عنبر زلفی که ماه در چنبر اوست

شیرین سخنی که شهد در شکر اوست

زآن چندان بار نامه کاندر سر اوست

فرمانده روزگار فرمانبر اوست

"عقرب" سرِ زلفِ یار و "مَه" پیکر اوست

با این همه کبر و ناز کاندر سر اوست

شیرین‌دهنی و شهد در شِکَّر اوست

فرماندهِ روزگار فرمانبرِ اوست

آن را که تو در دلی خرد در سر اوست

وآن را که تو رهبری فلک چاکر اوست

آن را که به بالین تو یک شب سر اوست

سرو و گل و مهر و ماه در بستر اوست

شاهی که سعادت و ظفر رهبر اوست

در چشم فلک سرمه ز خاک در اوست

رنجور شد از پای و سزا نیست به رنج

آن پای که سرهای سران چاکر اوست

تیغ تو که مرگ جرعة ساغر اوست

سرچشمة آب نصرت اندر سراوست

رخساره بخون دشمنانت شوید

این نیز نشان پاکی گوهر اوست

آیینه روی دلبران، مظهر اوست

چشم سیه خوش نگهان منظر اوست

منظور حقیقت است از حسن مجاز

ابروی بتان طاقنمای در اوست