گنجور

اوحدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۹

 

به وقت گل پی معشوق و باده باید رفتسوار عیش تراند، پیاده باید رفت
چمن بسان بهشتی گشاده روی طربدر آن بهشت به روی گشاده باید رفت
بهشت خوش نبود بی‌جمال نازک یاریکی دو ره پی آن حورزاده باید رفت
ز سیب ساده بود شاخها به موسم گلبه بوی آن رخ چون سیب ساده باید رفت
چون سر برون […]


متن کامل شعر را ببینید ...

اوحدی