد که مثل آفتاب می درخشد.

معنی بیت: ای محبوب، زیبائی های سیرت تو همچون آفتابیست که درکانون توجّهاتِ همگان قراردارد. توباآن سیرتِ زیبایت همچون آفتاب، کریمانه می درخشی وبه چشمان همه روشنایی می بخشی. آفتاب به آبادی وویرانه یکسان وبی قیدوشرط می تابد ونمی تواند به کسی نتابد! تونیزازهرنظرشبیهِ آفتابی. روی خوب ونازنین تو ازهرچه که بدان خوب گفته شود خوبتراست. غایتِ خوبیست.

درآن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفت

جزاین قدَرکه رقیبان تندخو داری !

🌿━━━━━━🌿

هُمای زلفِ شاهین شهپرت را

دل شاهان عالم زیر پر باد

همای: مرغ هما مرغی است که او را مبارک دارند و چون پیدا شود مردم به تفأل در زیر سایه ی او روند. داستانهای زیادی درمورد همای وجود دارد. دریکی ازاین داستانها گویند وقتی می خواستند پادشاه انتخاب کنند همای را درمیان مردم رها می کردند روی دوش هرکس که می نشست آن فردخوش اقبال به عنوان پادشاه انتخاب می شد اشاره به این داستان نیزهست.

هُمای زلف: حافظ خوش ذوق، جنبش وحرکات زلفِ محبوب را به همای تشبیه کرده که مبارک ومیمون است. حالا این هُمایی که حافظ اززلف دلبرآفریده شاهین شهپرنیزهست! گل بودبه سبزه نیز آراسته شد. شاهین پادشاه پرندگان است خودهما نیز مبارک ومقدّس است پس ازترکیب این دو پرنده ای بالاتر ازشاهین وهما خَلق شد وآن پرنده چیزی نیست جززلف دلکش محبوب وممدوح حافظ.

باتوجًه به اینکه حافظ درهرغزلی که درمدح شاه شجاع سروده به زلف اونیز اشاره کرده است احتمالاً مخاطب این غزل، نیزشاه شجاع بوده باشد. شاه شجاع وسلسله ی آل مظفر به داشتن خط وخال وزلف سیاه شهرت داشتند وبه ویژه زلف دراز شاه شجاع زبانزد عام وخاص بود.

معنی بیت: ای حبیب من، توشاه شاهانی، همه ی پادشاهان زیرفرمان توهستند. سایه ی شهپرهمای زلف تو برسرشاهان جهان افتاده است وهمه ی آنها تحت فرمان واراده ی توهستند.

🌿━━━━━━🌿

نه به تنها حَیَوانات ونباتات وجماد

هرچه درعالم اَمراست به فرمان توباد

چنانکه گفته شد این تعریف وتوصیف های مبالغه آمیز زمانی خیال انگیز می نماید که به شخص والامقامی یا پادشاهی گفته شود: هرچه درعالم اَمراست به فرمان توباد! وگرنه اگرمخاطب اینگونه تعریف وتوصیف ها راخداوند درنظر بگیرم لطف سخن وظرافت مبالغه کاری ازبین می رود چراکه این یک امربدیهی روشن وعیانست که هرچه درعالم هست به فرمان خداست آنچه که عیانست چه حاجت به بیان است. بنابراین به نظم کشیدن این مطلب نه برای شاعر ونه برای خواننده وشنونده ی شعر هیچ لطف خاصی نداشته وهیچ حسی برنخواهدانگیخت. شعرباید چیز جدیدی داشته باشد تا مخاطبین خودرا به وادی اندیشه بکشاند.

توخودچه لعبتی ای شهسوارشیرین کار

که توسنی چوفلک رام تازیانه ی توست!

🌿━━━━━━🌿

کسی کو بسته ی زلفت نباشد

چو زلفت درهم وزیر و زبرباد

"بسته شدن به زلف" یعنی اسیر وگرفتارشدن درحلقه های زلف، دراینجا به گونه بکارگرفته شده که کنایه ازدسترسی به یاروصال است.

