ای بمدحت بلند نام سخن

وصف تو ورد صبح و شام سخن

ای سر اندر کمند تقدیرت

آهوی مست خوش‌خرام سخن

در زمان زبان خامهٔ تو

لب ز گردن فکنده دام سخن

چار فصل از مدایح تو زند

غوطه‌ور بوی گل مشام سخن

ای بعهد لب تو نوشگوار

میوهٔ تلخ نیم خام سخن

لفظ عذب تمام چاشنیت

طعم معنی دهد بکام سخن

پیشوا در طریق نطق توئی

ای کلام خوشت امام سخن

معنی روشنت بنامیزد

آفتابست در غمام سخن

بسکه نور از دلت گرفته بوام

غیرت صبح گشته شام سخن

روح نورانیت بجسم لطیف

تیغ معنی است در نیام سخن

عقل داند که افصح عجمی

پختهٔ دست تست خام سخن

نشوی مست باده لیک شوی

بیخود از نشأهٔ مدام سخن

مستی عامیان بجام می است

مستی عارفان بجام سخن

صبح باشد دماغ خاطر تو

بگه عطسه در زکام سخن

چرب سازد لب سخنگو را

مغز مدح تو در عظام سخن

جز به افیون مدح تو نشود

وحشی گوش خلق رام سخن

بی شکر خنده خاطر تو نبود

نمک ذوق در طعام سخن

ای قعود تو بر سریر کمال

علت غائی قیام سخن

نظم گوهر بعهد تقریرت

خجل از حسن انتظام سخن

از قبول تو قابل اصلاح

زخم نومید زالتیام سخن

در زمان توجه تو بنظم

که جهانیست خوش بکام سخن

داغ دارد رواج گوهر را

رشگ اعزاز واحترام سخن

لب بحر از زبان خامهٔ تو

سوی گوهر برد پیام سخن

از چه دارد بگوش حلقه اگر

نیست گوهر ترا غلام سخن

رسدت گر بسیم صفحه زنی

سکهٔ سلطنت بنام سخن

مرغ معنی بکشور جاهت

بیضهٔ زر نهد بدام سخن

تا سخن رکن کعبهٔ دل تست

حجر آید به استلام سخن

چون نهد بر بساط مدح توپای

عرق افشان شود مسام سخن

بود بیش از زمان خامهٔ تو

بی نصیب از ستون خیام سخن

چند در نطق چاشنی گیرت

بر قوام شکر قوام سخن

از لبت مایهٔ تمامی یافت

کهنه اکسیر نا تمام سخن

از سخن نطق تست خاص الخاص

وین مقالات با عوام سخن

تا بود دلنشین بدخواهت

آن بخون خفتهٔ مدام سخن

می نشاند خیال تیر گرم

پر طاوس بر سهام سخن

شد مبدل بنور در عهدت

ظلمت بخت قیر فام سخن

قیمت طوطی تو شکر داد

آسمان روز انقسام سخن

خصم هذیان سرای هرزه درای

که مبادش زبان بکام سخن

سپر از دوش گرکشد بر سر

چون کشی تیغ انتقام سخن

معنی از شوق کعبهٔ مدحت

چون کبوتر پرد ز بام سخن

بر بیان تو گوهر افشانی

در مقامات انتظام سخن

واجب آید بر آن صفت که بود

بر زبان لازم التزام سخن

با نسیم بهار تحسینت

نشنود بوی گل مشام سخن

گر نه کلکت بنظم در کوشد

زود برهم خورد نظام سخن

پیش ازین داشت روزگار بکف

تیشه‌ها بهر انهدام سخن

وین زمان دارد از عنایت تو

سعی در رفعت مقام سخن

رقم کلک حاسد تو بود

برص معنی و جذام سخن

بسته احرام کعبهٔ مدحت

میرود ره به اهتمام سخن

لیک در طالعم رسیدن نیست

گرچه دارم بکف زمام سخن

سخن از حد گذشت هان (طالب)

بیش ازین ره مرو بکام سخن

گفتگوی سخن بطول کشید

شد کنون وقت اختتام سخن

بدعا رو که وقت میگذرد

چه در افتاده‌یی بدام سخن

تا که آید سخن ز دل بزبان

تا که گردد زبان بکام سخن

التزام مدیح شاهد باد

از دوام تو بر دوام سخن

عقل مست از می کلام تو باد

تا بود ظرف نشأهٔ جام سخن

گر نه مخصوص حضرت تو بود

باد یار ثنا حرام سخن