نامدی دوش و دلم تنگ شد از تنهایی
چه شود کز دلم امروز گره بگشایی
ور تو آیی نشود چارهٔ تنهایی من
که من از خویش روم چون تو ز در بازآیی
کاش از مادر آن ترک بپرسند که تو
گر نیی از پریان از چه پری میزایی
شاه بایدکه خراج شکر از وی گیرد
که دکان بسته ز شرم لب او حلوایی
تو بهل غالیه بر موی تو خود را ساید
تو به مو غالیه اینقدر چرا میسایی
چه خلافست ندانم که میان من و تست
کانچه بر مهر فزایم تو به جور افزایی
بعد ازین در صفت حسن تو خاموش شوم
زانکه در وصف تو گشتم خجل ازگویایی
درفشانی تو قاآنیم از دست ببرد
آدمی در نفشاند تو مگر دریایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از نیامدن دیشبِ معشوق و تنهایی خود گله میکند و میگوید حتی آمدن او هم تنهاییاش را چاره نمیکند، چون با دیدنش از خود بیخود میشود. سپس زیبایی معشوق را میستاید: او را پریزاده میخواند، لبش را شیرینتر از حلوا و مویش را خوشبوتر از غالیه میداند. از ناسازگاریِ مهرِ خود و جورِ معشوق مینالد و در پایان اعتراف میکند که زبانش از وصف او ناتوان است و سخنان گوهرافشانِ معشوق او را از خود ربوده است.
هوش مصنوعی: دیشب نیامدی و دلم از تنهایی گرفت؛ چه میشود اگر امروز بیایی و گره از دل گرفتهام باز کنی؟
هوش مصنوعی: ولی اگر هم بیایی، تنهاییام درمان نمیشود؛ چون وقتی تو از در وارد شوی، من از خود بیخود میشوم و باز خودم را از دست میدهم.
هوش مصنوعی: کاش از مادر آن معشوق زیبا بپرسند که اگر تو خودت از پریان نیستی، پس چگونه فرزندی چون پری به دنیا آوردهای؟
هوش مصنوعی: سزاوار است که پادشاه از لب شیرین او باج شکر بگیرد، زیرا حلوافروش از شرمِ شیرینیِ لب او دکانش را بسته است.
هوش مصنوعی: بگذار عطر غالیه خودش را بر موی تو بمالد تا خوشبو شود؛ تو چرا اینهمه غالیه به موی خود میزنی، وقتی مویت از غالیه خوشبوتر است؟
هوش مصنوعی: نمیدانم میان من و تو چه ناسازگاری است که هرچه من بر مهر و محبتم میافزایم، تو بر ستم و بیوفاییات میافزایی.
هوش مصنوعی: از این پس دربارهٔ زیبایی تو سکوت میکنم، چون در توصیف تو از سخن گفتن خود شرمنده شدم و دیدم زبانم از وصف تو ناتوان است.
هوش مصنوعی: سخنان گوهرمانند و شیرین تو، من قاآنی را از خود بیخود کرد؛ هیچ آدمی اینگونه مروارید نمیافشاند، مگر اینکه تو دریا باشی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بود آیا که خرامان ز درم بازآیی؟
گره از کار فروبستهٔ ما بگشایی؟
نظری کن، که به جان آمدم از دلتنگی
گذری کن: که خیالی شدم از تنهایی
گفته بودی که: بیایم، چو به جان آیی تو
[...]
گر گریزی به ملولی ز من سودایی
روکشان دست گزان جانب جان بازآیی
زین خیالی که کشان کرد تو را دست بکش
دست از او گر نکشی دست پشیمان خایی
رو بدو آر و بگو خواجه کجا میکشی ام
[...]
تو پریزاده ندانم ز کجا میآیی
کآدمیزاده نباشد به چنین زیبایی
راست خواهی نه حلال است که پنهان دارند
مثل این روی و نشاید که به کس بنمایی
سرو با قامت زیبای تو در مجلس باغ
[...]
اثر لطف خدایی که چنین زیبایی
تا تو منظور منی شاکرم از بینایی
نیست ما را شب وصل تو میسر زیرا
که شب تیره شود روز چو رخ بنمایی
چون خیال تو ز پیشم نفسی خالی نیست
[...]
محرمی کو که پیامی برد از من جایی
خدمتی رفع کند پیش جهان آرایی
عجبی ، نادرهیی ، طُرفه کشی ، چالاکی
شکرینی ، نمکینی ، صنمی ، زیبایی
امشب ای پیکِ صبا گر قدمی رنجه کنی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.