حافظ درعاشقی هم رندانه عمل می کند دل خودرادرحلقه های یارگرفتارمی کند تا بدینوسیله به یارمتصل ودسترسی میسّرباشد. بنابراین درنظرگاه حافظ گرفتاری درزلف یار،یک خوش اقبالیست نه بدبختی.

دراینجا نیزباد به معنی "اینگونه هست" می باشد. بعضی ها بی انصافی کرده "باد" را به معنی " آرزومندم اینگونه باد" گرفته اند که در اینصورت معنی بیت، طعم ِ نفرین به خود می گیرد! بدینصورت که حافظ آرزوی بد برای کسی که عاشق نیست می کند! درحالی که درعشق نفرین روانیست آن هم برای کسی که دلش نمی خواهدعاشق بوده باشد! حافظ با آن دل نازنینی که دارد امکان نداردبرای کسی نفرین وآرزوی بد کند. بالاترین خشم او برای مدّعیان ودلمردگان: «شمارابخیرو مارابسلامت یا باتونداریم سخن هست» نه نفرینی اینچنینی!. بنابراین باد دراین بیت نیزبه معنی " درواقع اینگونه هست" می باشد.

"زیر وزبر" دردومعنا بکاررفته است: چون برای بیان صفت دوموضوع متفاوت بکاررفته است. اولی برای زلف به معنای درهم وبرهم وپریشانی، دومی برای کسی که هنوز به دام زلف گرفتارنشده است به معنای، زیرو روشدن و درهم فرو شکستن،بی قراری وخرابی. به عبارتی هرکس گرفتاراین دام شود آرام گیرد وازبلایا درامان باشد.

معنی بیت: هرکسی که به دام زلف تو اسیروگرفتار نشده وبه تودسترسی هرچند دردام زلفت نداشته باشد روشن است که ازاین حسرت وناکامی درچه حالیست! اوبه مانند زلفِ پُرچین وشکن تو، درهم شکسته ای بیقرار وخراب وخمارهست. متقابلاً کسی که به اسارت حلقه های زلفت درآمده باشد ازهردوجهان آزاداست ودرآرامش وآسودگی معنوی بسرمی برد.

ازخلاف آمدِعادت به طلب کام که من

کسب جمعیّت ازآن زلف پریشان کردم

🌿━━━━━━🌿

دلی کو عاشق رویت نباشد

همیشه غرقه درخون جگرباد

مفهوم بیت پیشین درمضمونی دیگرآمده است.

معنی بیت: هردلی که ازعشق تومحروم مانده باشد ونتوانسته باشد عاشق روی ماهت گردد، وای به حال اوکه ازنعمت عظیمی بی نصیب افتاده است. همین که دستش ازاین درگاه کوتاه است دلش پُرازدرد واندوه وخون است،بیچاره وبدبخت وناکام هست.

خیره آن دیده که آبش نَبَردگریه ی عشق

تیره آن دل که دراو شمع محبّت نبود !

🌿━━━━━━🌿

بُتا چون غمزه‌ات ناوک فشاند

دل مجروح من پیشش سپر باد

بُتا : ای بت من، ای محبوب وای دلبر

بعضی بِتا می خوانند به معنی ِ بگذار ، بِهل.

غمزه: حرکات دلسِتانانه ی چشم وابرو و رفتاردلبرانه

ناوک: تیر.

معنی بیت: ای بُت من ، ای دلبرمن زمانی که ازغمزه های دلبرانه ات تیرپرتاب می شود دل مجروح من بااشتیاق، خودرا مقابل تیر غمزه های توقرارمی دهد تا زخمی دیگر بردارد! سعادت می خواهد که دل کسی درمعرض تیرنگاه وعشوه ی توبوده باشد.

دل که ازناوک مژگان تودرخون می گشت

بازمشتاق کمانخانه ی ابروی تو بود.

