گنجور

مولوی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۶۲

 

ای نور دل و دیده و جانم چونیوی آرزوی هر دو جهانم چونی
من بی‌لب لعل تو چنانم که مپرستو بی‌رخ زرد من ندانم چونی


متن کامل شعر را ببینید ...

مولوی