منم که دل زده از چیدن گل بوسم

لب گزیده تراود ز باغ افسوسم

گسسته خاطرم از هرچه هست تا امید

چو یأس طی کنم از کاینات مأیوسم

سیه پلاسی زاغان عشق فارغ نیست

ز ناز بوقلمون حله های طاوسم

کریمیم خلهٔ خاطرست ورنه ز چیست

هوای افسر کسری و تاج کاوسم

مزار عشق شدم همت سپهر نکرد

دو پیرهن عرق شمع نذر فانوسم

ز تنگ چشمت ای چرخ پیشه عنقا گشت

هنوز در نظرت نیست قدر محسوسم

نمانده مشرب یاحی شنیدنم « طالب »

مذاق تشنهٔ تحریک تار، ناقوسم