عشقبازی حقیقی نقش بازی کردن نیست باید سرببازی بایدبااشتیاق آماده ی مردن باشی تاعشق دروجودتوجریان پیداکند وگرنه ازاین فیض محروم خواهی ماند زیرا گوی عشق را باچوگان هوس نمی توان زد عشق کارعظیم وخطرناکست ودراولین گام باید درخلوص عشق قربانی وفداشد درغیراینصورت هیچ حاصلی نخواهدداشت.

🌿━━━━━━🌿

چو لَعلِ شکّرینت بوسه بخشد

مذاق جان من زاو پرشکرباد

لعل: کنایه ازلب سرخ وآبدار

لعل شکّرین: لب نوشین، ضمن آنکه اگر حدسمان درست بوده ومخاطب شاه شجاع بوده باشد اشاره به سخنان شیرین واشعاراونیزهست چراکه شاه شجاع خودشاعری شیرین بیان بود ودرعرصه ی هنروادبیات زمانه ی خویش جایگاه قابل قبولی داشت.

مذاق : کام،ذائقه

معنی بیت: هرگاه که ازآن لبهای سرخ ونوشین بوسه ای به من می بخشی، کام من شیرین و گوارا می گردد. یا هرگاه که ازلبهای شکرپاش تو هرگاه اشعاری بیرون می ریزد من کامروا می گردم.

گفتم زلَعل نوش لبان پیر راچه سود؟

گفتابه بوسه شکرین اَش جوان کنند.

🌿━━━━━━🌿

مراازتوست هردَم تازه عشقی

توراهر ساعتی حُسنی دگرباد

حُسن: جمال، زیبایی ونیکویی ظاهری وباطنی

معنی بیت: ای محبوب ،زیبائی های توهرلحظه درحال فزونیست وباهرجلوه ای ازمحاسن تو،من عشق تازه ای پیدا می کنم ومشتاق ترمی شوم.

حُسن توهمیشه درفزون باد

رویت همه ساله لاله گون باد

زندگانی بربسترعشق به سبک حافظانه، شرایطی را رقم می زند که شادمانی، جاودانگی وسعادتمندی درلحظه لحظه های زندگی جاری وقابل لمس باشد. درچنین حضورآگاهانه وعاشقانه، دل عاشق به رودخانه ای ازشعرهای جهان، تبدیل شده و زیبائیها ولطافتهای خیال انگیزی پدیدارمی شودوبه پیرامون خویش صفاوطراوت وتازگی می بخشد.

🌿━━━━━━🌿

به جان مشتاق روی توست حافظ

تو را در حال مشتاقان نظر باد

دراینجا "باد" را هم به معنای اینگونه هست می توان درنظرگرفت هم به معنای ای کاش اینگونه رقم بخورد.

معنی بیت: حافظ ازصمیم دل وجان مشتاق دیدن رخسارتوست آرزومندم که ازسرلطف وعنایت، حال مشتاقانت را دریابی وبدانی که چگونه تورا دوست دارم!

اندرسرما خیال عشقت

هرروزکه باد درفزون باد

عجیب ترین واسرارآمیزترین پدیده درجهان هستی همین عشقبازی هست آنچه که مختصراً باید ازاین موضوع درنظرداشت این هست که: عشق هرگز ایستا وثابت نیست جریانی زنده وپویاودرگردش است هیچ قانونی نداردکه حتمابایداین رابطه بین دونفر دائمی باشد چراکه عشق قائم به شخص مشخص نیست یک عاشق راستین ممکن است امروز عاشق این شخص شده وفردا عاشق شخص دیگری شده باشد یعنی اززیارت عشقی به زیارت عشقی دیگررفتن. بنابراین آنچه که اهمیت دارد خودماهیت عشق است که بایدهمواره جاری وپویاوتازه باشد. بنابراین برای حافظِ عاشق پیشه، عشق اهمیت داشت نه شاه یحیی وشاه شجاع و... ماهیت عشق برای حافظ ازهرچیزی والاتربود وافراد درتبه ی پایین ترقرارداشتند.

