درم عزیز کف گنج ریز من نشود

که خوار کردهٔ همت عزیز من نشود

ببوی یوسف اگر خویشرا درآمیزد

نسیم چون نفس مشک بیز من نشود

جنون بجز بزبانی و خوش حریفی نیست

دمی که رهزن عقل تمیز من نشود

هزار بحر گر از دیده ریزد ابر بهار

بریزش مژهٔ اشک ریز من نشود

بکشتی قلم او هزار تیر و تبر

جبین بخاک نهد پیش خیز من نشود

بسوی فقر و فنا میزنم گریزی اگر

سپهر عقدهٔ راه گریز من نشود

بسی رقم زدم و باز میزنم «طالب»

چو شعله کند سر کلک تیز من نشود