چو پیرهن پی آرایش بدن دوزم

بدست پیرهن اما بتن کفن دوزم

تهی است سوزن امیدما ز رشتهٔ آه

ز تار اشگ مگر چاک پیرهن دوزم

هزار پارهٔ دل دیده بیش صرف کند

بجیب و دامن هر خرقه‌ئی که من دوزم

زبیم آنکه مبادا بنالد از تیغت

هزار جای لب زخم خویشتن دوزم

من آن نیم که بامید نکهتی «طالب»

تمام عمر نظر بر ره همین دوزم