اماغالب مردمی که خودراعاشق می نامند برعکس عمل می کنند سعی می کنندباپیداکردن ترفندهاوحیله های پیچیده ،طرف مقابل رابه مالکیت وسلطه ی خویش درآورده وکاملاً اوراتصاحب کنند! غافل ازاینکه درصورت موفقیت در تصاحب دیگری، عشق راازدست می دهند چراکه فردمقابل دیگربه اسارت درآمده وتبدیل به برده ای فرمانبردارشده است روشن است که ازبرده واسیر، عشق گرفتن محال است چراکه عشق دربسترآزادی مجال شکوفندگی پیدامی کند نه دراسارت وبردگی. برای همین است که باگذشت اندک مدتی ازازدواج،میان دوعاشق ومعشوق، تنورعشق روبه سردی گراییده وخاموش می شود چون با بستن عقد وتعیین مهریه واقداماتی ازاین قبیل، عملاً راه رابرای فرارطرف مقابل بسته واورا زندانی کرده ایم قطعاً عشق بین زندانبان وزندانی نیزدوام چندانی نداشته وخیلی زودازبین رفتنیست.

درره عشق نشدکس به یقین محرم راز

هرکسی بَر حَسَب فکر گمانی دارد.

https://rezasaghy.blogfa.com/

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

دکتر صحافیان در ‫۵ سال و ۳ ماه قبل، شنبه ۹ مرداد ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۰۵ نوشته:

زیبایی خیره کننده ات نور هر چشمی شود! چهره زیبایت، فراتر از زیبایی باد!
همای زلف شاهین شهپرت را
دل شاهان عالم زیر پر باد
امواج زلفت چون پرواز هما باشکوه است که شهپر شاهین، به آن اوج داده، پس آرزو می کنم دل شاهان جهان زیر پرت باشند( به چالاکی صیدت شوند)
۳- آنکه دلبسته زلف زیبایت نیست، همچون زلفت سرنگون و پریشان باد!
۴- و آنکه بر چهره دلفروزت عشق نمی ورزد، همه لحظاتش غرق در ناکامی-خون جگر- باد!( خانلری: ضمیر ت در ۴ بیت بالا، ش می باشد و آرایه التفات از غایب به مخاطب دارد)
۵- ای بت زیبایم! آنگاه که با غمزه چشمانت، تیر می اندازی، دل زخمی ام سپر آن تیر باد( تا موجب نیستی و فنا شود)
۶- و آنگاه که یاقوت شیرین لبانت، بوسه ارزانی ام کند، مذاق جانم از آن پر شکر باد!
۷- چنان جذابی که هر لحظه از تو در وجودم عشقی متولد می شود، بر تو هر لحظه زیبایی دیگری افزون باد!
۸-حافظ به جان، شوق رویت را دارد، آرزومندم به حال مشتاقان نگاه عنایت کنی!
دکتر مهدی صحافیان
آرامش و پرواز روح

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

فرشید در ‫۴ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۱ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۰۲ نوشته:

مرا از توست هر دم تازه عشقی

تو را هر ساعتی حسنی دگر باد

عشق، شعله ای نیست که خاموش شود. شعله عشق نه تنها خاموش نمی شود بلکه هردم سرکش تر می شود. آنچه کهنه شود عشق نیست. عشق سراسر تازگی است، همیشه نو خواهد ماند. حسن محبوب ازلی بی پایان است و هیچ تکراری در تجلی او راه ندارد.

این دو، تازه های هستی است، عشق عاشقان او و حسن بی تکرار او. این دو با یکدیگر تناسب دارند و هماهنگند. عشق عاشق هردم تازه است و همواره خواستار جلوه های اوست و او تنها معشوقی است که با جلوه اش این عشق بی پایان را پاسخ می گوید. همه هستی، چشمه ای نو و پیوسته جاریست زیرا حقیقت آن گفتگو و نجوایی بین عاشق و معشوق است، عاشقی که با عشق دمادم تازه خویش، چشم به تماشای تجلیات یار دارد و به تماشای حسنش نشسته و یاری که با جلوه پیوسته و تکرار ناپذیرش عشق او را می بیند.

