گنجور

مولوی » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۱۷

 

آن میر دروغین بین با اسپک و با زینکشنگینک و منگینک سربسته به زرینک
چون منکر مرگست او گوید که اجل کو کومرگ آیدش از شش سو گوید که منم اینک
گوید اجلش کای خر کو آن همه کر و فروان سبلت و آن بینی وان کبرک و آن کینک
کو شاهد و کو شادی مفرش به کیان […]


متن کامل شعر را ببینید ...

مولوی