ای سر زلف تو سر رشتهٔ هر سودایی
خاری از سوزن سودای تو در هر پایی
از رخ و زلف تو در دیر و حرم آشوبی
از خط و خال تو در کون و مکان غوغایی
سرو بالای تو پیرایهٔ هر بستانی
تن زیبای تو آرایش هر دیبایی
هیچ نقاش نبستهست چنان تصویری
هیچ بازار ندیدهست چنین کالایی
دل ما و شکن جعد عبیرافشانی
سر ما و قدم سرو سهی بالایی
من و شور تو اگر تلخ و اگر شیرینی
من و ذوق تو اگر زهر و اگر حلوایی
آه عشاق جگر خسته به جایی نرسد
که به قد سرو و بهبر سیم و به دل خارایی
شعلهٔ شمع رخت بر همه کس روشن کرد
کآتش خرمن پروانهٔ بیپروائی
به سر زلف تو دستی به جنون خواهم زد
تا بدانند که زنجیر دل شیدایی
تیره شد مهر و مه از جلوهٔ روی تو مگر
حلقه در گوش مهین خواجهٔ روشن رایی
گر به کویت نکند جای، فروغی چه کند
که ندارد به جهان خوش تر از اینجا جایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش زیبایی معشوق است که زلف و چهره و قامتش در دیر و حرم و همهٔ جهان شور برانگیخته و هیچ نقاش و بازاری مانندش را ندیده است. شاعر وفاداری خود را در تلخی و شیرینی اعلام میکند و از سنگدلی معشوق در برابر آه عاشقان گله دارد. در پایان، فروغی کوی معشوق را خوشترین جای جهان میداند و جز آنجا پناهی برای خود نمیبیند.
هوش مصنوعی: ای معشوقی که سر زلفت سرچشمه و آغاز هر شور و عشقی است، و خار عشق تو مانند سوزنی در پای هر کسی فرو رفته و همه گرفتار تو هستند.
هوش مصنوعی: چهره و زلف تو در بتکده و کعبه آشوب به پا کرده و خط و خال تو در سراسر جهان هیاهو انداخته است.
هوش مصنوعی: قامت سروگونهٔ تو زینت هر باغی است و تن زیبای تو آرایش هر جامهٔ ابریشمین است.
هوش مصنوعی: هیچ نقاشی چنین تصویر زیبایی نکشیده و هیچ بازاری چنین کالای گرانبهایی به خود ندیده است.
هوش مصنوعی: دل ما گرفتار پیچ و تاب گیسوی خوشبوی توست و سر ما در پای قامت راست و بلند تو افتاده است.
هوش مصنوعی: من به عشق و شوق تو دل بستهام، چه تلخ باشی چه شیرین، چه زهر باشی چه حلوا؛ هر چه از تو برسد میپذیرم.
هوش مصنوعی: آه عاشقان دلسوخته به جایی نمیرسد و بر تو اثر نمیکند، زیرا تو قامتی چون سرو و سینهای چون نقره داری اما دلت مانند سنگ خارا سخت است.
هوش مصنوعی: شعلهٔ شمع چهرهات بر همه آشکار کرد که تو آتشزنندهٔ خرمن هستی پروانهوار عاشقان هستی و از این کار پروایی نداری.
هوش مصنوعی: دیوانهوار دست به سر زلف تو خواهم زد تا همه بدانند که تو زنجیر دلهای شیدا هستی.
هوش مصنوعی: خورشید و ماه در برابر جلوهٔ روی تو تیره شدند؛ گویی تو حلقهبهگوش و بندهٔ بزرگترین خواجهٔ روشناندیش هستی و فروغ چهرهات از اوست.
هوش مصنوعی: اگر فروغی در کوی تو جای نگیرد چه کند، وقتی در همهٔ جهان جایی خوشتر از آنجا ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بود آیا که خرامان ز درم بازآیی؟
گره از کار فروبستهٔ ما بگشایی؟
نظری کن، که به جان آمدم از دلتنگی
گذری کن: که خیالی شدم از تنهایی
گفته بودی که: بیایم، چو به جان آیی تو
[...]
گر گریزی به ملولی ز من سودایی
روکشان دست گزان جانب جان بازآیی
زین خیالی که کشان کرد تو را دست بکش
دست از او گر نکشی دست پشیمان خایی
رو بدو آر و بگو خواجه کجا میکشی ام
[...]
تو پریزاده ندانم ز کجا میآیی
کآدمیزاده نباشد به چنین زیبایی
راست خواهی نه حلال است که پنهان دارند
مثل این روی و نشاید که به کس بنمایی
سرو با قامت زیبای تو در مجلس باغ
[...]
اثر لطف خدایی که چنین زیبایی
تا تو منظور منی شاکرم از بینایی
نیست ما را شب وصل تو میسر زیرا
که شب تیره شود روز چو رخ بنمایی
چون خیال تو ز پیشم نفسی خالی نیست
[...]
محرمی کو که پیامی برد از من جایی
خدمتی رفع کند پیش جهان آرایی
عجبی ، نادرهیی ، طُرفه کشی ، چالاکی
شکرینی ، نمکینی ، صنمی ، زیبایی
امشب ای پیکِ صبا گر قدمی رنجه کنی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.