برگرفته از صفحه‌ی اینستاگرام مشرق ساغر

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

در سکوت در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۲۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۰۶ نوشته:

این غزل را "در سکوت" بشنوید

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

برگ بی برگی در ‫۳ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۱۷ دی ۱۴۰۱، ساعت ۱۹:۱۱ نوشته:

جمالت آفتابِ هر نظر باد

ز خوبی ، رویت خوبتر باد

نظر در ادبیاتِ عارفانه یعنی دیدنِ جهان از منظر و مردُمکِ چشمِ خداوند و هر انسانی که به چنین توفیقی دست یابد صفاتِ بالقوه خداوندی را در خود به فعل درآورده ، جمالِ حضرتِ حق در او قابل رؤیت است ، نگاه و نظرِ او به جهان همانند حضرتش به زیبایی و وسعتِ آفتاب خواهد بود ، پس‌ جهان و جهانیان از نور و گرمایِ او بهرمند می‌گردند ، در مصراع دوم می فرماید پیش از تجلیِ خداوند در آیینه تمام نمایِ انسان های کامل نیز رویِ او زیبا و سرچشمه همه نیکی ها بوده است و اکنون با هر انسان و خوبی که صاحبِ نظر و چشمِ جان بین شود روی و جمالِ حضرتِ دوست‌ خوبتر و زیبا تر بر جهانیان جلوه گری می کند ، حافظ در همین یک بیت کُلِ فلسفه وجودی و انگیزه خلقتِ انسان را بیان می کند که قرار است خداوند در انسان و در جهان فرم به خود زنده و رخسارِ زیبایش خوبتر و زیباتر دیده شود ، یعنی تا پیش از آفرینشِ انسان در جهان گنجی پنهان بوده است که اکنون با متجلی شدن در هر خوبی ( انسانی) ، خوبی و زیبایی های او آشکار تر می‌گردد .

هُمای زلفِ شاهین شهپرت را

دلِ شاهانِ عالم زیرِ پر باد

شهپر یعنی بال و پَرِ اصلیِ شاهین یا بازِ شاهی ، پس حافظ هر تارِ زلفِ حضرتِ دوست را به شهپری تشبیه می کند ، تجمیع آن زلف همایِ سعادتی ست که دل یا جانِ پادشاهانی همچون عطار و مولانا و حافظ را در این عالم زیرِ پر و بالِ حمایتِ خود قرار می دهد ، چنین امری پس از آن اتفاق می افتد که انسانی (خوبی) صاحبِ نظر و چشمِ جان بین شده ، به صفاتِ حضرتِ حق زنده شده باشد، پس‌ کُلِ کائنات او را زیرِ چترِ حمایتِ خود گرفته نهایتِ همکاری را در همه ابعادِ مادی و معنوی به انجام می رسانند.

کسی کو بسته زلفت نباشد

چو زلفت درهم و زیر و زبر باد

پس حافظ تنها راهِ نجات و رهایی از آشفتگی در این جهان را وابستگی انسان به زلفِ حضرت دوست می داند ، زلف در مصرع اول یعنی جذبه حضرتش که عاشق را بسوی رخسار رهنمون می شود و زلف در مصراع دوم کنایه از جذابیت های درهم و بر همِ چیزهای مادی این جهان است که گاهی زبر و بر وفقِ مراد و خواسته انسان است و موجبِ شادیِ موقت ، گاهی نیز از دست دادنش زیر و موجبِ ناکامی ، شکست و احساسِ سرخوردگی می گردد ، پس حافظ می‌فرماید اگر انسان عاشق و بسته زلفِ حضرت دوست نباشد همانندِ زلفِ آشفته اش در جهانِ فرم ناپایدار و زیر و زبر خواهد بود ، یعنی آرامش و قرار از دست می دهد و هموراه گمشده ای دارد که نمی داند چیست و با هیچ چیزِ مادی این جهانی نیز آن نظم و آرامش را بدست نمی آورد.

