تن ما سرشته خون، دل ما چکیده غم
چه عجب که در جوانی، قد ما شود خمیده
دل ما ز دام آن گل، نکشد به سوی دیگر
به قفس نشسته رنگی که ز روی ما پریده
قدح شراب گلگون، چو گرفته بوسه از وی
نگزیده گر لبش را، لب خویش را گزیده
به دو سطر شکوه، صد جا دل نامه شد شکسته
نشنید پند ما را، قلم زبان بریده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم و دردهای دل خود و تأثیرات آن بر جسم و روحش میگوید. او احساس میکند که جوانیاش تحت تأثیر غمها خمیده و دلش به دام محبت یک گل گرفتار شده است. همچنین، او به بوسیدن شراب اشاره میکند و از شکسته شدن دلش به خاطر نادیده گرفتن پیامهای او توسط دیگران سخن میگوید. در نهایت، او از بیمهری و غفلت دیگران نسبت به دردهایش شکایت میکند.
هوش مصنوعی: جسم ما از درد و رنج پر است و دل ما هم پر از اندوه و غم. جای شگفتی نیست که در جوانی، قامت ما خمیده و کج شود.
هوش مصنوعی: دل ما تحت تاثیر آن گل است و نتواند به سوی دیگری برود، مانند قفسی که رنگش بخاطر دوری از ما پریده است.
هوش مصنوعی: لیوان شراب قرمز، وقتی که بوسهای از آن گرفته شده، اگرچه لبش را نجویده، اما لب خود را گزیده است.
هوش مصنوعی: با دو سطر زیبا و پرشکوه، دل من بارها آزرده شد. نامههای من را نخوانده و نصیحتهای ما را گوش نکرد؛ گویی قلم از بیان احساسات ناتوان شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.