تو را رسمست اول دلربایی
نخستین مهر و آخر بیوفایی
در اول مینمایی دانهٔ خال
در آخر دام گیسو میگشایی
چو کوته مینمودی زلف گفتم
«یقین کوته شود شام جدایی»
ندانستم کمند طالع من
ز بام وصل یابد نارسایی
بر آن بودم که از آهن کنم دل
ندانستم که تو آهنربایی
من آن روز از خرد بیگانه گشتم
که با عشق تو کردم آشنایی
نپندارم که باشد تا دم مرگ
گرفتار محبت را رهایی
مرا شاهی چنان لذت نبخشد
که اندر کوی مهرویان گدایی
سحر جانم برآمد بیتو از لب
گمان بردم تویی از در درآیی
چو دیدم جان محزون بود گفتم
«برو، دانم که بیجانان نپایی»



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از رفتار معشوق گله میکند که نخست با خال و مهر دل میبرد و سپس با دام زلف و بیوفایی او را گرفتار میکند. امیدهای خود را برمیشمارد، مانند کوتاه شدن شب جدایی و سخت کردن دل، و نشان میدهد که همه بیهوده بوده است. سپس میگوید عشق عقل را از او گرفته، تا مرگ رهایی ندارد و گدایی در کوی خوبرویان را بر پادشاهی ترجیح میدهد. در پایان جانش در فراق به لب میرسد و عاشق آن را بدرقه میکند، چون بیمعشوق ماندنی نیست.
هوش مصنوعی: عادت تو این است که نخست دل میبری، در آغاز مهربانی میکنی و سرانجام بیوفا میشوی.
هوش مصنوعی: در آغاز خالت را مانند دانه نشان میدهی تا دل را فریب دهی و در پایان زلفت را مانند دام میگشایی و آن را گرفتار میکنی.
هوش مصنوعی: وقتی زلفت کوتاه به نظر میرسید، با خود گفتم بیگمان شب جدایی هم کوتاه خواهد شد؛ زلف سیاه به شب تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: نمیدانستم که کمند بخت من به بام وصال نمیرسد و کوتاه میماند؛ یعنی کوتاهی زلف نشانهٔ کوتاهی بخت من بود، نه کوتاهی جدایی.
هوش مصنوعی: تصمیم گرفته بودم دلم را مانند آهن سخت کنم تا از عشق در امان بماند، اما نمیدانستم که تو آهنربایی و دل آهنین را هم به سوی خود میکشی.
هوش مصنوعی: از همان روزی که با عشق تو آشنا شدم، از عقل دور و با آن بیگانه شدم.
هوش مصنوعی: گمان نمیکنم کسی که گرفتار عشق شده تا هنگام مرگ رهایی یابد.
هوش مصنوعی: پادشاهی برای من آن اندازه لذت ندارد که گدایی در کوی زیبارویان دارد.
هوش مصنوعی: سحرگاه در دوری تو جانم به لب رسید و بیرون آمد، و گمان کردم تو هستی که از در وارد میشوی.
هوش مصنوعی: چون دیدم آنچه میرود جان اندوهگین خودم است، به آن گفتم برو، میدانم که بیجانان، یعنی معشوق، دوام نمیآوری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز بخت خویش دیده روشنایی
ز شاهان برده گوی پادشایی
سر راهون نشینم تا ته یایی
در شادی به روی مو گشایی
آیه روزی به روز مو نشینی
بوینی تا چه سخته بیوفائی
نصیر دین که چشم پادشائی
نبیند چون تو فرخ کدخدائی
جهان را کدخدائی جز تو نبود
چنان چون نیست جز یزدان خدائی
اگر گویم بهمت آسمانی
[...]
ز هر شمعی که جویی روشنایی
به وحدانیتش یابی گوایی
غرض نقشیست کز ما باز ماند
که هستی را نمی بینم بقایی
مگر صاحبدلی روزی به رحمت
کند در حق درویشان دعایی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.