دلی کو عاشقِ رویت نباشد

همیشه غرقه در خونِ جگر باد

در ادامه بیت قبل می فرماید اگر انسان از زلف و امکاناتِ دنیای مادی بمنظور رسیدن به رخسار و دیدارِ رویش بهره نبرد علاوه بر اینکه دچارِ آشفتگی خواهد شد همواره جگرش غرقِ در خون می گردد ، یعنی زلف و امکاناتی که جهان در اختیارِ او قرار می دهد نه تنها آرامشی برای وی به ارمغان نمی آورد ،‌ بلکه همیشه انسان را غرق در درد و غم و ماتم می کند ، همه ما نمونه های بسیاری از انسانهای موفق در کسب و پیشه و حتی مشهور را می شناسیم که از ثروت ، مقام ، اعتبار ، همسر و حتی فرزندان خود به آرامش و نیکبختی نرسیده و حتی گاه می شنویم فلان سلبریتی دست به خود کشی زده یا دچار افسردگی شده است . حافظ می‌فرماید تنها با عشقِ رویِ دوست است که انسان می تواند از داشته های خود نیز بهرمند و شادمان شده ،‌به آرامش و آسایشِ حقیقی دست یابد.

بُتا چون غمزه ات ناوک فشاند

دلِ مجروح من پیشش سپر باد

بُت یا معشوق که زیباییِ محض است با غمزه و نظرِ لطفش به عاشق ،‌ ناوک یا تیرهایی را بسویِ عاشقی که بسته زلفِ اوست پرتاب می کند زیرا غیرتش اجازه نمی دهد مدعیِ عاشقی فقط زلف را بنگرد و از رخسار باز مانده و به آن بی توجهی کند ، اما واکنشِ عاشقِ راستین که تا اکنون زلفِ بدونِ رخسار را موجب خونِ جگر و درد وغم یافته قابلِ توجه است که همان دلِ مجروح و خون شده را سپری می کند برای تیرهای ناوک و مژگانِ بُت تا دلِ دلبستگی‌های ِزلف و دنیای مادی او شکافته و از درد و خون تُهی شود و پس از آن است که چنین دلی پاک و شایسته زنده شدن به عشق می گردد . مدعیِ عاشقی در برابر ناوک و تیرهای قضا که دلبستگی هایِ ذهنی زلف را نشانه گرفته واکنش نشان داده و سپر هایی را در راهِ ناوکها قرار می دهد ، مولانا در این رابطه می فرماید:

آنکه ز زخم تیرِ او کوه شکاف می کند / پیشِ گشاد تیرِ او ، وای اگر سپر برم

درواقع تیر و ناوکِ مژگان او کوهِ ذهنِ انسان را می شکافد اما انسان به خطا گمان می بَرد اگر از داشته های ذهنی خود محافظت نکند بدبخت و مفلس خواهد شد ، در صورتی که اگر در مقابل تیرهای قضا ،‌ فضای درونی را گشاده کند و با روی باز اتفاقات را پذیرا باشد ، اتفاقی برای داشته های او نخواهد افتاد و آنها را از دست نمی دهد .

چو لعلِ شکرینت بوسه بخشد

مذاقِ جانِ من زو پُر شکر باد

با آن کارِ شگرفی که انسانِ عاشق انجام می دهد و سرانجام دلی لایقِِ زنده شدن به عشق می یابد ، پس لعلِ شکرین و زندگی بخشِ بُت زیبا نیز عاشق را لایقِ عنایت و بخشندگی بوسه ای می بیند ، در مصراع دوم مذاقِ جان یعنی ذاتِ انسان شایسته چنین عنایت و بوسه ای ست ولی او بدستِ خود ، عمری خویش را از آن بوسه شکرین محروم کرده است ، ذائقه انسان بطور ذاتی متمایل به شیرینی و شادی ست ، ولی او با اصرار این ذائقه را به تلخی و ترشی عادت می دهد ، اما اکنون که دلی دارد سرشار از عشقِ آن بُتِ زیبا ، پس زندگی نیز با بوسه ای مذاقِ جانِ او را پر از شکر ، شیرینی ،‌ شادی و برکاتِ زندگی می کند .

مرا از توست هر دم تازه عشقی

تو را هر ساعتی حُسنی دگر باد

حافظ می‌فرماید اما دستیابی به شکرِ زندگی و آرامش دنیوی کمالِ خواسته عاشق نیست و کارِ عاشقی با آن بوسه شکرین به اتمام نمی رسد ، بلکه منظورِ اصلی این است که هر دم و لحظه از بُت و معشوق ، عشقی تازه و نو به او رسیده ، او را عاشق تر کند و چنین امری میسر نمی شود مگر اینکه آن زیبا روی هر لحظه و ساعت ، گوشه ای دیگر از حُسن بی پایانِ خود را به عاشق بنماید ، تنها با این عنایت است که عشقِ عاشق هر دم و نفس تازگی خود را حفظ نموده و تا ابدیت استمرار می یابد یا در واقع محال است او عشقی بجز عشقِ آن دلدار را در دل قرار دهد . در عشق‌های زمینی حُسن و زیبایی های ظاهری محدود بوده و آن چشم و ابرو پس از چند صباحی کم فروغ شده و در نتیجه عشقها به سردی می گرایند مگر اینکه عاشق جلوه‌گری های معشوق ازلی را در‌ دلداده خود تشخیص دهد ، در اینصورت است که از او نیز هر ساعت حُسنی می‌بیند و هر دم تازه عشقی را تجربه کرده ، به او مرتعش می شود و عشقش پابرجا می‌ماند .

به جان مشتاق روی توست حافظ

تو را در حالِ مشتاقان نظر باد

پس‌ حافظ می‌فرماید لازمه چنین عنایت و لطفی که آن بُت زیبا هر دَم جلوه ای از حُسن و زیبایی خود را بر عاشق نمایان کند این است که عاشق به جان مُشتاقِ دیدار روی حضرتش باشد و نه با ادعا و گفتار ، و حافظ خود چنین اشتیاقی داشته و آنچه بیان شد لفاظی نیست ، او عاشقی حقیقی ست و در اینصورت است که آن بُت نیز در حالِ مشتاقان که به جان ، عاشق هستند نظر کرده و به آنان عنایت می کند ، همانطور که به حافظ نظر کرده و با لطفِ اوست که اینچنین غزلهای شکرین و عارفانه ای را سروده است .

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

دکتر حافظ رهنورد در ‫۱ سال و ۵ ماه قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۲۳:۲۱ نوشته:

نخستین و بلندترین پرهای هر بال پرنده را شهپر می‌گویند (کبوتربازها وقتی می‌خواهند کبوتری نپرد تا جلد بام شود، شهپرهایش را با نخ یا سنجاق‌قفلی می‌بندند) شاهین پرنده‌ای تیزپرواز است و شهپرهای بلندی دارد. حالا ترکیب زلف شاهین شهپر مشخص شد.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.

	غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
	راهنمای نوار ابزار
	پیشخان کاربر
	اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر
	اعلان‌های کاربر
	ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
	خروج از حساب کاربری گنجور
	لغزش به پایین صفحه
	لغزش به بالای صفحه
	لغزش به بخش اطلاعات شعر
	فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
	فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط
	کپی نشانی شعر جاری در گنجور
	کپی متن شعر جاری در گنجور
	همرسانی متن شعر جاری در گنجور
	نشان کردن شعر جاری
	ویرایش شعر جاری
	ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
	شعر یا بخش قبلی
	شعر یا بخش بعدی

ورود به گنجور

غزل شمارهٔ ۱۰۴

تازه‌های نرم‌افزار گنجور